(C/2023/1229)(Dz.U.UE C z dnia 21 grudnia 2023 r.)
Parlament Europejski,
- uwzględniając wniosek prokuratora generalnego przy sądzie apelacyjnym w Brukseli z 7 lipca 2022 r. o uchylenie immunitetu Alexisa Georgoulisa w związku z postępowaniem karnym, przekazany przez Federalną Służbę Publiczną Spraw Zagranicznych, Handlu Zagranicznego i Współpracy na rzecz Rozwoju pismem z 30 marca 2023 r. i ogłoszony na posiedzeniu plenarnym 17 kwietnia 2023 r.,
- uwzględniając zrzeczenie się przez Alexisa Georgoulisa prawa do udzielenia wyjaśnień zgodnie z art. 9 ust. 6 Regulaminu Parlamentu,
- uwzględniając art. 8 i 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 aktu z dnia 20 września 1976 r. dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich,
- uwzględniając wyroki wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r., 17 stycznia 2013 r. i 19 grudnia 2019 r. 1 ,
- uwzględniając art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 Regulaminu Parlamentu,
- uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A9-0202/2023),
A. mając na uwadze, że prokurator generalny prokuratury przy sądzie apelacyjnym w Brukseli wystąpił z wnioskiem o uchylenie immunitetu Alexisa Georgoulisa, posła do Parlamentu Europejskiego wybranego w Grecji, w związku z przestępstwami;
B. mając na uwadze, że czyny zarzucane Alexisowi Georgoulisowi stanowią przestępstwo zgwałcenia, obecnie kwalifikowane jako naruszenie integralności seksualnej przewidziane w art. 417/11 belgijskiego kodeksu karnego, oraz umyślne spowodowanie uszczerbku na zdrowiu w rozumieniu art. 398 belgijskiego kodeksu karnego;
C. mając na uwadze, że, z jednej strony, Parlamentu nie można uznawać za sąd, a z drugiej - że posła nie można uznawać za "oskarżonego" w kontekście procedury uchylenia immunitetu 2 ;
D. mając na uwadze, że immunitet parlamentarny nie jest osobistym przywilejem posła, lecz gwarancją niezależności Parlamentu jako całości i jego posłów, a także mając na uwadze, że immunitet parlamentarny ma na celu ochronę Parlamentu i jego posłów przed postępowaniami sądowymi w związku z działaniami podejmowanymi w ramach wykonywania obowiązków parlamentarnych, których nie można oddzielić od tych obowiązków;
E. mając na uwadze, że zarzucane czyny nie dotyczą opinii wyrażonych lub głosów oddanych przez Alexisa Georgoulisa przy wykonywaniu obowiązków posła do Parlamentu Europejskiego w rozumieniu art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej;
F. mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej posłowie do Parlamentu Europejskiego na terytorium swojego państwa korzystają z immunitetów przyznawanych posłom do parlamentu ich państwa, a na terytorium innego państwa członkowskiego - z immunitetu chroniącego przed zatrzymaniem oraz immunitetu jurysdykcyjnego; mając na uwadze, że nie można powoływać się na immunitet w przypadku, gdy poseł został schwytany na gorącym uczynku, a immunitet nie może stanowić przeszkody w wykonywaniu przez Parlament Europejski prawa uchylenia immunitetu w odniesieniu do któregokolwiek z posłów;
G. mając na uwadze, że decyzja o uchyleniu immunitetu w danej sprawie należy wyłącznie do Parlamentu; mając również na uwadze, że Parlament może w sposób rozsądny uwzględnić stanowisko posła przy podejmowaniu decyzji o uchyleniu jego immunitetu 3 ; mając na uwadze, że Alexis Georgoulis oświadczył, że nie sprzeciwia się uchylenia jego immunitetu poselskiego;
H. mając na uwadze, że w tym przypadku Parlament nie znalazł dowodów wskazujących na zaistnienie fumus persecutionis, czyli okoliczności wskazujących na leżący u podstaw postępowania sądowego zamiar zaszkodzenia działalności politycznej posła jako posła do Parlamentu Europejskiego;
1. podejmuje decyzję o uchyleniu immunitetu Alexisa Georgoulisa;
2. zobowiązuje swoją przewodniczącą, by niezwłocznie przekazała niniejszą decyzję oraz sprawozdanie właściwej komisji właściwym władzom Królestwa Belgii i Alexisowi Georgoulisowi.
1 Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 21 października 2008 r. w sprawie Marra przeciwko De Gregorio i Clemente, C-200/07 i C-201/07, ECLI:EU:C:2008:579; wyrok Sądu z 19 marca 2010 r. w sprawie Gollnisch przeciwko Parlamentowi, T-42/06, ECLI:EU: T:2010:102; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 6 września 2011 r. w sprawie Patriciello, C-163/10, ECLI: EU:C:2011:543; wyrok Sądu z 17 stycznia 2013 r. w sprawie Gollnisch przeciwko Parlamentowi, T-346/11 i T-347/11, ECLI:EU:T:2013:23; wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 19 grudnia 2019 r. w sprawie Junqueras Vies, C-502/19, ECLI:EU:C:2019:1115.
2 Wyrok Sądu z 30 kwietnia 2019 r. w sprawie Briois przeciwko Parlamentowi, T-214/18, ECLI:EU:T:2019:266.
3 Wyrok Sądu z 15 października 2008 r. w sprawie Mote przeciwko Parlamentowi, T-345/05, ECLI:EU:T:2008:440, pkt 28.