a także mając na uwadze, co następuje:(1) Aby zapewnić skuteczną współpracę między właściwymi organami państw członkowskich pochodzenia i przyjmujących państw członkowskich wymiana informacji powinna być dwukierunkowa, w ramach stosownych kompetencji nadzorczych tych organów. Konieczne jest zatem określenie, które informacje dotyczące instytucji i, w stosownych przypadkach, dotyczące funkcjonowania ich oddziałów właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia powinny przekazać właściwym organom przyjmującego państwa członkowskiego oraz które informacje dotyczące oddziałów właściwe organy przyjmujących państw członkowskich muszą przekazać właściwym organom państwa członkowskiego pochodzenia.
(2) Wymianę informacji między właściwymi organami państw członkowskich pochodzenia i przyjmujących państw członkowskich należy postrzegać w szerszym kontekście nadzoru nad transgranicznymi grupami bankowymi, a w stosownych przypadkach informacje te mogą być przekazywane na poziomie skonsolidowanym. W szczególności, jeżeli instytucja posiada jednostkę dominującą najwyższego szczebla w państwie członkowskim, w którym znajduje się siedziba zarządu, a dany właściwy organ jest również organem sprawującym nadzór skonsolidowany, należy zapewnić możliwości przekazywania informacji na poziomie skonsolidowanym, a nie na poziomie instytucji prowadzącej działalność za pośrednictwem oddziału. W tym przypadku jednak właściwy organ powinien powiadomić właściwe organy przyjmujących państw członkowskich o tym, że dane informacje są przekazywane na poziomie skonsolidowanym.
(3) Wymiana informacji między właściwymi organami państw członkowskich pochodzenia i przyjmujących państw członkowskich nie ogranicza się do rodzajów informacji określonych w art. 50 dyrektywy 2013/36/UE, a więc do rodzajów informacji określonych w niniejszym rozporządzeniu. W art. 35, 36, 39, 43 i 52 dyrektywy 2013/36/UE ustanowiono w szczególności oddzielny przepis w odniesieniu do wymiany informacji na temat przeprowadzanych w oddziałach kontrolach na miejscu, powiadomień dotyczących korzystania ze swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług oraz środków, w tym środków zapobiegawczych, podejmowanych przez właściwe organy w odniesieniu do oddziałów i ich jednostek dominujących. W niniejszym rozporządzeniu nie należy zatem określać wymogów w zakresie wymiany informacji w tych dziedzinach.
(4) Konieczne jest określenie wymogów dotyczących informacji wymienianych między właściwymi organami państw członkowskich pochodzenia i przyjmujących państw członkowskich w celu ujednolicenia praktyk w zakresie regulacji i nadzoru w całej Unii. Informacje te powinny obejmować wszystkie dziedziny określone w art. 50 dyrektywy 2013/36/UE, a mianowicie zarządzanie i stosunki właścicielskie, w tym linie biznesowe takie jak te, o których mowa w art. 317 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 2 , płynność i ustalenia dotyczące nadzoru płynnościowego, wypłacalność, gwarantowanie depozytów, duże ekspozycje, ryzyko systemowe, procedury administracyjne i księgowe oraz mechanizmy kontroli wewnętrznej. Aby ułatwić monitorowanie instytucji, właściwe organy przyjmujących państw członkowskich i państw członkowskich pochodzenia powinny informować się wzajemnie o przypadkach nieprzestrzegania prawa krajowego lub unijnego oraz o środkach nadzorczych i sankcjach nałożonych na instytucje. Ponadto do zakresu informacji wymienianych między właściwymi organami państw członkowskich pochodzenia i przyjmujących państw członkowskich należy włączyć dodatkowe informacje na temat dźwigni finansowej i przygotowań na wypadek sytuacji nadzwyczajnych, tak aby te drugie organy mogły skutecznie monitorować instytucje.
(5) Jeżeli zaburzenie płynności wpływa lub istnieje przypuszczenie, że będzie mieć wpływ na instytucję, właściwe organy przyjmujących państw członkowskich muszą dobrze rozumieć sytuację, aby móc podjąć środki zapobiegawcze na warunkach określonych w art. 43 dyrektywy 2013/36/UE. W niniejszym rozporządzeniu należy zatem ustanowić jasne przepisy dotyczące rodzajów informacji, jakimi muszą się wymieniać organy w przypadku wystąpienia zaburzenia płynności. Konieczne jest również określenie informacji, które mają być wymieniane, tak aby organy były przygotowane z dużym wyprzedzeniem na wypadek sytuacji nadzwyczajnych, takich jak te, o których mowa w art. 114 ust. 1 dyrektywy 2013/36/UE.
(6) Z uwagi na różnice w wielkości, złożoności i znaczeniu oddziałów działających w przyjmujących państwach członkowskich ważne jest stosowanie zasady proporcjonalności w wymianie informacji. W tym celu właściwe organy państw członkowskich pochodzenia i przyjmujących państwach członkowskich powinny wymieniać informacje o szerszym zakresie w przypadku, w którym właściwe organy w przyjmujących państwach członkowskich są odpowiedzialne za oddziały uznane za istotne zgodnie z art. 51 dyrektywy 2013/36/UE.
(7) Aby zapewnić wymianę istotnych informacji w rozsądnych granicach, jednocześnie unikając sytuacji, w których właściwe organy państwa członkowskiego pochodzenia są zobowiązane do przekazania wszelkich informacji na temat instytucji, bez względu na ich charakter i znaczenie, wszystkim właściwym organom przyjmujących państw członkowskich, w określonych przypadkach tylko informacje, które są istotne dla danego oddziału, powinny być przekazywane wyłącznie właściwym organom odpowiedzialnym za nadzór nad tym oddziałem. Z podobnych względów w szeregu określonych dziedzin właściwe organy państw członkowskich pochodzenia i przyjmujących państw członkowskich powinny wymieniać jedyne informacje, które dotyczą przypadków nieprzestrzegania przepisów, co oznacza, że nie należy wymieniać żadnych informacji, gdy dana instytucja przestrzega prawa krajowego i unijnego.
(8) W niniejszym rozporządzeniu należy również uwzględnić wymianę informacji dotyczących prowadzenia działalności w przyjmującym państwie członkowskim na zasadzie świadczenia usług transgranicznych. Z uwagi na charakter usług transgranicznych właściwe organy przyjmujących państw członkowskich nie posiadają informacji na temat operacji prowadzonych w ich jurysdykcjach, w związku z czym niezbędne jest szczegółowe określenie, jakie informacje należy wymieniać w celu ochrony stabilności finansowej i monitorowania warunków udzielania zezwoleń, w szczególności monitorowania, czy instytucja świadczy usługi zgodnie z przekazanymi powiadomieniami. Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowią projekty regulacyjnych standardów technicznych przedstawione Komisji przez Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) (EUNB).
(9) EUNB przeprowadził otwarte konsultacje społeczne na temat projektu regulacyjnych standardów technicznych, które stanowią podstawę niniejszego rozporządzenia, dokonał analizy potencjalnych powiązanych kosztów i korzyści oraz zwrócił się o wydanie opinii do Bankowej Grupy Interesariuszy ustanowionej zgodnie z art. 37 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 3 ,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE: