- określa załącznik nr 10 do rozporządzenia.
RAMOWY PROGRAM SZKOLENIA I WYMAGANIA EGZAMINACYJNE NA POZIOMIE POMOCNICZYM W DZIALE POKŁADOWYM NA ŚWIADECTWO MARYNARZA WACHTOWEGO
Przedmiot | Liczba godzin | |||||
W | C | L | S | Σ | ||
I | II | III | IV | V | VI | VII |
1.1 | NAWIGACJA | 5 | 5 | 10 | ||
1.2 | URZĄDZENIA NAWIGACYJNE | 4 | 4 | |||
1.3 | ŁĄCZNOŚĆ MORSKA | 4 | 4 | 8 | ||
1.4 | BEZPIECZEŃSTWO NAWIGACJI | 10 | 5 | 5 | 20 | |
1.5 | BUDOWA STATKU | 12 | 4 | 16 | ||
1.6 | PRZEWOZY MORSKIE | 5 | 5 | |||
1.7 | BEZPIECZEŃSTWO STATKU | 10 | 10 | |||
1.8 | OCHRONA ŚRODOWISKA MORSKIEGO | 5 | 5 | |||
1.9 | JĘZYK ANGIELSKI | 20 | 20 | |||
Razem | 55 | 29 | 4 | 10 | 98 |
1.1. | Przedmiot: | NAWIGACJA | ||||
Zakres szkolenia: | poziom pomocniczy - marynarz wachtowy | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 5 | 5 | 10 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
PODSTAWY NAWIGACJI 1. Kształt i wymiary Ziemi oraz współrzędne geograficzne. 2. Morskie jednostki miar. 3. Określanie kierunku, kurs, namiar i kąt kursowy oraz systemy ich wyrażania. 4. Oddziaływanie prądu i wiatru na statek. Pojęcia: kąt drogi nad dnem (KDd), kąt drogi po wodzie (KDw), kurs rzeczywisty (KR), dryf, znos. 5. Magnetyzm Ziemi i statku, deklinacja, dewiacja, całkowita poprawka. 6. Kursy i namiary kompasowe, magnetyczne i żyrokompasowe, poprawka żyrokompasu. Zasady sterowania. Komendy na ster. 7. Morskie oznakowanie nawigacyjne. Systemy oznakowania. 8. Charakterystyki świateł nawigacyjnych. 9. System oznakowania nawigacyjnego IALA. 10. Odległość do widnokręgu, zasięgi widoczności świateł nawigacyjnych i obiektów. 11. Praca zespołowa na mostku. |
5 | 5 | 10 | ||
Razem | 5 | 5 | 10 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
ogólne zasady prowadzenia bezpiecznej i sprawnej nawigacji we wszystkich fazach podróży, zwłaszcza zasady zachowania się na mostku nawigacyjnym, w różnych warunkach hydrometeorologicznych występujących na oceanach, morzach i wodach śródlądowych uczęszczanych przez statki morskie.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
stosowanie procedur wachty nawigacyjnej w tym w szczególności prowadzenie prawidłowej obserwacji, definiowanie i weryfikowanie wszystkich potencjalnych niebezpieczeństw nawigacyjnych, stosowanie procedur w niebezpieczeństwie oraz przygotowanie, w zakresie swoich kompetencji, mostka nawigacyjnego do wyjścia statku w morze.
1.2. | Przedmiot: | URZĄDZENIA NAWIGACYJNE | ||||
Zakres szkolenia: | poziom pomocniczy - marynarz wachtowy | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 4 | 4 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
PODSTAWOWE URZĄDZENIA NAWIGACYJNE 1. Kompas magnetyczny i żyrokompas - wiadomości ogólne. 2. Obsługa autopilotów - przełączanie z automatycznego pilota na sterowanie ręczne lub odwrotnie. 3. Sterowanie awaryjne. Uwaga - ćwiczenia praktyczne powinny być przeprowadzane na zajęciach z nawigacji. |
2 | 2 | |||
2 |
SYSTEMY RADIONAWIGACYJNE 1. EPIRB, SART - wiadomości ogólne. 2. AIS-SART, BNWAS, LRIT - wiadomości ogólne. |
1 | 1 | |||
3 |
RADIOLOKACJA - WYKORZYSTANIE URZĄDZEŃ RADAROWYCH 1. Radar nawigacyjny - wiadomości ogólne. |
1 | 1 | |||
Razem | 4 | 4 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
podstawowe systemy nawigacyjne: zasada działania żyrokompasów i repetytorów żyro, zasada działania systemów kontroli kursu (autopilotów), metody regulacji autopilotów; satelitarne systemy radionawigacyjne: zasada działania satelitarnych systemów pozycjonowania, działanie systemu AIS, działanie systemu LRIT; radiolokacja: podstawowe typy urządzeń radarowych, zasady wykorzystania radaru w nawigacji.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
podstawowe systemy nawigacyjne: obsługiwanie autopilota, skalibrowanie repetytora żyro; satelitarne systemy radionawigacyjne: identyfikowanie odbiorników systemów radionawigacyjnych oraz odczytanie ich wskazań; radiolokacja: identyfikowanie obiektów pływających na ekranie radaru.
1.3. | Przedmiot: | ŁĄCZNOŚĆ MORSKA | ||||
Zakres szkolenia: | poziom pomocniczy - marynarz wachtowy | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 4 | 4 | 8 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
ŁĄCZNOŚĆ MORSKA 1. Międzynarodowy Kod Sygnałowy (MKS) - sygnalizacja flagami, użycie sygnałów literowych - wykorzystanie MKS. 2. Urządzenia do lokalizacji w akcjach poszukiwania i ratownictwa (EPIRB, SART, AIS-SART) oraz sygnały wzywania pomocy. 3. Unikanie fałszywych alarmów wzywania pomocy. Postępowanie w wypadku ich przypadkowego wywołania. |
4 | 4 | 8 | ||
Razem | 4 | 4 | 8 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zasady stosowania MKS, zasady sygnalizacji alfabetem Morse'a; zasady wykorzystania radiopław satelitarnych EPIRB i transponderów radarowych SART i AIS-SART.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
użycie sygnałów wzywania pomocy, korzystanie z MKS, odbieranie i nadawanie jednoliterowych sygnałów Morse'a oraz postępowanie w wypadku ich wywołania; mocowanie i podnoszenia flag sygnałowych.
1.4. | Przedmiot: | BEZPIECZEŃSTWO NAWIGACJI | ||||
Zakres szkolenia: | poziom pomocniczy - marynarz wachtowy | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 10 | 5 | 5 | 20 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
PRZEPISY O ZAPOBIEGANIU ZDERZENIOM NA MORZU 1. Międzynarodowe prawo drogi morskiej (COLREG) - postanowienia ogólne, definicje i określenia. 2. Światła i znaki statków. 3. Sygnały dźwiękowe i świetlne. 4. Sygnały wzywania pomocy. 5. Obserwacja. Cel, zakres, rodzaje i sposoby prowadzenia obserwacji w różnych warunkach widzialności. 6. Wachta morska, podział obowiązków. 7. Obsada wachty morskiej w zależności od warunków hydrometeorologicznych. 8. Zasady pełnienia wachty nawigacyjnej. Objęcie i przekazywanie wachty. 9. Zasady efektywnego komunikowania się na mostku. Meldowanie zaobserwowanych sytuacji. 10. Sytuacje awaryjne w czasie wachty - procedury. |
10 | 5 | 5 | 20 | |
Razem | 10 | 5 | 5 | 20 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
obowiązki marynarza wachtowego podczas pełnienia wachty, podstawy przepisów prawa drogi morskiej, światła
i znaki dzienne statków, zasady prowadzenia obserwacji.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
rozpoznawanie statku na podstawie świateł lub znaków dziennych, ocena sytuacji na podstawie słyszanych sygnałów manewrowych, sygnałów ostrzegawczych i zwrócenia uwagi, rozpoznanie statku na podstawie słyszanych sygnałów mgłowych, prawidłowe meldowanie zaobserwowanej sytuacji, prawidłowe przyjęcie i zdanie wachty.
1.5. | Przedmiot: | BUDOWA STATKU | ||||
Zakres szkolenia: | poziom pomocniczy - marynarz wachtowy | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 12 | 4 | 16 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
KONSTRUKCJA KADŁUBA 1. Wymiary główne statku. 2. Materiały stosowane do budowy kadłubów okrętowych. 3. Elementy konstrukcyjne kadłuba, nazewnictwo. 4. Konstrukcja pokładów, burt, dna, grodzi, nadbudówek, dziobu, rufy, steru i śruby. 5. Klasyfikacja statków w zależności od przeznaczenia statku. |
12 | 12 | |||
2 |
WIEDZA OKRĘTOWA 1. Wyposażenie kadłuba, zamknięcia ładowni i międzypokładów. 2. Urządzenia kotwiczne, zabezpieczanie kotwic. 3. Urządzenia cumownicze, łańcuchy, liny. 4. Prace linowe, węzły. |
4 | 4 | |||
Razem | 12 | 4 | 16 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
podstawowe typy statków, nazewnictwo i typowe rozwiązania konstrukcyjne kadłuba, urządzenia pokładowe - zasady budowy i obsługi, podstawowe materiały używane do budowy kadłubów.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
identyfikowanie i prawidłowe nazywanie elementów konstrukcyjnych statku, obsługiwanie wybranych urządzeń pokładowych, zastosowanie podstawowych węzłów, wykonywanie prac linowych, obsługiwanie lin cumowniczych pod nadzorem.
1.6. | Przedmiot: | PRZEWOZY MORSKIE | ||||
Zakres szkolenia: | poziom pomocniczy - marynarz wachtowy | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 5 | 5 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Materiały sztauerskie i separacyjne, sprzęt do mocowania ładunków, zasady mocowania. 2. Statkowe urządzenia i osprzęt przeładunkowy, rodzaje i przeznaczenie, obsługa urządzeń, instrukcje; BHP przy przeładunkach. 3. Środki ostrożności przy wchodzeniu do pomieszczeń zamkniętych lub zanieczyszczonych i podczas pracy w tych pomieszczeniach. |
5 | 5 | |||
Razem | 5 | 5 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
problemy związane z przewozem wybranych ładunków; zagrożenia związane z przewożonym ładunkiem.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
wykonywanie prac pomocniczych przy załadunku i wyładunku oraz przygotowanie ładowni pod załadunek i przeładunek z zachowaniem zasad BHP.
1.7. | Przedmiot: | BEZPIECZEŃSTWO STATKU | ||||
Zakres szkolenia: | poziom pomocniczy - marynarz wachtowy | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 10 | 10 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 | ZASADY BHP NA STATKACH | 10 | 10 | |||
1. Wymagania prawne w zakresie bezpieczeństwa w czasie pracy na statku. | ||||||
2. Opieka nad pasażerami w sytuacjach zagrożenia. | ||||||
3. Zachowanie się w sytuacjach zagrożenia, zasady alarmowania załogi. | ||||||
4. Wyposażenie w środki ochrony indywidualnej. | ||||||
5. Wypadki przy pracy - procedura postępowania. | ||||||
6. Czynnik zmęczenia a bezpieczeństwo statku. | ||||||
7. Plan postępowania w sytuacjach zagrożenia, obowiązki alarmowe członków załogi. | ||||||
Razem | 10 | 10 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
podstawowe przepisy prawne w zakresie bezpieczeństwa pracy na statku, zagrożenia wypadkowe na statkach,
procedury powypadkowe, procedury awaryjne, rozkłady alarmowe.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
stosowanie zasad bezpieczeństwa na statkach, w szczególności procedur alarmowych.
1.8. | Przedmiot: | OCHRONA ŚRODOWISKA MORSKIEGO | ||||
Zakres szkolenia: | poziom pomocniczy - marynarz wachtowy | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 5 | 5 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 | 1. Rodzaje i źródła zanieczyszczeń morskich. | 5 | 5 | |||
2. Środki i sposoby zwalczania zanieczyszczeń pochodzących ze statku. | ||||||
3. Podstawowe przepisy i procedury ochrony środowiska. | ||||||
4. Sposoby zapobiegania zanieczyszczaniu oraz metody ograniczania jego skutków na statkach różnego typu. | ||||||
Razem | 5 | 5 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
rodzaje zanieczyszczeń powstających na statku i zasady ich likwidacji, gospodarowanie śmieciami.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
poprawna ocena ryzyka zanieczyszczenia środowiska i podejmowanie właściwych środków zaradczych, postępowanie zgodne z planem gospodarowania śmieciami.
1.9. | Przedmiot: | JĘZYK ANGIELSKI | ||||
Zakres szkolenia: | poziom pomocniczy - marynarz wachtowy | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 20 | 20 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 | JĘZYK ANGIELSKI | 20 | 20 | |||
1. Standardowe zwroty proceduralne w łączności na morzu, spelling, sygnały wzywania pomocy w niebezpieczeństwie, sygnały pilności i bezpieczeństwa. | ||||||
2. Nazwy miar długości, objętości, wagi; czas: określenie godziny, dnia tygodnia, miesiąca, roku, pory roku. | ||||||
3. Załoga statku - dział pokładowy. | ||||||
4. Zwroty używane do porozumiewania się na statku: standardowe komendy na ster, do maszyny, komendy manewrowe i cumownicze. | ||||||
5. Zwroty porozumiewania się na statku: wachta nawigacyjna, portowa, przekazanie obowiązków. | ||||||
Razem | 20 | 20 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
znajomość języka angielskiego w stopniu podstawowym, umożliwiającym używanie poprawnego nazewnictwa w zakresie terminologii morskiej.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
komunikowanie się w języku angielskim w stopniu podstawowym z zastosowaniem terminologii morskiej.
Wymagania egzaminacyjne na poziomie pomocniczym w dziale pokładowym na świadectwo marynarza wachtowego
Poziom pomocniczy - marynarz wachtowy | Forma egzaminu |
Funkcja | Przedmiot | egzamin teoretyczny | egzamin praktyczny | ||||||
test wyboru | egzamin pisemny | egzamin ustny | symulator/statek | ||||||
liczba pytań | czas [min] | liczba zadań | czas [min] | liczba pytań | czas [min] | liczba scenariuszy praktycznych na symulatorze | czas [min] | ||
Nawigacja | Nawigacja | 10 | 40 | brak | brak | brak | |||
Urządzenia nawigacyjne | 5 | ||||||||
Łączność morska | 5 | ||||||||
Bezpieczeństwo nawigacji | 20 | ||||||||
Język angielski | 10 | 10 | brak | 3 | 10 | ||||
Przeładunek i sztauowanie | Budowa statku | 5 | 40 | brak | brak | brak | |||
Przewozy morskie | 5 | ||||||||
Bezpieczeństwo statku | 15 | ||||||||
Ochrona środowiska morskiego | 5 |
Tematyka egzaminu ustnego:
w odniesieniu do funkcji "Nawigacja": podstawowa komunikacja na statku w języku angielskim w zakresie związanym z bezpieczeństwem statku i pracami wykonywanymi na statku.
RAMOWY PROGRAM SZKOLENIA I WYMAGANIA EGZAMINACYJNE NA POZIOMIE POMOCNICZYM W DZIALE POKŁADOWYM NA ŚWIADECTWO STARSZEGO MARYNARZA
Przedmiot | Liczba godzin | |||||
W | C | L | S | Σ | ||
I | II | III | IV | V | VI | VII |
2.1 | NAWIGACJA | 6 | 6 | |||
2.2. | METEOROLOGIA I OCEANOGRAFIA | 6 | 6 | |||
2.3 | URZĄDZENIA NAWIGACYJNE | 2 | 2 | |||
2.4 | MANEWROWANIE STATKIEM | 8 | 4 | 12 | ||
2.5 | BEZPIECZEŃSTWO NAWIGACJI | 2 | 3 | 5 | ||
2.6 | BUDOWA STATKU | 19 | 6 | 25 | ||
2.7 | PRZEWOZY MORSKIE | 15 | 15 | |||
2.8 | BEZPIECZEŃSTWO STATKU | 10 | 10 | |||
2.9 | PRAWO MORSKIE | 6 | 6 | |||
2.10 | OCHRONA ŚRODOWISKA MORSKIEGO | 5 | 5 | |||
2.11 | JĘZYK ANGIELSKI | 20 | 20 | |||
Razem | 79 | 26 | 7 | 112 |
2.1. | Przedmiot: | NAWIGACJA | ||||
Zakres szkolenia: | poziom pomocniczy - starszy marynarz | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 6 | 6 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 | 1. Podstawowe wiadomości o mapach nawigacyjnych (papierowych i elektronicznych). | 6 | 6 | |||
2. Pojęcie pozycji obserwowanej i zliczonej statku. | ||||||
3. Pływy i prądy pływowe - podstawowe pojęcia. | ||||||
4. Ostrzeżenia nawigacyjne. | ||||||
Razem | 6 | 6 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zasady prowadzenia bezpiecznej i sprawnej nawigacji we wszystkich fazach podróży, zwłaszcza zasady zachowania się na mostku nawigacyjnym, w różnych warunkach hydrometeorologicznych występujących na oceanach, morzach i wodach śródlądowych, uczęszczanych przez statki morskie, z uwzględnieniem oddziaływania tych warunków.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
właściwe zachowanie się na mostku nawigacyjnym w różnych warunkach eksploatacji statku.
2.2. | Przedmiot: | METEOROLOGIA I OCEANOGRAFIA | ||||
Zakres szkolenia: | poziom pomocniczy - starszy marynarz | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 6 | 6 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 | 1. Elementy pogody obserwowane i mierzone. | 6 | 6 | |||
2. Prądy morskie. | ||||||
3. Zjawiska lodowe na morzach. | ||||||
4. Skala Beauforta. | ||||||
Razem | 6 | 6 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
podstawowe prawidłowości funkcjonowania atmosfery i oceanu oraz współdziałania obu podsystemów.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
posługiwanie się skalami obserwacyjnymi (Beauforta, stanów morza, widzialności).
2.3. | Przedmiot: | URZĄDZENIA NAWIGACYJNE | ||||
Zakres szkolenia: | poziom pomocniczy - starszy marynarz | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 2 | 2 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 | 1. Pomiar prędkości statku - rodzaje i działanie logów. | 2 | 2 | |||
2. Pomiar głębokości - działanie echosond. Awaryjna sonda ręczna. | ||||||
Razem | 2 | 2 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
sposoby pomiaru prędkości; zasada pomiaru głębokości z wykorzystaniem echosondy.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
obsługiwanie sondy ręcznej.
2.4. | Przedmiot: | MANEWROWANIE STATKIEM | ||||
Zakres szkolenia: | poziom pomocniczy - starszy marynarz | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 8 | 4 | 12 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 | 1. Rodzaje napędów, opór kadłuba, sterowanie silnikiem głównym. | 8 | 4 | 12 | ||
2. Technika sterowania i działanie sterów. | ||||||
3. Efekty płytkowodzia. | ||||||
4. Oddziaływania statek - statek (mijanie, wyprzedzanie, statek zacumowany). | ||||||
5. Wpływ wiatru, prądu i falowania na sterowność statku. | ||||||
6. Współpraca statek - holownik. Zasady podawania holu. | ||||||
7. Zasady cumowania do nabrzeży, statków i pław cumowniczych. | ||||||
8. Obciążenia, przeciążenia i uszkodzenia wyposażenia cumowniczego i kotwicznego. | ||||||
9. Procedury i komendy w trakcie operacji cumowniczych, holowniczych i kotwiczenia. | ||||||
Razem | 8 | 4 | 12 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
reakcja kadłuba statku na działanie urządzeń napędowych i sterowych; zasady użycia holu oraz lin cumowniczych i kotwic.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
sterowanie zgodnie z komendami; prawidłowe używanie osprzętu służącego do holowania, cumowania i kotwiczenia statku.
2.5. | Przedmiot: | BEZPIECZEŃSTWO NAWIGACJI | ||||
Zakres szkolenia: | poziom pomocniczy - starszy marynarz | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 2 | 3 | 5 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 | 1. Wachta morska, podział obowiązków. | 2 | 3 | 5 | ||
2. Procedury objęcia, pełnienia i przekazywania wachty. Informacje wymagane do pełnienia bezpiecznej wachty. | ||||||
3. Obserwacja: cel, zakres, rodzaje i sposoby prowadzenia obserwacji w różnych warunkach widzialności. | ||||||
4. Zasady efektywnego komunikowania się na mostku. | ||||||
5. Sytuacje awaryjne w czasie wachty - procedury. | ||||||
Razem | 2 | 3 | 5 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
obowiązki marynarza wachtowego podczas pełnienia wachty, zasady współpracy na mostku, podstawy prawa drogi morskiej, światła i znaki i sygnały dźwiękowe, zasady prowadzenia obserwacji.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
rozpoznawanie statku na podstawie świateł lub znaków dziennych, rozpoznanie oraz prawidłowe meldowanie o sytuacji nawigacyjnej na podstawie widocznych świateł, znaków dziennych i sygnałów dźwiękowych oraz prawidłowe przyjęcie i zdanie wachty.
2.6. | Przedmiot: | BUDOWA STATKU | ||||
Zakres szkolenia: | poziom pomocniczy - starszy marynarz | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 19 | 6 | 25 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 | WYPOSAŻENIE STATKU/BUDOWA I WYKORZYSTANIE | 9 | 1 | 10 | ||
1. Systemy: balastowy, zęzowy. Odpowietrzenia, sondowanie zbiorników. Zasady pracy pomp oraz zaworów w systemach statkowych. | ||||||
2. Funkcje i wykorzystanie urządzeń pokładowych: wciągarek, dźwigów pokładowych, bomów. | ||||||
3. Funkcje i wykorzystanie wind cumowniczych/kotwicznych, kabestanów oraz urządzeń towarzyszących. | ||||||
4. Systemy zamykania ładowni i drzwi wodoszczelnych, furt burtowych i urządzeń towarzyszących. | ||||||
5. Liny i łańcuchy: typy, konstrukcja, oznakowanie, konserwacja i przechowywanie. | ||||||
6. Zrozumienie i stosowanie sygnałów używanych w trakcie operacji z wykorzystaniem wind cumowniczych/kotwicznych, dźwigów pokładowych i wciągarek. | ||||||
7. Wykorzystanie kotwic w różnych warunkach. Zabezpieczenie kotwic. Zastosowanie w sytuacjach awaryjnych. | ||||||
2 | ZNAJOMOŚĆ PROCEDUR I ZASAD WYKORZYSTANIA | 5 | 5 | 10 | ||
1. Stelingów oraz krzesełek bosmańskich. | ||||||
2. Sztormtrapów pilotowych, wciągarek, trapów głównych i szczurołapów. | ||||||
3. Węzłów marynarskich, szplajsów, stoperów, użycia marszpikla. | ||||||
4. Flag kodu sygnałowego: A, B, G, H, O, P, Q, N C. | ||||||
3 | KONSERWACJA I NAPRAWY | 5 | 5 | |||
1. Zasady przygotowania powierzchni pod konserwację. | ||||||
2. Zasady malowania, smarowania i czyszczenia. Sprzęt i materiały. | ||||||
3. Procedury konserwacji i napraw. Instrukcje producenta, instrukcje i procedury armatora (kodeks ISM). | ||||||
4. Wykorzystanie i konserwacja narzędzi ręcznych i mechanicznych stosowanych na statku. | ||||||
Razem | 19 | 6 | 25 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
podstawowe systemy pokładowe i wyposażenie, urządzenia pokładowe - zasady budowy, obsługi i konserwacji, procedury stosowane w pracach pokładowych oraz w obsłudze systemów statkowych i wyposażenia pokładowego.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
bezpieczne obsługiwanie wyposażenia pokładowego statku, przeprowadzanie jego konserwacji zgodnie z przyjętymi procedurami.
2.7. | Przedmiot: | PRZEWOZY MORSKIE | ||||
Zakres szkolenia: | poziom pomocniczy - starszy marynarz | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 15 | 15 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 | 1. Materiały sztauerskie i separacyjne, sprzęt do mocowania ładunków. | 15 | 15 | |||
2. Procedury i zasady bezpiecznego przeładunku, sztauowania i mocowania ładunków i zapasów, w tym ładunków niebezpiecznych i płynnych. | ||||||
3. Podstawowe informacje o przewozie ładunków niebezpiecznych, w tym identyfikacja oznakowania zgodnego z kodeksem IMDG i IMSBC. | ||||||
4. Zasady przewozu i mocowania ładunków pokładowych. | ||||||
5. Przewóz i mocowanie sztuk ciężkich i wielkogabarytowych. | ||||||
6. Zasady bezpieczeństwa w czasie prac przeładunkowych. | ||||||
Razem | 15 | 15 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
problemy związane z bezpiecznym przeładunkiem, sztauowaniem i przewozem wybranych ładunków, w tym ładunków niebezpiecznych, ciężkich i wielkogabarytowych; sposób oznakowania ładunków niebezpiecznych.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
wykonywanie i monitorowanie prac załadunkowych, wyładunkowych i sztauerskich oraz przygotowanie ładowni pod załadunek.
2.8. | Przedmiot: | BEZPIECZEŃSTWO STATKU | ||||
Zakres szkolenia: | poziom pomocniczy - starszy marynarz | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 10 | 10 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 | 1. Wymagania prawne w zakresie bezpieczeństwa w czasie pracy na statku: prace na wysokości, prace zaburtowe, prace w pomieszczeniach zamkniętych, prace z wykorzystaniem lin (do podnoszenia ładunków, zapasów, części wyposażenia), zachowanie zasad bezpieczeństwa (w warunkach zagrożenia elektrycznego, mechanicznego i chemicznego), prace niebezpieczne ze względu na zagrożenie pożarem. | 10 | 10 | |||
2. Listy kontrolne w zakresie bezpieczeństwa pracy. | ||||||
3. Środki ochrony indywidualnej. | ||||||
4. Postępowania w sytuacjach zagrożenia, obowiązki alarmowe członków załogi. | ||||||
5. Zasady obsługi łodzi ratunkowych i łodzi ratowniczych oraz ich wyposażenie, obsługa urządzeń do wodowania tych łodzi. | ||||||
Razem | 10 | 10 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
podstawowe przepisy prawne w zakresie bezpieczeństwa pracy na statku, zasady bezpiecznej pracy na statku we wszystkich warunkach eksploatacyjnych; zagrożenia wypadkowe na statkach, procedury powypadkowe, procedury awaryjne, rozkłady alarmowe.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
podejmowanie na swoim stanowisku w każdych warunkach efektywnego działania w celu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi, statku i ładunku.
2.9. | Przedmiot: | PRAWO MORSKIE | ||||
Zakres szkolenia: | poziom pomocniczy - starszy marynarz | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 6 | 6 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 | 1. Administracja morska. | 6 | 6 | |||
2. Inspekcje na statkach morskich. | ||||||
3. Aspekty prawne przewozu pasażerów i ładunku drogą morską. | ||||||
4. Ratownictwo morskie. | ||||||
5. Regulacje prawne w zakresie zatrudniania i pracy na statkach morskich. | ||||||
Razem | 6 | 6 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
elementarny zarys wiedzy z zakresu prawa morskiego związanej z bezpieczeństwem statku, załogi, pasażerów i ładunku.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
prawidłowe wykorzystanie posiadanej wiedzy w praktyce morskiej; przestrzeganie przepisów prawa morskiego na swoim poziomie odpowiedzialności.
2.10. | Przedmiot: | OCHRONA ŚRODOWISKA MORSKIEGO | ||||
Zakres szkolenia: | poziom pomocniczy - starszy marynarz | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 5 | 5 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 | 1. Rodzaje i źródła zanieczyszczeń morza. | 5 | 5 | |||
2. Zapobieganie zanieczyszczaniu środowiska morskiego przez statki. Konwencja MARPOL. | ||||||
3. Środki i sposoby zwalczania zanieczyszczeń pochodzących ze statku. | ||||||
4. Okrętowe urządzenia i systemy oczyszczające oraz zapobiegające zanieczyszczaniu. | ||||||
Razem | 5 | 5 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zasady zapobiegania zanieczyszczeniom pochodzącym ze statku i ich usuwania.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
właściwe postępowanie z różnymi zanieczyszczeniami powstającymi na statku.
2.11. | Przedmiot: | JĘZYK ANGIELSKI | ||||
Zakres szkolenia: | poziom pomocniczy - starszy marynarz | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 20 | 20 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Standardowe zwroty w łączności na morzu, spelling, sygnały wzywania pomocy, zwroty stosowane w sytuacjach niebezpieczeństwa i pilności. 2. Budowa statku; urządzenia i systemy pokładowe (windy cumownicze, kotwiczne, trapy, dźwigi, żurawiki, systemy: balastowy, zęzowy, paliwowy, pożarowy itp.). Typy statków. 3. Zwroty używane do porozumiewania się na statku: standardowe komendy na ster, do maszyny, komendy manewrowe i cumownicze. 4. Zwroty używane do porozumiewania się na statku: wachta nawigacyjna, portowa, przekazanie obowiązków; meldowanie zaobserwowanych zjawisk. 5. Kotwiczenie, podchodzenie do nabrzeża i odchodzenie od nabrzeża. 6. Procedury awaryjne - komunikowanie się w sytuacjach awaryjnych. 7. Środki ratunkowe i ratownicze na statku; bezpieczeństwo załogi i pasażerów (w tym medyczne), alarmy. 8. Człowiek za burtą, wzywanie pomocy; standardowe wiadomości: wiadomość pilna i wiadomość bezpieczeństwa. 9. Postój statku w porcie - ładunek i operacje przeładunkowe, awarie i uszkodzenia. |
20 | 20 | |||
Razem | 20 | 20 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
znajomość języka angielskiego w stopniu podstawowym, umożliwiającym używanie poprawnego nazewnictwa w zakresie terminologii morskiej.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
komunikowanie się w języku angielskim w stopniu podstawowym z zastosowaniem terminologii morskiej.
Wymagania egzaminacyjne na poziomie pomocniczym w dziale pokładowym na świadectwo starszego marynarza
Poziom pomocniczy - starszy marynarz | Forma egzaminu |
Funkcja | Przedmiot | egzamin teoretyczny | egzamin praktyczny | ||||||
test wyboru | egzamin pisemny | egzamin ustny | symulator/statek | ||||||
liczba pytań | czas [min] | liczba zadań | czas [min] | liczba pytań | czas [min] | liczba scenariuszy praktycznych na symulatorze |
czas [min] |
||
Nawigacja | Nawigacja | 10 | 35 | brak | brak | brak | |||
Meteorologia i oceanografia | 3 | ||||||||
Urządzenia nawigacyjne | 2 | ||||||||
Manewrowanie statkiem | 10 | ||||||||
Bezpieczeństwo nawigacji | 10 | ||||||||
Język angielski | 10 | 10 | brak | 3 | 10 | ||||
Przeładunek i sztauowanie | Przewozy morskie | 20 | 20 | brak | brak | brak | |||
Dbałość o statek i opieka nad ludźmi | Bezpieczeństwo statku | 10 | 20 | brak | brak | brak | |||
Prawo morskie | 5 | ||||||||
Ochrona środowiska morskiego | 5 | ||||||||
Konserwacja i naprawy | Budowa statku | 10 | 10 | brak | brak | brak |
Tematyka egzaminu ustnego:
w odniesieniu do funkcji "Nawigacja": podstawowa komunikacja na statku w języku angielskim w zakresie związanym z bezpieczeństwem statku i pracami wykonywanymi na statku.
RAMOWY PROGRAM SZKOLENIA I WYMAGANIA EGZAMINACYJNE NA POZIOMIE OPERACYJNYM W DZIALE POKŁADOWYM W ŻEGLUDZE MIĘDZYNARODOWEJ
Przedmiot | Liczba godzin | |||||
W | C | L | S | Σ | ||
I | II | III | IV | V | VI | VII |
3.1 | NAWIGACJA | 106 | 140 | 35 | 20 | 301 |
3.2 | METEOROLOGIA I OCEANOGRAFIA | 25 | 6 | 10 | 41 | |
3.3 | URZĄDZENIA NAWIGACYJNE | 60 | 40 | 100 | ||
3.4 | MANEWROWANIE STATKIEM | 15 | 5 | 20 | ||
3.5 | RATOWNICTWO MORSKIE | 15 | 15 | |||
3.6 | ŁĄCZNOŚĆ MORSKA | 10 | 5 | 15 | ||
3.7 | BEZPIECZEŃSTWO NAWIGACJI | 40 | 10 | 20 | 70 | |
3.8 | BUDOWA I STATECZNOŚĆ STATKU | 75 | 30 | 105 | ||
3.9 | PRZEWOZY MORSKIE | 40 | 5 | 45 | ||
310 | ZARZĄDZANIE STATKIEM | 15 | 15 | |||
3.11 | BEZPIECZEŃSTWO STATKU | 15 | 15 | |||
3.12 | PRAWO MORSKIE | 20 | 20 | |||
3.13 | OCHRONA ŚRODOWISKA MORSKIEGO | 10 | 10 | |||
3.14 | JĘZYK ANGIELSKI | 20 | 60 | |||
Razem | 446 | 251 | 90 | 45 | 832 |
3.1. | Przedmiot: | NAWIGACJA | ||||
Zakres szkolenia: | poziom operacyjny | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 106 | 140 | 35 | 20 | 301 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
PODSTAWY NAWIGACJI 1. Kształt i wymiary Ziemi, układy odniesienia i współrzędnych na kuli i elipsoidzie, horyzont i widnokrąg. 2. Morskie jednostki miar, odniesienie do układu SI. 3. Zboczenie nawigacyjne. Żegluga po południku i równoleżniku. 4. Kierunek, kurs, namiar i kąt kursowy oraz systemy ich wyrażania. 5. Oddziaływanie prądu i wiatru na statek. Pojęcia: kąt drogi nad dnem (KDd), kąt drogi po wodzie (KDw), kurs rzeczywisty (KR), dryf, znos. 6. Określanie przebytej drogi, pomiar prędkości po wodzie i nad dnem. 7. Magnetyzm Ziemi i statku, deklinacja, dewiacja, całkowita poprawka. 8. Kursy i namiary kompasowe, magnetyczne i żyrokompasowe, poprawka żyrokompasu. 9. Korzystanie ze spisu świateł. 10. Charakterystyki świateł nawigacyjnych. 11. Odległość do widnokręgu, zasięgi widoczności świateł nawigacyjnych i obiektów. |
20 | 20 | 40 | ||
2 |
DEWIACJA 1. Kompas magnetyczny. 2. Własności magnetyczne stali okrętowej, rodzaje magnetyzmu statkowego, typy stali w kadłubie statku. 3. Metody określania dewiacji kompasu, krzywa dewiacji, tabela dewiacji. |
3 | 3 | 6 | ||
3 |
GEODEZYJNO-KARTOGRAFICZNE PODSTAWY NAWIGACJI 1. Odwzorowania walcowe (Merkatora, Gaussa-Krügera). Powiększona szerokość. 2. Odwzorowania azymutalne: normalne, ukośne oraz stereograficzne. 3. Odwzorowanie gnomoniczne. 4. Opracowanie, redagowanie i wydawanie map nawigacyjnych w wersji papierowej i cyfrowej. 5. Podstawowe wiadomości o mapach: numeracja map, tytuł, legenda, skala, datowanie map, zero mapy, poziomy odniesienia wysokości. 6. Korzystanie z map nawigacyjnych: niebezpieczeństwa nawigacyjne na mapach morskich, oznakowanie nawigacyjne, system oznakowania nawigacyjnego IALA. 7. Morskie mapy tematyczne i pomocnicze. Routeing charts. 8. Zasady korzystania z brytyjskich Wiadomości Żeglarskich (Admiralty Notices to Mariners), rocznego zestawienia Wiadomości Żeglarskich (Annual Summary of Admiralty Notices to Marines) oraz Wiadomości Żeglarskich BHMW. Ostrzeżenia nawigacyjne. 9. Korzystanie z Katalogu map Admiralicji i innych wydawnictw hydrograficznych (Catalogue of Admiralty Charts and Publications) i Katalogu map i publikacji BHMW. 10. Zasady korekty map i wydawnictw nautycznych. |
10 | 10 | 20 | ||
4 |
PODSTAWY TRYGONOMETRII SFERYCZNEJ 1. Trójkąt sferyczny. 2. Podstawowe wzory trygonometrii sferycznej. 3. Trójkąt sferyczny prostokątny. |
5 | 10 | 15 | ||
5 |
ŻEGLUGA PO LOKSODROMIE I ORTODROMIE 1. Żegluga po loksodromie. Trójkąt loksodromiczny, drogowy i Merkatora. 2. Problemy żeglugi po loksodromie. 3. Zliczenie matematyczne proste i złożone. 4. Elementy ortodromy. 5. Przebieg ortodromy i loksodromy na mapie Merkatora i na mapie gnomonicznej. 6. Wykorzystanie mapy gnomonicznej do określania elementów ortodromy. 7. Żegluga mieszana. 8. Automatyzacja obliczeń loksodromy i ortodromy. |
10 | 15 | 25 | ||
6 |
OKREŚLANIE POZYCJI STATKU 1. Zliczenie graficzne drogi statku. 2. Pozycja zliczona i estymowana statku. 3. Uwzględnianie oddziaływania wiatru i prądu podczas żeglugi. Problemy żeglugi na wietrze i prądzie. Zadania na mapie nawigacyjnej. 4. Pomiary nawigacyjne. Dokładność pomiarów nawigacyjnych. 5. Parametry nawigacyjne i ich linie pozycyjne. 6. Zasady doboru obiektów i technika wykonywania pomiarów nawigacyjnych. 7. Pozycja obserwowana statku. 8. Wykreślanie pozycji obserwowanej statku z jednego lub kilku obiektów. Kompleksowe zadania na mapie nawigacyjnej. 9. Zastosowanie linii pozycyjnych do określania granic niebezpieczeństw nawigacyjnych. 10. Oceny dokładności pozycji statku. Analiza dokładności pozycji statku określonej różnymi metodami nawigacyjnymi. 11. Standardy dokładności IMO. |
12 | 40 | 10 | 62 | |
7 |
PŁYWY I PRĄDY PŁYWOWE 1. Pływy - podstawowe definicje. 2. Poziom odniesienia głębokości (zero mapy) oraz poziom odniesienia wysokości dla akwenów pływowych i bezpływowych. 3. Poziomy pływowe. 4. Krzywa pływów i jej elementy (wznoszenie, opadanie, skok, wysokość pływu, czas trwania, bezruch pływu). 5. Głębokości na mapie morskiej a aktualna głębokość akwenu. Redukcja sondy. 6. Podział i charakterystyka pływów: syzygijne, kwadraturowe, pośrednie oraz półdobowe, dobowe i mieszane. Dobowe wykresy pływów. 7. Źródła informacji o pływach. Tablice pływów - przepowiednie pływów dla portów głównych i dołączonych. 8. Zadania pływowe: obliczanie czasu wystąpienia żądanej wysokości pływu (okno pływu); obliczanie wysokości pływu w wyznaczonym czasie. 9. Obliczanie wysokości pływu na morzu otwartym, co-tidal charts. 10. Prądy pływowe - podstawowe definicje. 11. Prądy kołowe i zwrotne. Prądy o charakterze półdobowym, dobowym i mieszanym. 12. Źródła informacji o prądach pływowych, tablice, atlasy, mapy nawigacyjne, locje. 13. Określanie parametrów prądów: kierunku i prędkości prądu, czasu trwania. Bezruch prądu. 14. Wykorzystanie Internetu w zakresie informacji o pływach i prądach pływowych (służby hydrograficzne), zastosowanie programów komputerowych do określania prognozy pływów i prądów pływowych. 15. Automatyzacja obliczeń pływów i prądów pływowych. |
6 | 15 | 21 | ||
8 |
ASTRONAWIGACJA 1. Wiadomości ogólne o układzie słonecznym. Sfera niebieska - pojęcia podstawowe. 2. Układy współrzędnych astronomicznych: horyzontalny, równikowy I, II (godzinny i ekwinokcjalny). 3. Rzut zenitalny i biegunowy. Rzut azymutalno-perspektywiczny. 4. Trójkąt sferyczny paralaktyczny i jego graficzne i analityczne rozwiązywanie. 5. Ruch ciał niebieskich w funkcji czasu i położenia obserwatora. 6. Czas w astronawigacji: czas gwiazdowy, równanie czasu gwiazdowego, czas słoneczny prawdziwy i średni, równanie czasu słonecznego. Czas uniwersalny, czas strefowy, strefy czasowe, linia zmiany daty. 7. Chronometr i statkowa służba czasu. 8. Morski Rocznik Astronomiczny - budowa i wykorzystanie. 9. Sekstant i pomiary wysokości ciał niebieskich (technika mierzenia, ocena i eliminacja błędów). 10. Poprawianie zmierzonych sekstantem wysokości ciał niebieskich 11. Rzut ciała niebieskiego na powierzchnię kuli ziemskiej. Pojęcie astronomicznego okręgu pozycyjnego i astronomicznej linii pozycyjnej. 12. Metody określania astronomicznej linii pozycyjnej: wysokościowa, długościowa i szerokościowa. 13. Bezpośrednie wykreślanie okręgu pozycyjnego na mapie. 14. Budowa i wykorzystanie tablic astronawigacyjnych - HD-605. 15. Identyfikacja gwiazd i planet. Wykorzystanie tablic i identyfikatorów 16. Przygotowanie porannej i wieczornej obserwacji astronomicznej. 17. Pozycja z jednoczesnych i niejednoczesnych obserwacji ciał niebieskich. 18. Dobowy cykl obserwacji astronomicznych. 19. Astronomiczne metody obliczania całkowitej poprawki kompasu magnetycznego i żyrokompasu. 20. Algorytmizacja obliczeń astronawigacyjnych. |
30 | 30 | 60 | ||
9 |
PLANOWANIE PODRÓŻY 1. Zasady planowania podróży. 2. Wykorzystanie map morskich i wydawnictw nautycznych do planowania podróży, takich jak: locji, spisów sygnałów radiowych, Ocean Passages for the World, Tablice odległości (Distance Tables), IMO Ship's Routeing, Mariner's Handbook, Guide to Port Entry. 3. Wymagania dotyczące metod i częstotliwości określania pozycji na różnych etapach podróży. 4. Sposoby kontroli pozycji na wodach przybrzeżnych i pilotowych. 5. Kontrola pozycji wg współrzędnych brzegowych i torowych. 6. Opracowanie planu podróży keja - keja. 7. Wykorzystanie programów komputerowych i urządzeń nawigacyjnych w procesie planowania podróży. |
5 | 20 | 12 | 37 | |
10 |
ECDIS 1. Informacje o konfiguracji, możliwościach i ograniczeniach ECDIS. 2. Umiejętność obsługi, interpretacji i analizy informacji z ECDIS. 3. Funkcje alarmowania i ostrzegania, rola tzw. izobaty bezpieczeństwa, żegluga po akwenach, których dane są nieoficjalne lub niekompletne. Zarządzanie funkcjami detekcji niebezpieczeństw. 4. Pojęcie tzw. odpowiedniego wyposażenia rezerwowego i jego znaczenie dla bezpieczeństwa żeglugi. 5. Zasady aktualizacji ENC, tryb automatyczny i ręczny. |
5 | 10 | 15 | ||
Razem | 106 | 140 | 35 | 20 | 301 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zasady prowadzenia bezpiecznej i sprawnej nawigacji we wszystkich fazach podróży, w różnych warunkach hydrometeorologicznych występujących na oceanach, morzach i wodach śródlądowych, uczęszczanych przez statki morskie; odwzorowania kartograficzne map stosowane w nawigacji i ich wykorzystanie oraz zakres i treści map i morskich pomocy nawigacyjnych; zasady zliczenia drogi (graficzne i analityczne) z uwzględnieniem błędów wskazań logów, kompasów oraz oddziaływania wiatru i prądu; infrastruktura nawigacyjna akwenów żeglugowych; określanie pozycji statku za pomocą dostępnych technik oraz ocena dokładności linii pozycyjnych i pozycji.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
prowadzenie bezpiecznej nawigacji przez definiowanie i weryfikowanie niebezpieczeństw nawigacyjnych; wykorzystywanie publikacji nautycznych; uzyskanie ze wszystkich dostępnych źródeł ostrzeżeń nawigacyjnych; prowadzenie korekty map i publikacji; wyznaczanie pozycji statku za pomocą dostępnych metod oraz określanie jej dokładności; określanie i przewidywanie ruchu statku w zmiennych warunkach hydrometeorologicznych; obliczanie wartości poprawki kompasów; określanie pływów i prądów pływowych; prowadzenie obliczeń nawigacyjnych dotyczących kursu i drogi statku, wykorzystywanie systemów nawigacyjnych; uczestniczenie w systemach meldunkowych i VTS.
3.2. | Przedmiot: | METEOROLOGIA I OCEANOGRAFIA | ||||
Zakres szkolenia: | poziom operacyjny | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 25 | 6 | 10 | 41 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
METEOROLOGIA 1. Elementy pogody obserwowane i mierzone. 2. Temperatura powietrza. 3. Wilgotność powietrza. 4. Równowaga atmosfery. 5. Rodzaje chmur. 6. Opady atmosferyczne. 7. Mgły i zamglenia. 8. Widzialność. 9. Ciśnienie atmosferyczne. 10. Wiatry na kuli ziemskiej, wiatry lokalne. 11. Ogólna cyrkulacja atmosfery. 12. Niże, wyże i fronty baryczne. 13. Analiza synoptyczna. 14. Odbiór i interpretacja informacji pogodowej na statku. 15. Statkowe urządzenia meteorologiczne. 16. Zasady prowadzenia pomiarów i obserwacji meteorologicznych. 17. Wypełnianie dziennika pokładowego i dziennika obserwacji hydrometeorologicznych, klucz SHIP. |
18 | 6 | 8 | 32 | |
2 |
OCEANOGRAFIA 1. Falowanie wiatrowe - teorie powstawania, rozwoju i zaniku. Wpływ falowania na ruch statku. 2. Prądy morskie - klasyfikacja, występowanie, charakterystyka. 3. Zjawiska lodowe na morzach. 4. Wpływ konfiguracji dna morskiego i wybrzeża na zjawisko prądów pływowych. |
7 | 2 | 9 | ||
Razem | 25 | 6 | 10 | 41 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
główne prawidłowości funkcjonowania atmosfery i oceanu i współdziałania obu podsystemów; sprzęt pomiarowy stosowany w obserwacjach meteorologicznych na morzu; zasady prowadzenia obserwacji meteorologicznych i hydrologicznych; systemy nadawania prognoz pogody; zasady interpretacji danych hydrometeorologicznych (mapy, biuletyny, obserwacje własne) na potrzeby żeglugi.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
posługiwanie się sprzętem pomiarowym (psychrometry, aneroidy, anemometry, etc.); posługiwanie się skalami obserwacyjnymi; określanie wiatru rzeczywistego na podstawie wiatru pozornego; obliczanie parametrów prądu wiatrowego i elementów falowania; posługiwanie się tablicami psychrometrycznymi; przeprowadzenie kompletnej obserwacji; interpretowanie w podstawowym zakresie biuletynów pogodowych oraz map: pogodowych, lodowych, falowania, analizy tropikalnej, a także publikacji nautycznych (Routeing charts, Pilot charts, ALRS).
3.3. | Przedmiot: | URZĄDZENIA NAWIGACYJNE | ||||
Zakres szkolenia: | poziom operacyjny | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 60 | 40 | 100 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
PODSTAWOWE SYSTEMY NAWIGACYJNE 1. Wymagania stawiane przez SOLAS dotyczące urządzeń nawigacyjnych. 2. Zjawiska fizyczne wykorzystywane do wyznaczania kierunku w kompasach. 3. Zasada działania żyrokompasów. 4. Zasada działania i obsługa autopilotów. 5. Pomiar prędkości statku - zasada działania logów. 6. Pomiar głębokości - zasada działania echosond. 7. Cyfrowe oraz analogowe metody rejestracji danych z urządzeń nawigacyjnych oraz z VDR i S-VDR. 8. Informacje ogólne INS, IBS, BNWAS, system kontroli drogi, kompas satelitarny i elektromechaniczny - zasada działania. |
20 | 10 | 30 | ||
2 |
SYSTEMY RADIONAWIGACYJNE 1. Parametry fali elektromagnetycznej w zastosowaniu nawigacyjnym. 2. Wzorce i skale czasu w systemach radionawigacyjnych. 3. Linia pozycyjna w radionawigacji i podział systemów radionawigacyjnych. 4. Układy odniesienia pozycji. 5. System satelitarny (GPS, GLONASS, Galileo) - zasada działania, dokładność. 6. Wersje różnicowe GNSS (DGNSS) - metody, zasady działania, dokładności. 7. Naziemne systemy radionawigacyjne - zasady działania, zasięg, dokładność, poprawki. 8. Systemy nawigacji zintegrowanej, wykorzystanie monitorów wielofunkcyjnych. 9. System automatycznej identyfikacji (AIS), system satelitarny AIS. 10. System identyfikacji i śledzenia dalekiego zasięgu (LRIT). 11. Systemy monitorowania statków. Służby kontroli ruchu statków (VTS). 12. Wydawnictwa radionawigacyjne polskie i angielskie - ALRS. |
30 | 20 | 50 | ||
3 |
RADIOLOKACJA - WYKORZYSTANIE URZĄDZEŃ RADAROWYCH 1. Obsługa radaru, interpretacja oraz analiza informacji otrzymywanych z radaru. 2. Podstawowe rodzaje ARPA, rodzaje prezentacji danych, ryzyko obdarzenia wskazań nadmiernym zaufaniem. 3. Pozyskiwanie, interpretacja i analiza informacji pochodzących z ARPA. 4. Podstawowe zjawiska i problemy radiolokacji. 5. Zasady bezpiecznej eksploatacji urządzeń radarowych. |
10 | 10 | 20 | ||
Razem | 60 | 40 | 100 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zasady działania i wykorzystania oraz błędy i ograniczenia systemów, urządzeń nawigacyjnych i innych urządzeń, wymienionych w prawidłach 19 i 20 w rozdziale V konwencji SOLAS.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
posługiwanie się urządzeniami nawigacyjnych wymienionymi w prawidłach 19 i 20 w rozdziale V konwencji SOLAS i przeprowadzanie w podstawowym zakresie diagnostyki systemów i urządzeń nawigacyjnych wymienionych w prawidłach 19 i 20 w rozdziale V konwencji SOLAS.
3.4. | Przedmiot: | MANEWROWANIE STATKIEM | ||||
Zakres szkolenia: | poziom operacyjny | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 15 | 5 | 20 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
TEORIA MANEWROWANIA 1. Próby manewrowe, standardy manewrowe i informacyjne, stateczność kursowa i zwrotność. 2. Pojęcie kąta dryfu, chwilowego środka obrotu, przestrzeni manewrowej. 3. Wpływ wyporności, zanurzenia, przegłębienia, prędkości i zapasu wody pod stępką na właściwości manewrowe statku, cyrkulację i hamowanie. 4. Oddziaływanie wiatru, prądu i falowania. 5. Efekty płytkowodzia. Osiadanie statku w ruchu, zapas wody pod stępką. 6. Efekt brzegowy. 7. Oddziaływania statek - statek (mijanie, wyprzedzanie, statek zacumowany). |
12 | 12 | |||
2 |
PRAKTYKA MANEWROWANIA - PROCEDURY 1. Ocena stanu ruchu jednostki. 2. Podstawowe zasady manewrowania w różnych warunkach ograniczenia akwenu. Wpływ wiatru i prądu. 3. Manewry "człowiek za burtą". 4. Manewry kotwiczenia - ogólne zasady. 5. Postój statku na cumach. |
3 | 3 | |||
3 |
PRAKTYCZNE WYKONYWANIE MANEWRÓW NA SYMULATORACH MANEWROWYCH 1. Charakterystyki i próby manewrowe, standardy IMO. 2. Manewry "człowiek za burtą". 3. Żegluga kanałem płytkowodnym (chwilowy środek obrotu, efekt brzegowy i efekty płytkowodzia). |
5 | 5 | |||
Razem | 15 | 5 | 20 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
podstawy manewrowania statkiem oraz wpływ warunków zewnętrznych na właściwości manewrowe statku.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
wykonywanie podstawowych manewrów w trakcie wachty nawigacyjnej z zachowaniem zasad bezpieczeństwa i uwzględnieniem wymagań eksploatacyjnych.
3.5. | Przedmiot: | RATOWNICTWO MORSKIE | ||||
Zakres szkolenia: | poziom operacyjny | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 15 | 15 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
RATOWANIE ŻYCIA NA MORZU 1. Podstawy prawne poszukiwania, ratowania życia i ratownictwa na morzu. 2. Wyposażenie łodzi i tratw ratunkowych oraz łodzi ratowniczych. 3. Systemy wodowania łodzi i tratw ratunkowych oraz szybkich łodzi ratowniczych. 4. Metody ewakuacji ludzi z zagrożonych statków towarowych. 5. Metody ewakuacji ludzi z zagrożonych statków pasażerskich i promów oraz opieka nad pasażerami w sytuacjach awaryjnych. 6. Zachowanie się rozbitków w statkowych środkach ratunkowych. 7. Zasady przetrwania człowieka w morzu. 8. Poradnik poszukiwania i ratowania - IAMSAR. 9. Organizacja akcji poszukiwawczo-ratowniczej zgodna z IAMSAR. 10. Asysta w niebezpieczeństwie. |
15 | 15 | |||
Razem | 15 | 15 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zadania, zasady prawne i organizacyjne ratownictwa życia i mienia na morzu; podstawowe środki techniczne SAR; organizacja statkowej służby ratowniczej w sytuacji bezpośredniego zagrożenia statku i załogi (mielizna, przeciek, zderzenie, poszukiwanie i ratowanie ludzi).
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
bezpieczne i zgodne z procedurami podejmowanie działań w sytuacjach zagrożenia.
3.6. | Przedmiot: | ŁĄCZNOŚĆ MORSKA | ||||
Zakres szkolenia: | poziom operacyjny | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 10 | 5 | 15 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
ŁĄCZNOŚĆ MORSKA 1. Międzynarodowy Kod Sygnałowy (MKS) - sygnalizacja flagami, użycie sygnałów jednoliterowych. Łączność medyczna - wykorzystanie MKS. 2. Odbiór i nadawanie alfabetem Morse'a sygnałów świetlnych oraz świetlna sygnalizacja pojedynczych liter i znaków zgodnie z MKS. 3. Systemy transmisji morskich informacji bezpieczeństwa - MSI. 4. Zabezpieczenie przed fałszywymi alarmami, postępowanie w wypadku wywołania fałszywego alarmu. 5. Radiowe urządzenia do odbioru morskich informacji bezpieczeństwa. 6. Systemy meldunkowe. |
10 | 5 | 15 | ||
Razem | 10 | 5 | 15 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
Międzynarodowy Kod Sygnałowy, zasady sygnalizacji, alfabet Morse'a.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
przekazywanie informacji za pomocą kodu MKS, odbieranie i nadawanie jednoliterowych sygnałów Morse'a, wezwanie pomocy i komunikowanie się w niebezpieczeństwie; prowadzenie łączności w systemach meldunkowych.
3.7. | Przedmiot: | BEZPIECZEŃSTWO NAWIGACJI | ||||
Zakres szkolenia: | Poziom operacyjny | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 40 | 10 | 20 | 70 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 | PRZEPISY O ZAPOBIEGANIU ZDERZENIOM NA MORZU | 40 | 10 | 50 | ||
1. Międzynarodowe prawo drogi morskiej (COLREG) - postanowienia ogólne, definicje i określenia. | ||||||
2. Odpowiedzialność za zaniedbanie przestrzegania przepisów COLREG. | ||||||
3. Zwykła praktyka morska, uwzględnienie okoliczności i możliwości manewrowych statków, odstępstwa od prawideł. | ||||||
4. Przepisy miejscowe - znaczenie, znajomość i konieczność przestrzegania, źródła informacji. | ||||||
COLREG - ŚWIATŁA I ZNAKI | ||||||
1. Zakres zastosowania, sektory pionowe i poziome, barwa, zasięg widzialności, rozmieszczenie pionowe i poziome. | ||||||
2. Statki o napędzie mechanicznym w drodze. | ||||||
3. Holowanie i pchanie. | ||||||
4. Statki żaglowe i wiosłowe w drodze. | ||||||
5. Statki zajęte połowem w drodze i na kotwicy, dodatkowe światła statków łowiących blisko siebie. | ||||||
6. Statki o ograniczonej zdolności manewrowej i statki nieodpowiadające za swoje ruchy. | ||||||
7. Statki ograniczone zanurzeniem. | ||||||
8. Statki pilotowe. | ||||||
9. Statki zakotwiczone i na mieliźnie. | ||||||
10. Światła pozycyjne. | ||||||
11. Znaki dzienne, ich znaczenie i rozmieszczenie. Rozpoznawanie statków na podstawie znaków dziennych. | ||||||
COLREG - SYGNAŁY DŹWIĘKOWE I ŚWIETLNE | ||||||
1. Wyposażenie statku w środki do sygnalizacji dźwiękowej i świetlnej. | ||||||
2. Znaczenie sygnałów i sposób ich nadawania, postępowanie po odebraniu sygnału. | ||||||
3. Sygnały statków widzących się wzajemnie. | ||||||
4. Sygnały statków w warunkach ograniczonej widzialności. | ||||||
5. Sygnały manewrowe i ostrzegawcze. | ||||||
6. Sygnały zwrócenia uwagi. | ||||||
7. Sygnały mgłowe. | ||||||
8. Sygnały wzywania pomocy. | ||||||
COLREG - PRAWIDŁA | ||||||
1. Obserwacja. Cel, zakres, rodzaje i sposoby prowadzenia obserwacji w różnych warunkach widzialności. | ||||||
2. Szybkość bezpieczna, czynniki warunkujące jej wartość, ustalanie wartości liczbowej w zależności od okoliczności. | ||||||
3. Ryzyko zderzenia, działanie w celu uniknięcia zderzenia. | ||||||
4. Sposoby ustalania i ocena istnienia ryzyka zderzenia w różnych warunkach widzialności. | ||||||
5. Charakterystyka działania podjętego w celu uniknięcia zderzenia, sprawdzenie skuteczności tego działania. | ||||||
6. Manewry zapobiegające zderzeniu w zależności od stopnia zagrożenia i rodzaju spotkań statków, działanie zdecydowane i wykonane wystarczająco wcześnie. | ||||||
7. Wąskie przejścia i systemy rozgraniczenia ruchu. | ||||||
8. Pojęcie i elementy składowe systemu rozgraniczenia ruchu, reguły zachowania się, stosowanie prawideł wymijania. | ||||||
9. Zasady poruszania się, przecinania, włączania się do ruchu, pierwszeństwa drogi, ustępowania z drogi. | ||||||
10. Statki widzące się wzajemnie. Warunki stosowania prawideł wymijania statków widzących się wzajemnie. | ||||||
11. Zasada ograniczonego zaufania, działanie skoordynowane, ocena zdolności manewrowych. | ||||||
12. Rodzaje spotkań statków, stosowanie odpowiednich prawideł wymijania w zależności od rodzaju spotkania, ustalenie pierwszeństwa drogi. | ||||||
13. Postępowanie statku ustępującego i mającego pierwszeństwo drogi. | ||||||
14. Obowiązek utrzymywania parametrów ruchu, obowiązki na poszczególnych etapach, obowiązek podjęcia działania antykolizyjnego. | ||||||
15. Ograniczona widzialność, zasady zachowania się statków. | ||||||
16. Postępowanie w zależności od położenia echa statku wykrytego za pomocą radaru lub po usłyszeniu sygnału mgłowego, sytuacja nadmiernego zbliżenia. | ||||||
17. Nakresy radarowe. | ||||||
18. Manewrowanie kursem i szybkością. | ||||||
PROCEDURY WACHTOWE I ZARZĄDZANIE NA MOSTKU | ||||||
1. Wachta morska, kierowanie wachtą nawigacyjną, podział obowiązków. | ||||||
2. Obsada wachty morskiej w zależności od warunków. | ||||||
3. Zasady pełnienia wachty nawigacyjnej. Objęcie i przekazywanie wachty. | ||||||
4. Zasady efektywnego komunikowania się na mostku. | ||||||
5. Organizacja wachty; przydział zadań i określenie hierarchii dostępnych zasobów. | ||||||
6. Wykorzystanie informacji z urządzeń nawigacyjnych w celu prowadzenia bezpiecznej wachty. | ||||||
7. Rozpoznanie aktualnej i przewidywanej sytuacji statku na zadanej trasie oraz wpływu środowiska zewnętrznego. | ||||||
8. Ocena sytuacji i zagrożeń, ocena efektywności podjętych działań. | ||||||
9. Znajomość zasad organizacji wachty w warunkach ograniczonej widzialności. | ||||||
10. Wykorzystanie technik "ślepego" pilotażu. | ||||||
11. Procedury zgłaszania w systemach meldunkowych i współpraca z VTS. | ||||||
12. Sytuacje awaryjne w czasie wachty, procedury. | ||||||
13. Przejawianie właściwej stanowczości i asertywności. | ||||||
14. Umiejętność pracy zespołowej i kierowania zespołem (cechy przywódcze). | ||||||
15. Prowadzenie zapisów w dzienniku pokładowym i innych dokumentach. | ||||||
16. Postępowanie, dokumentacja, zabezpieczenie dowodów po wypadku. | ||||||
2 | SYMULATOR MANEWROWY | 20 | 20 | |||
1. Ryzyko zderzenia i działanie w celu uniknięcia zderzenia, ustalanie szybkości bezpiecznej, właściwa obserwacja. | ||||||
2. Pełna ocena sytuacji wokół statku, stwierdzenie istnienia ryzyka zderzenia, podjęcie właściwego działania i sprawdzenie jego skuteczności. | ||||||
3. Zachowanie się statków widzących się wzajemnie. Żegluga w warunkach dobrej widzialności, mijanie się statków w różnych sytuacjach nawigacyjnych. | ||||||
4. Wyprzedzanie się statków. Ustalanie momentu rozpoczęcia wyprzedzania i jego zakończenia, wzajemne obowiązki statków. | ||||||
5. Systemy rozgraniczania ruchu. Zachowanie statków korzystających z systemów rozgraniczenia ruchu - podejmowanie manewrów antykolizyjnych. | ||||||
6. Postępowanie statku mającego pierwszeństwo drogi. Spotkanie ze statkiem mającym obowiązek ustąpienia z drogi, który nie podejmuje manewrów antykolizyjnych. | ||||||
7. Ograniczona widzialność. Zasady postępowania i manewrowania statkiem w warunkach ograniczonej widzialności na akwenie otwartym, umiejętność interpretacji obrazu radarowego. 8. Zasady postępowania i manewrowania statkiem w warunkach ograniczonej widzialności na akwenie ograniczonym. 9. Pełnienie wachty, procedury, kierowanie wachtą nawigacyjną, podział czynności (Bridge Team Resources Management). | ||||||
Razem | 40 | 10 | 20 | 70 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
obowiązki oficera wachtowego, przepisy COLREG, charakterystyka świateł i znaków, zasady prowadzenia obserwacji, rola i znaczenie przepisów miejscowych.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
stosowanie przepisów COLREG, rozpoznawanie statku na podstawie świateł lub znaków dziennych i ocena jego możliwości manewrowych; ocena sytuacji na podstawie słyszanych sygnałów manewrowych, ostrzegawczych i sygnałów zwrócenia uwagi, rozpoznanie statku i ocena sytuacji na podstawie słyszanych sygnałów mgłowych, prawidłowe przyjęcie i zdanie wachty, właściwe wykorzystanie dostępnych urządzeń technicznych i dokonanie prawidłowego podziału czynności wśród członków wachty, prawidłowa ocena bezpieczeństwa nawigacji podczas pełnienia wachty.
3.8. | Przedmiot: | BUDOWA I STATECZNOŚĆ STATKU | ||||
Zakres szkolenia: | poziom operacyjny | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 75 | 30 | 105 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
KONSTRUKCJA KADŁUBA 1. Geometria kadłuba, wymiary główne, współczynniki pełnotliwości, linie teoretyczne kadłuba. 2. Podstawowe charakterystyki eksploatacyjne statku. 3. Materiały stosowane do budowy kadłubów okrętowych, rodzaje, zasady użycia, wymagania klasyfikacyjne. 4. Elementy konstrukcyjne kadłuba, nazewnictwo, układy wiązań, podstawowy węzeł konstrukcyjny. 5. Konstrukcja pokładów, burt, dna, grodzi, nadbudówek, dziobu, rufy, steru i śruby. 6. Podział statków, indywidualne cechy rozplanowania przestrzennego w zależności od przeznaczenia statku: masowiec, zbiornikowiec, kontenerowiec, drobnicowiec, statek ro-ro. 7. Plan ogólny, plan zbiorników, rysunki konstrukcyjne masowca, zbiornikowca, kontenerowca i statku ro-ro. 8. Wolna burta, znak wolnej burty. 9. Wytrzymałość kadłuba, siły tnące, momenty gnące, momenty skręcające, ugięcie kadłuba, wytrzymałość lokalna. 10. Krytyczne punkty statku ze względu na bezpieczeństwo. |
35 | 35 | |||
2 |
WIEDZA OKRĘTOWA 1. Wyposażenie kadłuba, zamknięcia ładowni i międzypokładów, urządzenia kotwiczne, cumownicze, łańcuchy, liny, zabezpieczanie kotwic, masztówki, maszty, bomy i dźwigi pokładowe. 2. System balastowy, zęzowy i system odpowietrzenia; sondowanie zbiorników. 3. Korozja kadłuba, przyczyny i metody identyfikacji i zapobiegania korozji. 4. Procedury przeprowadzania kontroli stanu technicznego statku. 5. Przeprowadzanie inspekcji i sporządzanie raportów wad i uszkodzeń dotyczących przestrzeni ładunkowych, pokryw ładowni oraz zbiorników balastowych. 6. Stosowanie "programu rozszerzonych inspekcji". 7. Znajomość węzłów marynarskich, szplajsów, stoperów, użycia marszpikla.* |
10 | 10 | |||
3 |
STATECZNOŚĆ I NIEZATAPIALNOŚĆ STATKU 1. Warunki równowagi statku. 2. Ciężar i współrzędne środka masy statku, metoda obliczania, pojęcie momentu statycznego ciężaru. 3. Środek wyporu, działanie siły wyporu. 4. Ramię stateczności kształtu, ramię stateczności ciężaru, ramię prostujące. 5. Charakterystyki geometrii kadłuba, krzywe hydrostatyczne, pantokareny. 6. Zmiana wyporu i współrzędnych środka masy statku po przyjęciu, zdjęciu lub przesunięciu ładunku. 7. Poprawka na swobodne powierzchnie cieczy, wpływ ładunków podwieszonych, wpływ oblodzenia na zmianę położenia środka masy statku. 8. Metacentrum poprzeczne, poprzeczna początkowa wysokość metacentryczna. 9. Obliczanie kąta przechyłu. 10. Stateczność dynamiczna: ramię dynamiczne, praca ramion prostujących, interpretacja fizyczna. 11. Przechylanie statku pod wpływem zewnętrznego momentu przechylającego o charakterze dynamicznym. Praca ramienia prostującego. 12. Standardy stateczności statku nieuszkodzonego, krzywa dopuszczalnych wzniesień środka masy statku. 13. Kodeks stateczności statku (kodeks IS). 14. Stateczność przy przewozie drewna na pokładzie i ziarna. 15. Próba przechyłów. 16. Obliczanie przegłębienia statku oraz zanurzeń na dziobie i rufie, wykorzystanie arkusza krzywych hydrostatycznych, arkusza Firsowa. 17. Zmiana przechyłu, przegłębienia i zanurzeń podczas operacji ładunkowych i balastowych. 18. Wpływ gęstości wody zaburtowej na położenie równowagi i stateczność statku. 19. Metody kontroli stateczności podczas eksploatacji statku, określenie wysokości metacentrycznej na podstawie okresu kołysań. 20. Informacja o stateczności dla kapitana i jej wykorzystanie. 21. Podstawy stateczności awaryjnej. Wpływ zatopienia przedziału wodoszczelnego na stateczność statku i położenie równowagi. 22. Kołysanie statku spowodowane falowaniem morza. Sposoby unikania wynikających z tego zagrożeń. |
30 | 30 | 60 | ||
Razem | 75 | 30 | 105 |
* Tematyka realizowana na praktyce zawodowej na obiekcie rzeczywistym; dotyczy osób nieposiadających świadectwa starszego marynarza. |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie: charakterystyki eksploatacyjne podstawowych typów statków; podstawowe materiały używane do budowy kadłubów; nazewnictwo i typowe rozwiązania węzłów konstrukcyjnych kadłuba; urządzenia pokładowe - zasady budowy i obsługi; podstawy w zakresie wytrzymałości i stateczności statków; występowania korozji oraz metod identyfikacji i zapobiegania korozji; elementów dokumentacji w zakresie konstrukcji i stateczności statków.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie: posługiwanie się dokumentacją statkową i wykorzystanie informacji w niej zawartych; dokonanie oceny stanu załadowania statku pod kątem wytrzymałości i stateczności, przeprowadzanie inspekcji i sporządzanie raportów wad i uszkodzeń statku.
3.9. | Przedmiot: | PRZEWOZY MORSKIE | ||||
Zakres szkolenia: | poziom operacyjny | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 40 | 5 | 15 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Klasyfikacja ładunków. 2. Charakterystyka właściwości ładunków w transporcie morskim. 3. Jednostki ładunkowe w transporcie morskim. 4. Ładunki niebezpieczne, kodeksy IMDG i IMSBC, podział na klasy, opakowania i oznakowanie, zasady separacji, środki ostrożności przy przeładunku i przewozie. 5. Ochrona ładunków w transporcie morskim z uwzględnieniem ich właściwości. 6. Procedury dostawy, kontroli ilościowej i jakościowej oraz odbioru ładunku. 7. Czynniki wpływające na zmianę jakości ładunków w procesie transportowym. 8. Materiały sztauerskie i separacyjne, sprzęt do mocowania ładunków, zasady mocowania. 9. Statkowe urządzenia i osprzęt przeładunkowy, rodzaje i przeznaczenie, obsługa urządzeń, instrukcje, BHP przy przeładunkach. 10. Zasady przewozu i mocowania ładunków pokładowych. 11. Przewóz i mocowanie sztuk ciężkich. 12. Szkody ładunkowe. 13. Przewóz ładunków niebezpiecznych. 14. Eksploatacja masowców. 15. Obliczanie masy ładunku na podstawie odczytu zanurzenia statku. 16. Technologia przewozu ładunków masowych. 17. Przewóz ziarna luzem. 18. Eksploatacja drobnicowców. 19. Przewóz drewna. 20. Eksploatacja chłodniowców. 21. Eksploatacja kontenerowców. 22. Eksploatacja statków poziomego ładowania. 23. Przewóz ładunków płynnych, mycie zbiorników, przepisy o ochronie środowiska. 24. Środki ostrożności przy wchodzeniu do pomieszczeń zamkniętych lub zanieczyszczonych. 25. Wykorzystanie kalkulatorów ładunkowych i innych pomocy umożliwiających obliczenia związane z przeładunkiem. |
40 | 5 | 45 | ||
Razem | 40 | 5 | 45 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
klasyfikacja ładunków i szkód ładunkowych; kodeksy dotyczące przewozu towarów niebezpiecznych; problemy związane z przewozem wybranych ładunków, takich jak: zboże, drewno, węgiel, koncentraty rud, ciężkie sztuki nietypowe; terminologia związana z kontenerowym systemem transportowym; problematyka poziomego systemu załadunku statku ro-ro; zagadnienia dotyczące przewozu ładunków płynnych.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
czytanie sztauplanu; dokonanie oceny zagrożenia podczas przeładunku i przewozu ładunków niebezpiecznych; nadzorowanie prac przeładunkowych oraz przygotowanie ładowni.
3.10. | Przedmiot: | ZARZĄDZANIE STATKIEM | ||||
Zakres szkolenia: | poziom operacyjny | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 15 | 15 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Podstawowe parametry techniczno-eksploatacyjne statków i ich cechy indywidualne. 2. Formy eksploatacji statku. 3. Kodeks ISM. 4. Organizacja i dokumentacja przewozów w żegludze liniowej. Ogólna charakterystyka i najważniejsze zapisy dokumentów: umowa bukingowa, lista ładunkowa, kwit kontrolny, kwit sternika, konosament, morski list przewozowy, manifest ładunkowy. 5. Podstawy organizacji przewozów czarterowych, podstawowe informacje o czarterach. 6. Dokumentacja przewozów czarterowych. Charakterystyka i najważniejsze zapisy dokumentów oraz definicje i znaczenie pojęć: umowa czarterowa, notisy, nota gotowości, zestawienie faktów, taśma czasu, laydays, laytime, rozliczenie czasu dozwolonego. 7. Ogólne zasady eksploatacji statku w czarterze na czas. 8. Podstawowe zasady współpracy statku w porcie. 9. Zasady organizacji i pełnienia wachty portowej. |
15 | 15 | |||
Razem | 15 | 15 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
parametry eksploatacyjne statków, formy eksploatacji statku, problemy organizacji przewozów i dokumentowania przewozów, problemy współpracy statek - port, port - armator, statek - usługowcy, organizacja i zakres obowiązków wachty portowej.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
interpretowanie dokumentacji statku, tworzenie i interpretowanie dokumentów związanych z przewozem, organizowanie pracy na statku, organizowanie i pełnienie wachty portowej.
3.11. | Przedmiot: | BEZPIECZEŃSTWO STATKU | ||||
Zakres szkolenia: | poziom operacyjny | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 15 | 15 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
BHP 1. Ustawodawstwo pracy w Polsce i na świecie. 2. Zakres działania i uprawnienia służby BHP i inspekcji pracy. 3. Zasady bezpieczeństwa pracy na statkach - akty prawne i zarządzenia armatorów. 4. Obowiązki i uprawnienia pracowników w świetle przepisów prawa pracy. 5. Umowy o pracę. 6. Instytucje powołane do rozstrzygania sporów wynikających ze stosunku pracy. 7. Konwencje MOP w kontekście praw i obowiązków marynarzy. 8. ITF - zakres działania. 9. Wymagania dotyczące zachowania bezpieczeństwa w czasie pracy na statku. 10. Opieka nad pasażerami w sytuacjach zagrożenia. 11. Zachowanie się w sytuacjach zagrożenia. 12. Wyposażenie w środki ochrony indywidualnej. 13. Zagrożenia wypadkowe na statkach - przyczyny, miejsca, eliminowanie. 14. Wypadki przy pracy - procedura postępowania. |
10 | 10 | |||
2 |
BEZPIECZEŃSTWO STATKU I LUDZI 1. Wpływ czynnika ludzkiego na bezpieczeństwo statku. 2. Szkolenie marynarzy (konwencja STCW). 3. Czynnik zmęczenia a bezpieczeństwo statku. 4. Konwencja SOLAS. Informacje ogólne. Urządzenia i środki ratunkowe na statku. 5. Kodeks ISM. 6. Postępowanie w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa statku (pożar, eksplozja, zalanie przedziału wodoszczelnego), opuszczenie statku. 7. Plan postępowania w sytuacjach zagrożenia, obowiązki alarmowe członków załogi. 8. Kodeks ISPS; zagrożenie piractwem. |
5 | 5 | |||
Razem | 15 | 15 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zasady zawierania umów o pracę na statkach, zagrożenia wypadkowe na statkach, procedury powypadkowe, procedury awaryjne, rozkłady alarmowe, akty prawne i podstawowe wymagania z nich wynikające w odniesieniu do bezpieczeństwa statku.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
zarządzanie bezpieczeństwem statku z zastosowaniem instrukcji kodeksu ISM, w tym stosowanie procedur awaryjnych; podejmowanie w każdych warunkach efektywnych działań w celu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi, statku i ładunku.
3.12. | Przedmiot: | PRAWO MORSKIE | ||||
Zakres szkolenia: | poziom operacyjny | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 20 | 20 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Pojęcie, przedmiot, systematyka prawa morskiego. 2. Źródła prawa morskiego krajowego i międzynarodowego, konwencje międzynarodowe. 3. Międzynarodowe organizacje i stowarzyszenia morskie. 4. Status prawny obszarów morskich. 5. Przynależność państwowa statku. 6. Rejestr okrętowy. 7. Administracja morska. 8. Przewóz ładunku morzem. 9. Przewóz pasażerów drogą morską. 10. Ratownictwo morskie. 11. Inspekcje morskie. |
20 | 20 | |||
Razem | 20 | 20 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
elementarny zarys wiedzy z zakresu prawa morskiego potrzebnej oficerowi wachtowemu we wszystkich formach eksploatacji statku; międzynarodowe konwencje, regulacje i zalecenia dotyczące bezpośrednio wykonywanych przez statek i jego załogę obowiązków, zakres odpowiedzialności członków załogi; przepisy prawne związane z bezpieczeństwem statku, załogi, pasażerów i ładunku, w zakresie kompetencji oficera wachtowego.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
prawidłowe stosowanie posiadanej wiedzy z zakresu prawa morskiego w praktyce zawodowej.
3.13. | Przedmiot: | OCHRONA ŚRODOWISKA MORSKIEGO | ||||
Zakres szkolenia: | poziom operacyjny | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 10 | 10 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Abiotyczne i biotyczne elementy biosfery oceanicznej. 2. Rodzaje i źródła zanieczyszczeń morskich według GESAMP. 3. Przepisy prawne dotyczące zanieczyszczenia morza. 4. Znaczenie aktywnego działania na rzecz ochrony środowiska morskiego. 5. Konwencja MARPOL. 6. Konwencja helsińska. 7. Środki i sposoby zwalczania zanieczyszczeń pochodzących ze statku. 8. Okrętowe urządzenia i systemy oczyszczające oraz zapobiegające zanieczyszczaniu. 9. Procedury w zakresie zapobiegania zanieczyszczeniom oraz związane z tym wyposażenie. |
10 | 10 | |||
Razem | 10 | 10 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
podstawowe pojęcia dotyczące ochrony środowiska morskiego, rodzaje zanieczyszczeń powstających na statku; zasady budowy i obsługi urządzeń okrętowych ochrony środowiska stosowanych na statkach morskich.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
zapobieganie zanieczyszczeniom i ograniczanie skutków zanieczyszczeń z zastosowaniem procedur i dostępnych środków.
3.14. | Przedmiot: | JĘZYK ANGIELSKI | ||||
Zakres szkolenia: | poziom operacyjny | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 60 | 60 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 | GRAMATYKA | 10 | 10 | |||
1. Czasy: Simple Present, Present Continuous, Simple Past; czasowniki modalne: can, must. | ||||||
2. Czasy: Simple Future, Present Perfect, Past Continuous. | ||||||
3. Strona bierna. | ||||||
4. Okresy warunkowe. | ||||||
5. Zasady pisania fachowych dokumentów i zasady czytania ze zrozumieniem. | ||||||
2 | JĘZYK ZAWODOWY (MORSKI) | 50 | 50 | |||
1. Standardowe zwroty proceduralne w łączności na morzu, spelling, sygnały wzywania pomocy w niebezpieczeństwie, sygnały pilności i bezpieczeństwa. | ||||||
2. Budowa statku; urządzenia i systemy pokładowe (windy cumownicze, kotwiczne, trapy, dźwigi, żurawiki, systemy: balastowy, zęzowy, paliwowy, pożarowy itp.). Typy statków. | ||||||
3. Nazwy miar długości, objętości, masy; czas: określenie godziny, dnia tygodnia, miesiąca, roku, pory roku. | ||||||
4. Załoga statku - dział pokładowy. | ||||||
5. Zwroty używane do porozumiewania się na statku: standardowe komendy na ster, do maszyny, komendy manewrowe i cumownicze. | ||||||
6. Zwroty używane do porozumiewania się na statku: wachta nawigacyjna, portowa, przekazanie obowiązków. Informowanie o pozycji, ruchu i zanurzeniu statku. | ||||||
7. Pomoce i urządzenia nawigacyjne. | ||||||
8. Symbole i skróty stosowane na mapach brytyjskich; stałe i pływające oznakowanie nawigacyjne. | ||||||
9. Ostrzeżenia nawigacyjne, odczytywanie prognoz pogody, warunki hydrometeorologiczne. | ||||||
10. Publikacje nautyczne: brytyjskie Wiadomości Żeglarskie (Notices to Mariners), Sailing Directions, Tablice pływów (Tide Tables), Spis sygnałów radiowych (List of Radio Signals), Spis świateł (List of Lights), Ocean Passages for the World, The Mariners Handbook; Ship's Routeing. | ||||||
11. Pilotaż - wezwanie, przyjmowanie, zdawanie pilota - standardowe zwroty porozumiewania się ze służbami VTS; Ship's reportingsystem. | ||||||
12. Kotwiczenie, podchodzenie do i odchodzenie od nabrzeża. | ||||||
13. Procedury awaryjne - komunikowanie się w sytuacjach awaryjnych. | ||||||
14. Środki ratunkowe i ratownicze na statku; bezpieczeństwo załogi i pasażerów (w tym medyczne), alarmy. | ||||||
15. Człowiek za burtą, wzywanie pomocy; standardowe wiadomości: wiadomość pilna i wiadomość bezpieczeństwa. | ||||||
16. Postój statku w porcie; ładunek i operacje przeładunkowe, awarie i uszkodzenia. | ||||||
Razem | 60 | 60 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
znajomość języka angielskiego w stopniu umożliwiającym poprawne funkcjonowanie w zawodzie, tzn. w sytuacjach dnia codziennego, znajomość terminologii morskiej; zastosowanie rejestru nautycznego języka angielskiego w porozumiewaniu się w sprawach zawodowych, zasady prowadzenia dokumentacji statkowej w zakresie obowiązków oficera wachtowego.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
odczytywanie informacji z publikacji nautycznych, rozumienie treści informacji meteorologicznych i ostrzeżeń nawigacyjnych, prowadzenie komunikacji z innymi statkami i stacjami brzegowymi w zakresie bezpieczeństwa statku oraz akcji SAR; stosowanie SMCP; prowadzenie dokumentacji statkowej i korespondencji w zakresie obowiązków oficera wachtowego.
Wymagania egzaminacyjne na poziomie operacyjnym w dziale pokładowym
Poziom operacyjny - dział pokładowy | Forma egzaminu |
Funkcja | Przedmiot | egzamin teoretyczny | egzamin praktyczny* | ||||||
test wyboru | egzamin pisemny | egzamin ustny | symulator/statek | ||||||
liczba pytań | czas [min] | liczba zadań | czas [min] | liczba pytań | czas [min] | liczba scenariuszy praktycznych na symulatorze | czas [min] | ||
Nawigacja | Nawigacja | 30 | 80 | 1 | 90 | brak | 1 | 60 | |
Meteorologia i oceanografia | 5 | ||||||||
Urządzenia nawigacyjne | 10 | ||||||||
Manewrowanie statkiem | 5 | ||||||||
Ratownictwo morskie | 5 | ||||||||
Łączność morska | 5 | ||||||||
Bezpieczeństwo nawigacji | 20 | ||||||||
Język angielski | 10 | 10 | brak | 3 | 15 | ||||
Przeładunek i sztauowanie | Budowa i stateczność statku | 20 | 35 | 1 | 60 | brak | brak | ||
Przewozy morskie | 15 | ||||||||
Dbałość o statek i opieka nad ludźmi | Zarządzanie statkiem | 10 | 30 | 1 | 20 | brak | brak | ||
Bezpieczeństwo statku | 10 | ||||||||
Prawo morskie | 5 | ||||||||
Ochrona środowiska morskiego | 5 |
* Przeprowadzone szkolenie, zgodne z przewidzianym ramowym programem, zakończone zaliczeniem z części praktycznej, zgodnie z niniejszymi wymaganiami, uznaje się za równoważne z egzaminem praktycznym. Zaświadczenie o zaliczeniu części praktycznej wystawia morska jednostka edukacyjna, która prowadziła szkolenie.
Tematyka egzaminu ustnego:
w odniesieniu do funkcji Nawigacja: porozumiewanie się na statku w języku angielskim (z uwzględnieniem elementów SMCP) w sprawach wchodzących w zakres kompetencji oficera wachtowego.
Tematyka egzaminu pisemnego:
w odniesieniu do funkcji "Nawigacja":
w odniesieniu do funkcji "Przeładunek i sztauowanie": elementy kontroli stateczności statku w stanie nieuszkodzonym;
w odniesieniu do funkcji "Dbałość o statek i opieka nad ludźmi": przygotowanie raportu do systemu meldunkowego lub przetłumaczenie fragmentu tekstu z wybranego wydawnictwa nawigacyjnego Admiralicji Brytyjskiej na język polski.
Tematyka egzaminu na symulatorze/statku:
w odniesieniu do funkcji "Nawigacja": pełnienie wachty nawigacyjnej; komunikacja i prowadzenie dziennika pokładowego w języku angielskim.
RAMOWY PROGRAM SZKOLENIA I WYMAGANIA EGZAMINACYJNE NA POZIOMIE OPERACYJNYM W DZIALE POKŁADOWYM W ŻEGLUDZE PRZYBRZEŻNEJ
Przedmiot | Liczba godzin | |||||
W | C | L | S | Σ | ||
I | II | III | IV | V | VI | VII |
4.1 | NAWIGACJA | 30 | 30 | 15 | 15 | 90 |
4.2 | METEOROLOGIA I OCEANOGRAFIA | 15 | 15 | |||
4.3 | URZĄDZENIA NAWIGACYJNE | 15 | 15 | 30 | ||
4.4 | MANEWROWANIE STATKIEM | 15 | 10 | 25 | ||
4.5 | RATOWNICTWO MORSKIE | 25 | 4 | 29 | ||
4.6 | ŁĄCZNOŚĆ MORSKA | 5 | 15 | 20 | ||
4.7 | BEZPIECZEŃSTWO NAWIGACJI | 15 | 8 | 7 | 30 | |
4.8 | BUDOWA I STATECZNOŚĆ STATKU | 45 | 30 | 75 | ||
4.9 | PRZEWOZY MORSKIE | 30 | 15 | 45 | ||
4.10 | BEZPIECZEŃSTWO STATKU | 10 | 10 | |||
4.11 | OCHRONA ŚRODOWISKA MORSKIEGO | 10 | 10 | |||
4.12 | JĘZYK ANGIELSKI | 64 | 64 | |||
Razem | 215 | 94 | 112 | 22 | 443 |
4.1. | Przedmiot: | NAWIGACJA | ||||
Zakres szkolenia: | poziom operacyjny - żegluga przybrzeżna | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 30 | 30 | 15 | 15 | 90 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
PODSTAWY NAWIGACJI 1. Kształt i wymiary Ziemi, układy odniesienia i współrzędnych na kuli i elipsoidzie, horyzont i widnokrąg. 2. Morskie jednostki miar. 3. Zboczenie nawigacyjne. 4. Określanie kierunku, kurs, namiar i kąt kursowy oraz systemy ich wyrażania. 5. Oddziaływanie prądu i wiatru na statek. Pojęcia: kąt drogi nad dnem (KDd), kąt drogi po wodzie (KDw), kurs rzeczywisty (KR), dryf, znos. 6. Określanie przebytej drogi, pomiar prędkości po wodzie i nad dnem. 7. Magnetyzm Ziemi i statku, deklinacja, dewiacja, całkowita poprawka. 8. Kursy i namiary kompasowe, magnetyczne i żyrokompasowe, poprawka żyrokompasu. 9. Podstawy planowania podróży z uwzględnieniem pływów i żeglugi w lodach. |
9 | 3 | 12 | ||
2 |
GEODEZYJNO-KARTOGRAFICZNE PODSTAWY NAWIGACJI 1. Podstawowe wiadomości o mapach: numeracja map, tytuł, legenda, skala, datowanie map, zero mapy, poziomy odniesienia wysokości. 2. Korzystanie z map nawigacyjnych: niebezpieczeństwa nawigacyjne na mapach morskich, oznakowanie nawigacyjne, system oznakowania nawigacyjnego IALA. 3. Charakterystyki świateł nawigacyjnych. 4. Pomoce nawigacyjne. 5. Treść i korekta morskich wydawnictw nautycznych. 6. Symbole na mapach nawigacyjnych. 7. Mapy elektroniczne. |
8 | 30 | 4 | 10 | 52 |
3 |
ŻEGLUGA PO LOKSODROMIE 1. Żegluga po loksodromie. Trójkąt loksodromiczny, drogowy i Merkatora. 2. Problemy żeglugi po loksodromie. 3. Przebieg loksodromy na mapie Merkatora. |
5 | 4 | 9 | ||
4 |
OKREŚLANIE POZYCJI STATKU 1. Zliczenie graficzne drogi statku. 2. Pozycja zliczona i estymowana statku. 3. Uwzględnianie oddziaływania wiatru i prądu podczas żeglugi. 4. Pomiary nawigacyjne. 5. Technika wykonywania pomiarów nawigacyjnych. 6. Pozycja obserwowana statku. 7. Wykreślanie pozycji obserwowanej statku z jednego obiektu lub kilku obiektów. |
8 | 4 | 5 | 17 | |
Razem | 30 | 30 | 15 | 15 | 90 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
teoretyczne podstawy planowania podróży oraz zasady prowadzenia bezpiecznej i sprawnej nawigacji w różnych warunkach hydrometeorologicznych, z uwzględnieniem oddziaływania tych warunków, występujących w rejonie żeglugi przybrzeżnej; konstrukcja map nawigacyjnych i ich treść; teoretyczne podstawy prowadzenia nawigacji, określenie pozycji za pomocą dostępnych technik.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
definiowanie i weryfikowanie potencjalnych niebezpieczeństw nawigacyjne; wykorzystywanie publikacji nautycznych; pozyskiwanie ostrzeżeń nawigacyjnych i pogodowych; prowadzenie korekty map i publikacji; wyznaczanie pozycji statku metodami terrestrycznymi i elektronicznymi; prowadzenie bezpiecznej nawigacji; określanie i obliczanie wartości poprawki kompasów; zaplanowanie podróży statku; prowadzenie obliczeń nawigacyjnych dotyczących kursu i drogi statku, w tym ECDIS.
4.2. | Przedmiot: | METEOROLOGIA I OCEANOGRAFIA | ||||
Zakres szkolenia: | poziom operacyjny - żegluga przybrzeżna | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 15 | 15 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
METEOROLOGIA 1. Elementy pogody obserwowane i mierzone. 2. Temperatura powietrza. 3. Wilgotność powietrza. 4. Rodzaje chmur. 5. Opady atmosferyczne. 6. Mgły i zamglenia. 7. Widzialność. 8. Ciśnienie atmosferyczne. 9. Układy baryczne, fronty atmosferyczne. 10. Zjawiska lodowe. 11. Wiatry lokalne. 12. Odbiór i interpretacja informacji pogodowej na statku. 13. Zasady prowadzenia pomiarów i obserwacji meteorologicznych. 14. Wypełnianie dziennika pokładowego i dziennika obserwacji hydrometeorologicznych. |
15 | 15 | |||
Razem | 15 | 15 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
funkcjonowanie atmosfery i morza oraz współdziałania obu podsystemów; sprzęt pomiarowy stosowany w obserwacjach meteorologicznych na morzu; zasady prowadzenia obserwacji meteorologicznych i hydrologicznych.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
posługiwanie się sprzętem pomiarowym; posługiwanie się prawidłowo skalami obserwacyjnymi; określanie wiatru rzeczywistego na podstawie wiatru pozornego.
4.3. | Przedmiot: | URZĄDZENIA NAWIGACYJNE | ||||
Zakres szkolenia: | poziom operacyjny - żegluga przybrzeżna | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 15 | 15 | 30 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
PODSTAWOWE URZĄDZENIA NAWIGACYJNE 1. Budowa i zasada działania kompasów magnetycznych, elektromagnetycznych i kompasów elektronicznych. Określanie całkowitej poprawki. 2. Budowa i zasada działania żyrokompasów. 3. Obsługa autopilotów. 4. Pomiar prędkości statku. 5. Pomiar głębokości. 6. Eksploatacja podstawowych urządzeń nawigacyjnych. 7. Systemy mostka zintegrowanego. 8. System automatycznej identyfikacji statku (AIS). 9. Rejestratory danych z podróży (VDR, S-VDR). |
5 | 5 | 10 | ||
2 |
SATELITARNE SYSTEMY RADIONAWIGACYJNE 1. Określanie pozycji systemami GNSS dostępnymi w obszarze żeglugi przybrzeżnej jak: GPS, DGPS, EGNOS. 2. Eksploatacja odbiorników systemów radionawigacyjnych. |
5 | 5 | 10 | ||
3 |
RADIOLOKACJA - WYKORZYSTANIE URZĄDZEŃ RADAROWYCH 1. Umiejętność posługiwania się, interpretacji oraz analizy informacji otrzymywanych z radaru a zwłaszcza: - zniekształcenie obrazu radarowego i dokładność wskazań, - włączenie radaru i zestrojenie obrazu, - identyfikacja zakłóceń i zniekształceń obrazu, ech fałszywych, ech od fal itp., raconu i SART. 2. Umiejętność pozyskiwania, interpretowania i analizowania informacji pochodzących z ARPA. |
5 | 5 | 10 | ||
Razem | 15 | 15 | 30 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
błędy kompasów magnetycznych i żyrokompasu; metody regulacji systemów kontroli kursu (autopilotów); zasady pomiaru przebytej drogi, zasady pomiaru głębokości; cyfrowe oraz analogowe metody rejestracji danych nawigacyjnych; zastosowanie rejestratora danych z podróży w nawigacji; zasady określania pozycji oraz wektora ruchu w systemach radionawigacyjnych; budowa i działanie systemu automatycznej identyfikacji statków; zasada pomiarów radarowych; problemy wykrywania związane z zasięgiem; rodzaje zniekształceń i zakłóceń, ich przyczyny i sposoby reakcji na ich obecność; dokładność nakresów radarowych.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
skalibrowanie żyrokompasu; interpretowanie nastawy autopilota; przeprowadzenie podstawowej kalibracji i oceny dokładności echosondy nawigacyjnej; zweryfikowanie dokładności wskazywanej za pomocą radionawigacyjnych systemów naziemnych i satelitarnych pozycji; wprowadzanie parametrów wymaganych w odbiornikach poszczególnych systemów; wprowadzanie danych punktów drogowych i zaprogramowanie trasy oraz alarmów nawigacyjnych.
4.4. | Przedmiot: | MANEWROWANIE STATKIEM | ||||
Zakres szkolenia: | poziom operacyjny - żegluga przybrzeżna | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 15 | 10 | 25 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
EFEKTY ZMIAN STANU ZAŁADOWANIA, ZANURZENIA, PRZEGŁĘBIENIA, PRĘDKOŚCI I ZAPASU WODY POD STĘPKĄ NA PARAMETRY CYRKULACJI I ZATRZYMYWANIA STATKU 1. Siły występujące na sterze, rodzaje sterów. 2. Śruby napędowe, efekt boczny śruby. 3. Próby manewrowe - wymiarowanie cyrkulacji, kąt dryfu. 4. Parametry cyrkulacji statku. 5. Wpływ prędkości początkowej na średnicę cyrkulacji. 6. Zatrzymywanie statku w stanie załadowanym i balastowym. 7. Wpływ płytkowodzia na prędkość statku. 8. Stateczność kursowa statku. |
15 | 10 | 25 | ||
2 |
WPŁYW WIATRU I PRĄDU NA WŁAŚCIWOŚCI MANEWROWE STATKU 1. Zachowanie się statku podczas ruchu naprzód podczas działania wiatru z różnych kierunków. 2. Wpływ działania prądu na ruch statku. |
|||||
3 |
MANEWRY RATOWNICZE CZŁOWIEK ZA BURTĄ 1. Zastosowanie każdego z manewrów ratowniczych w zależności od sytuacji. 2. Działanie po zauważeniu wypadnięcia człowieka za burtę. 3. Lista czynności na mostku po uzyskaniu informacji o człowieku za burtą. |
|||||
4 |
OSIADANIE STATKU I EFEKTY PŁYTKOWODZIA 1. Wpływ redukcji głębokości akwenu na właściwości manewrowe statku. 2. Osiadanie statku (squat). |
|||||
5 |
KOTWICZENIE, CUMOWANIE, ŻEGLUGA STATKU 1. Przygotowanie kotwic do rzucenia. 2. Podejście do miejsca kotwiczenia w zależności od działania prądu, wiatru i prędkości nad dnem. 3. Metody i sposób rzucania kotwicy. 4. Znakowanie łańcucha kotwicznego i meldunki przekazywane na mostek. 5. Przyjmowanie i zdawanie pilota. 6. Żegluga w lodach. |
|||||
Razem | 15 | 10 | 25 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
efekty zmiany stanu załadowania, zanurzenia, przegłębienia, zapasu wody pod stępką na zwrotność i możliwości zatrzymywania; efekty działania wiatru i prądu na zachowanie się statku; efekty płytkowodzia, procedury kotwiczenia i cumowania statku.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
podejmowanie działań zapobiegających przekroczeniu bezpiecznych limitów operacyjnych systemu napędowego statku, steru i zasilania elektrycznego, w czasie normalnych manewrów. Zapewnienie bezpieczeństwa nawigacji przez właściwe zmiany kursu i prędkości statku.
4.5. | Przedmiot: | RATOWNICTWO MORSKIE | ||||
Zakres szkolenia: | poziom operacyjny- żegluga | przybrzeżna | ||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 25 | 4 | 29 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
RATOWANIE ŻYCIA NA MORZU 1. Organizacja Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa w Polsce i na Bałtyku. 2. Wyposażenie łodzi i tratw ratunkowych oraz łodzi ratowniczych. 3. Systemy wodowania łodzi, tratw ratunkowych i szybkich ratowniczych. 4. Metody ewakuacji ludzi z zagrożonych statków towarowych. 5. Metody ewakuacji ludzi z zagrożonych statków pasażerskich i promów. 6. Zachowanie się rozbitków na statkowych środkach ratunkowych. 7. Zasady przetrwania człowieka w morzu. 8. Procedury awaryjne stosowane w ratownictwie. 9. Postępowanie w niebezpieczeństwie. 10. Globalne metody poszukiwania i ratowania. |
25 | 4 | 29 | ||
Razem | 25 | 4 | 29 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zadania, zasady ratownictwa życia i mienia na morzu; podstawowe charakterystyki techniczne środków SAR; zasady współdziałania z ratownikami; organizacja statkowej służby ratowniczej w sytuacji bezpośredniego zagrożenia statku i załogi.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
posługiwanie się międzynarodowymi procedurami współdziałania i koordynacji w ratownictwie morskim oraz zachowanie się na statku w sytuacjach zagrożenia; obsługiwanie sprzętu i jednostek ratunkowych.
4.6. | Przedmiot: | ŁĄCZNOŚĆ MORSKA | ||||
Zakres szkolenia: | poziom operacyjny - żegluga przybrzeżna | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 5 | 15 | 20 |
Lp. | Treści szkolenia | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 | Odbiór i nadawanie sygnałów dźwiękowych i świetlnych. | 5 | 15 | 20 | ||
2 | MKS, sygnalizacja flagami, użycie sygnałów literowych. | |||||
3 | Systemy meldunkowe. | |||||
4 |
Zagadnienia ogólne dotyczące radiokomunikacji morskiej: - charakterystyka morskiej służby ruchomej, - stosowane zakresy częstotliwości, - rodzaje i oznaczenia emisji radiowych, - kolejność pierwszeństwa łączności radiowej, - identyfikacja stacji radiowych, - dokumenty i publikacje służbowe. |
|||||
Razem | 5 | 15 | 20 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zasady nadawania i odbioru sygnałów dźwiękowych, świetlnych i za pomocą flag zgodnie z MKS; rodzaje i kolejność pierwszeństwa łączności radiowej; dokumenty i publikacje służbowe; zasady wykorzystania pasma VHF; podstawowe regulacje i procedury łączności dotyczące systemu GMDSS.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
zgodne z MKS nadawanie i odbieranie sygnałów dźwiękowych, świetlnych i za pomocą flag; dokonywanie zgłoszeń w systemie meldunkowym; relacje ogólne dotyczące radiokomunikacji morskiej.
4.7. | Przedmiot: | BEZPIECZEŃSTWO NAWIGACJI | ||||
Zakres szkolenia: | poziom operacyjny - żegluga przybrzeżna | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 15 | 8 | 7 | 30 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
PRZEPISY O ZAPOBIEGANIU ZDERZENIOM NA MORZU PROCEDURY WACHTOWE 1. Zasady pełnienia wachty nawigacyjnej, kotwicznej i portowej. 2. Objęcie i przekazywanie wachty. 3. Zapisy w dzienniku pokładowym i innych dokumentach. 4. Przepisy miejscowe. ŚWIATŁA I ZNAKI, PRAWIDŁA 1. Światła i znaki nawigacyjne: przeznaczenie, funkcje, zastosowanie. 2. Prawidła międzynarodowego prawa drogi morskiej. 3. Odpowiedzialność za zaniedbanie przestrzegania MPDM. PROCEDURY WACHTOWE 1. Wachta morska, kierowanie wachtą nawigacyjną, podział obowiązków, użycie dostępnych zasobów. 2. Obsada wachty w zależności od rodzaju wachty. 3. Współpraca między osobami pełniącymi obowiązki. 4. Odpowiedzialność za pełnienie wachty. 5. Sytuacje awaryjne w czasie wachty. |
15 | 8 | 7 | 30 | |
Razem | 15 | 8 | 7 | 30 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
przepisy o zapobieganiu zderzeniu na morzu; obowiązki oficera podczas pełnienia wachty w zakresie stosowania przepisów prawa drogi, zasady prowadzenia obserwacji; procedury wachtowe.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
właściwe stosowanie przepisów prawa drogi morskiej.
4.8. | Przedmiot: | BUDOWA I STATECZNOŚĆ STATKU | ||||
Zakres szkolenia: | poziom operacyjny - żegluga przybrzeżna | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 45 | 30 | 75 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
KONSTRUKCJA KADŁUBA 1. Instytucje klasyfikacyjne, zakres działalności. 2. Geometria kadłuba, wymiary główne, współczynniki pełnotliwości, linie teoretyczne kadłuba. 3. Podstawowe charakterystyki eksploatacyjne statku. 4. Materiały stosowane do budowy kadłubów okrętowych, rodzaje, zasady użycia, wymagania klasyfikacyjne. 5. Wymagania klasyfikacyjne odnośnie do wodoszczelności i strugoszczelności zamknięć. 6. Wytrzymałość kadłuba, siły tnące, momenty gnące, momenty skręcające, ugięcie kadłuba, wytrzymałość lokalna. 7. Wytrzymałość kadłuba na wzburzonym morzu. |
17 | 10 | 27 | ||
2 |
WIEDZA OKRĘTOWA 1. Konserwacja statku. 2. Wyposażenie kadłuba, zamknięcia ładowni i międzypokładów, urządzenia kotwiczne, cumownicze, łańcuchy, liny zabezpieczanie kotwic, masztówki, maszty, bomy i dźwigi pokładowe - zasady obsługi. 3. Systemy: balastowy, zęzowy, odpowietrzający, sondaże. |
3 | 5 | 8 | ||
3 |
STATECZNOŚĆ I NIEZATAPIALNOŚĆ STATKU 1. Warunki równowagi statku, wyporność i pływalność. 2. Masa i współrzędne środka masy statku, metody obliczania. 3. Środek wyporu, siła wyporu. 4. Ramię stateczności kształtu, ramię stateczności ciężaru, ramię prostujące. 5. Charakterystyki geometrii kadłuba, dane hydrostatyczne, ramiona kształtu. 6. Zmiana wyporu i współrzędnych środka masy statku po przyjęciu, zdjęciu lub przesunięciu ładunku. 7. Wpływ ładunków podwieszonych, wpływ oblodzenia na zmianę położenia środka masy statku. 8. Metacentrum poprzeczne, poprzeczna początkowa wysokość metacentryczna. Metody obliczania wysokości metacentrycznej. 9. Obliczanie ramion prostujących, wpływ kształtu statku na ramiona prostujące, wpływ położenia środka masy na ramiona prostujące. 10. Wpływ swobodnych powierzchni cieczy na stateczność, metody obliczeniowe. 11. Obliczanie statycznego kąta przechyłu statku. 12. Korekta przechyłu statycznego. 13. Stateczność dynamiczna: ramię dynamiczne, praca ramion prostujących, interpretacja fizyczna. 14. Przechylanie statku pod wpływem zewnętrznego momentu przechylającego o charakterze dynamicznym. 15. Kryteria stateczności statku nieuszkodzonego, krzywa dopuszczalnych wzniesień środka masy statku. 16. Próba przechyłów. 17. Kryteria stateczności. 18. Stateczność wzdłużna. 19. Obliczanie przegłębienia statku oraz zanurzeń na dziobie i rufie, wykorzystanie danych hydrostatycznych. 20. Zmiana przechyłu, przegłębienia i zanurzeń podczas operacji ładunkowych i balastowych. 21. Wpływ gęstości wody zaburtowej na położenie równowagi i stateczność statku. 22. Metody kontroli stateczności podczas eksploatacji statku, określenie wysokości metacentrycznej na podstawie okresu kołysań. 23. Informacja o stateczności dla kapitana i jej wykorzystanie. 24. Obliczanie wyporności statku na podstawie pomiaru zanurzeń. 25. Niezatapialność statku, klasa niezatapialności, stopień zatapialności. 26. Metody określania stanu równowagi statku w stanie uszkodzonym, utrata stateczności, pływalności. 27. Równowaga, stateczność i wytrzymałość statku w czasie wymiany wód balastowych. |
25 | 15 | 40 | ||
Razem | 45 | 30 | 75 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
podstawy teoretyczne w zakresie stateczności statków; elementy dokumentacji w zakresie konstrukcji i stateczności statków.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
czytanie i posługiwanie się dokumentacją statecznościową statku; wykonywanie obliczeń związanych ze statecznością statku; ocena stanu załadowania statku pod kątem wytrzymałości i stateczności.
4.9. | Przedmiot: | PRZEWOZY MORSKIE | ||||
Zakres szkolenia: | poziom operacyjny - żegluga przybrzeżna | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 30 | 15 | 45 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Klasyfikacja ładunków. 2. Jednostki ładunkowe w transporcie morskim. 3. Materiały sztauerskie i separacyjne, sprzęt do mocowania ładunków, mocowanie ładunków. 4. Zasady przewozu i mocowania ładunków pokładowych. 5. Kontenery w transporcie morskim: rodzaje i oznakowanie, planowanie operacji ładunkowych, mocowanie. 6. Ładunki niebezpieczne. 7. Ładunki masowe suche. 8. Załadunek, wyładunek i przewóz węgla. 9. Załadunek wyładunek i przewóz ziarna luzem. 10. Opieka nad ładunkiem. 11. Eksploatacja zbiornikowców, chemikaliowców, gazowców. 12. Kontrolowanie i opieka nad ładunkiem w trakcie podróży morskiej. 13. Przeglądy ładowni, pokryw lukowych, zbiorników balastowych. 14. Obliczanie ilości ładunku na podstawie zanurzenia. 15. Planowanie załadunku i wyładunku, sztauplany. |
30 | 15 | 45 | ||
Razem | 30 | 15 | 45 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
klasyfikacja ładunków; kodeksy dotyczące przewozu towarów niebezpiecznych; problematyka przewozu ładunków.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
obliczanie ilości ładunku na podstawie pomiaru zanurzenia statku; zaplanowanie przewozu ładunków.
4.10. | Przedmiot: | BEZPIECZEŃSTWO STATKU | ||||
Zakres szkolenia: | poziom operacyjny - żegluga przybrzeżna | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 10 | 10 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
BHP 1. Zakres działania i uprawnienia służby BHP i inspekcji pracy. 2. Zasady bezpieczeństwa pracy na statkach - akty prawne i zarządzenia armatorów. 3. Obowiązki i uprawnienia pracowników w świetle przepisów prawa pracy. 4. Umowy o pracę. 5. Instytucje powołane do rozstrzygania sporów wynikających ze stosunku pracy. 6. Konwencje MOP w kontekście praw i obowiązków marynarzy. 7. ITF - zakres działania. 8. Wymagania dotyczące zachowania bezpieczeństwa w czasie pracy na statku. 9. Opieka nad pasażerami w sytuacjach zagrożenia. 10. Zachowanie się w sytuacjach zagrożenia. 11. Wyposażenie w środki ochrony indywidualnej. 12. Zagrożenia wypadkowe na statkach - przyczyny, miejsca, eliminowanie. 13. Wypadki przy pracy - procedura postępowania. |
5 | 5 | |||
2 |
BEZPIECZEŃSTWO STATKU I LUDZI 1. Wpływ czynnika ludzkiego na bezpieczeństwo statku. 2. Szkolenie marynarzy (konwencja STCW). 3. Czynnik zmęczenia a bezpieczeństwo statku. 4. Konwencja SOLAS. Informacje ogólne. Urządzenia i środki ratunkowe na statku. 5. Kodeks ISM. 6. Postępowanie w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa statku (pożar, eksplozja, zalanie przedziału wodoszczelnego), opuszczenie statku. 7. Plan postępowania w sytuacjach zagrożenia, obowiązki alarmowe członków załogi. 8. Kodeks ISPS. |
5 | 5 | |||
Razem | 10 | 10 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zasady zawierania umów o pracę na statkach, zagrożenia wypadkowe na statkach, procedury powypadkowe, procedury awaryjne, rozkłady alarmowe, akty prawne i podstawowe wymagania z nich wynikające w odniesieniu do bezpieczeństwa statku.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
zarządzanie bezpieczeństwem statku, z zastosowaniem postanowień kodeksu ISM, w tym stosowanie procedur awaryjnych; podejmowanie w każdych warunkach efektywnych działań w celu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi, statku i ładunku.
4.11. | Przedmiot: | OCHRONA ŚRODOWISKA MORSKIEGO | ||||
Zakres szkolenia: | poziom operacyjny - żegluga przybrzeżna | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 10 | 10 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Konwencja MARPOL. 2. Konwencja helsińska. 3. Środki i sposoby zwalczania zanieczyszczeń pochodzących ze statku. 4. Statkowe urządzenia i systemy oczyszczające oraz zapobiegające zanieczyszczaniu. 5. Procedury statkowe w zakresie ochrony środowiska i zapobiegania zanieczyszczaniu. 6. Dokumentacja statku w zakresie ochrony środowiska morskiego, wymagane certyfikaty. |
10 | 10 | |||
Razem | 10 | 10 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
podstawowe pojęcia dotyczące ekologii morza, rodzaje zanieczyszczeń powstających na statku, przepisy prawa dotyczące zapobieganiu zanieczyszczeniom Morza Bałtyckiego; zasady obsługi urządzeń okrętowych ochrony środowiska stosowanych na statkach morskich.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
obsługiwanie urządzeń ochrony środowiska stosowanych na statkach; poprawna ocena pracy urządzeń ochrony środowiska; prowadzenie przewidzianej dla statku i wymaganej prawem dokumentacji z zakresu ochrony środowiska.
4.12. | Przedmiot: | JĘZYK ANGIELSKI | ||||
Zakres szkolenia: | poziom operacyjny - żegluga przybrzeżna | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 64 | 64 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
JĘZYK ZAWODOWY (MORSKI) 1. Standardowe zwroty proceduralne w łączności na morzu, spelling, sygnały wzywania pomocy w niebezpieczeństwie, sygnały pilności i bezpieczeństwa. 2. Zwroty używane do porozumiewania się na statku: standardowe komendy i meldunki: na ster, do maszyny, komendy i meldunki: manewrowe, kotwiczne, cumownicze i holownicze. 3. Zwroty używane do porozumiewania się na statku: wachta nawigacyjna, portowa, przekazanie obowiązków. Informowanie o pozycji, ruchu i zanurzeniu statku. 4. Komunikacja prowadzona w związku z pracami przeładunkowymi. 5. Ostrzeżenia nawigacyjne, odczytywanie prognoz pogody, warunki hydrometeorologiczne. 6. Komunikacja prowadzona w niebezpieczeństwie oraz sytuacjach alarmowych i awaryjnych. 7. Zawartość wydawnictw nawigacyjnych. |
64 | 64 | |||
Razem | 64 | 64 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
znajomość języka angielskiego w stopniu umożliwiającym poprawne nazewnictwo w zakresie terminologii morskiej z zastosowaniem zwrotów z SMCP.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
stosowanie zwrotów z SMCP.
Wymagania egzaminacyjne na poziomie operacyjnym w żegludze przybrzeżnej
Poziom operacyjny - żegluga przybrzeżna | Forma egzaminu |
Funkcja | Przedmiot | egzamin teoretyczny | egzamin praktyczny* | ||||||
test wyboru | egzamin pisemny | egzamin ustny | symulator/statek | ||||||
liczba pytań | czas [min] | liczba zadań | czas [min] | liczba pytań | czas [min] | liczba scenariuszy praktycznych na symulatorze | czas [min] | ||
Nawigacja | Nawigacja | 20 | 60 | 1 | 60 | brak | 1 | 60 | |
Meteorologia i oceanografia | 5 | ||||||||
Urządzenia nawigacyjne | 5 | ||||||||
Manewrowanie statkiem | 5 | ||||||||
Ratownictwo morskie | 5 | ||||||||
Łączność morska | 5 | ||||||||
Bezpieczeństwo nawigacji | 15 | ||||||||
Język angielski | 10 | 10 | 1 | 20 | brak | ||||
Przeładunek i sztauowanie | Budowa i stateczność statku | 15 | 25 | 1 | 30 | brak | brak | ||
Przewozy morskie | 10 | ||||||||
Dbałość o statek i opieka nad ludźmi | Bezpieczeństwo statku | 10 | 15 | brak | brak | brak | |||
Ochrona środowiska morskiego | 5 |
* Przeprowadzone szkolenie, zgodne z przewidzianym ramowym programem, zakończone zaliczeniem z części praktycznej, zgodnie z niniejszymi wymaganiami, uznaje się za równoważne z egzaminem praktycznym. Zaświadczenie o zaliczeniu części praktycznej wystawia morska jednostka edukacyjna, która prowadziła szkolenie.
Tematyka egzaminu pisemnego:
w odniesieniu do funkcji "Nawigacja":
w odniesieniu do funkcji "Przeładunek i sztauowanie": elementy kontroli stateczności statku w stanie nieuszkodzonym.
Tematyka egzaminu na symulatorze/statku:
w odniesieniu do funkcji "Nawigacja": pełnienie wachty nawigacyjnej; komunikacja i prowadzenie dziennika pokładowego w języku angielskim.
RAMOWY PROGRAM SZKOLENIA I WYMAGANIA EGZAMINACYJNE NA POZIOMIE ZARZĄDZANIA W DZIALE POKŁADOWYM W ŻEGLUDZE MIĘDZYNARODOWEJ
Przedmiot | Liczba godzin | |||||
W | C | L | S | Σ | ||
I | II | III | IV | V | VI | VII |
5.1 | NAWIGACJA | 40 | 60 | 5 | 10 | 115 |
5.2 | METEOROLOGIA I OCEANOGRAFIA | 30 | 10 | 40 | ||
5.3 | URZĄDZENIA NAWIGACYJNE | 10 | 6 | 16 | ||
5.4 | MANEWROWANIE STATKIEM | 25 | 20 | 45 | ||
5.5 | RATOWNICTWO MORSKIE | 15 | 10 | 5 | 30 | |
5.6 | BEZPIECZEŃSTWO NAWIGACJI | 6 | 4 | 10 | ||
5.7 | BUDOWA I STATECZNOŚĆ STATKU | 50 | 45 | 50 | 145 | |
5.8 | SIŁOWNIE OKRĘTOWE | 15 | 10 | 25 | ||
5.9 | PRZEWOZY MORSKIE | 40 | 25 | 65 | ||
5.10 | ZARZĄDZANIE STATKIEM | 30 | 15 | 45 | ||
5.11 | BEZPIECZEŃSTWO STATKU | 15 | 10 | 25 | ||
5.12 | PRAWO MORSKIE | 40 | 40 | |||
5.13 | OCHRONA ŚRODOWISKA MORSKIEGO | 10 | 10 | |||
5.14 | JĘZYK ANGIELSKI | 60 | 60 | |||
Razem | 326 | 225 | 71 | 49 | 671 |
5.1. | Przedmiot: | NAWIGACJA | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 40 | 60 | 5 | 10 | 115 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
DEWIACJA 1. Kompas magnetyczny. 2. Własności magnetyczne stali okrętowej, rodzaje magnetyzmu statkowego, typy stali miękkiej w kadłubie statku. 3. Dewiacja półokrężna, ćwierćokrężna i stała. 4. Wzór Archibalda Smitha, współczynniki dewiacji statku nieprzechylonego: A, B, C, D i E. 5. Dewiacja przechyłowa. 6. Metody określania dewiacji kompasu, krzywa dewiacji, tabela dewiacji. 7. Kompensacja dewiacji kompasu. 8. Usytuowanie kompasu na statku, wymagania dotyczące kompasu. |
5 | 5 | 10 | ||
2 |
OKREŚLANIE POZYCJI STATKU 1. Błędy pomiarów nawigacyjnych. 2. Błędy linii pozycyjnych. 3. Ocena dokładności linii pozycyjnych. 4. Oceny dokładności pozycji statku. Analiza dokładności pozycji statku określonej różnymi metodami nawigacyjnymi. 5. Błędy metod i odwzorowań w nawigacji morskiej. 6. Standardy dokładności IMO. |
10 | 10 | 20 | ||
3 |
PŁYWY I PRĄDY PŁYWOWE 1. Siły pływotwórcze. Zarys statycznej teorii pływów. 2. Podział i charakterystyka pływów; syzygijne, kwadraturowe, pośrednie oraz półdobowe, dobowe, mieszane. Dobowe wykresy pływów. 3. Dynamika pływów. Rozchodzenie się fali pływowej. Wpływ konfiguracji dna morskiego i wybrzeża na zjawisko pływów. Układy amfidromiczne, fale stojące. 4. Wpływ warunków hydrometeorologicznych na zjawisko pływów. 5. Fala pływowa na rzekach. 6. Zadania pływowe: obliczanie czasu wystąpienia żądanej wysokości pływu (okno pływu); obliczanie wysokości pływu w wyznaczonym czasie (podejście do portu, przejście nad płycizną, próba samodzielnego zejścia z mielizny, kotwiczenie, korygowanie wzniesienia świateł, wysokości podanych na mapie, pionowego prześwitu pod mostem). 7. Uproszczona metoda analizy harmonicznej pływów (NP 159). 8. Obliczanie wysokości pływu na morzu otwartym, co-tidal charts. 9. Prądy kołowe i zwrotne. Prądy o charakterze półdobowym, dobowym i mieszanym. 10. Wpływ konfiguracji dna morskiego i wybrzeża na zjawisko prądów pływowych. 11. Wykorzystanie Internetu w zakresie informacji o pływach i prądach pływowych (służby hydrograficzne), zastosowanie programów komputerowych do określania prognozy pływów i prądów pływowych. 12. Automatyzacja obliczeń pływów i prądów pływowych. 13. Dokładność przepowiedni pływów i prądów pływowych. |
6 | 15 | 21 | ||
4 |
ASTRONAWIGACJA 1. Dokładność astronomicznej linii pozycyjnej i pozycji obserwowanej. 2. Dobowy cykl obserwacji astronomicznych. |
1 | 2 | 3 | ||
5 |
PLANOWANIE PODRÓŻY 1. Zalecenia dotyczące planowania podróży w świetle konwencji SOLAS i rezolucji IMO (gromadzenie informacji, planowanie drogi statku od nabrzeża do nabrzeża, realizacja planu i jego monitorowanie). 2. Zalecenia konwencji STCW w aspekcie planowania podróży i obowiązków oficera wachtowego. 3. Źródła informacji niezbędne do opracowania kompletnego planu przejścia nawigacyjnego. 4. Treści i korekta morskich wydawnictw nautycznych, takich jak: locji, spisów sygnałów radiowych, Ocean Passages for the World, tablic odległości (Distance Tables), Ship's Routeing, Mariner's Handbook, Guide to Port Entry. 5. Proces planowania i monitorowania przejścia statku. 6. Wymagania dotyczące metod i częstotliwości określania pozycji na różnych etapach podróży. 7. Planowanie podróży oceanicznej i na akwenach otwartych. 8. Trasy pogodowe. 9. Warunki hydrometeorologiczne ograniczające wybór drogi statku. 10. Żegluga statku w lodach - planowanie podróży statku w obszarach występowania lodu pochodzenia morskiego i lądowego - interpretacja map. 11. Oblodzenie statku - prognozowanie możliwości oblodzenia statku na podstawie nomogramów. 12. Programy komputerowe uwzględniające warunki pogodowe dla potrzeb planowania podróży statków. 13. Korzystanie z ośrodków lądowych pogodowego prowadzenia statków. 14. Planowanie podróży w obszarach ograniczonych. 15. Sposoby kontroli pozycji na wodach przybrzeżnych i pilotowych. 16. Kontrola pozycji wg współrzędnych brzegowych i torowych. 17. Modyfikacja planu podróży w trakcie jego realizacji. Plan awaryjny. 18. Systemy meldunkowe i VTS. 19. Dziennik pokładowy. 20. Automatyzacja obliczeń nawigacyjnych. |
14 | 30 | 44 | ||
6 |
ECDIS 1. Aktualizacja map i danych stosownie do ustanowionych procedur. 2. Aktualizacja oprogramowania systemu ECDIS stosownie do zaleceń producenta. 3. Kontrola poprawnego funkcjonowania ECDIS, funkcje back-up. 4. Monitorowanie i rejestracja podróży zgodnie z procedurami. 5. Planowanie trasy statku zgodnie z procedurami. 6. Monitorowanie i rejestracja podróży w systemach ECDIS. Alarmy, ostrzeżenia oraz błędna interpretacja prezentowanych danych. 7. Użycie funkcji playback w celu przeglądu odbytej podróży, planowania podróży oraz analizy funkcjonowania ECDIS. |
4 | 3 | 10 | 17 | |
Razem | 40 | 60 | 5 | 10 | 115 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
teoretyczne podstawy planowania podróży oraz zasady prowadzenia bezpiecznej i sprawnej nawigacji we wszystkich fazach podróży, w różnych warunkach hydrometeorologicznych, z uwzględnieniem oddziaływania tych warunków (weather routeing), występujących na oceanach, morzach i wodach śródlądowych uczęszczanych przez statki morskie; podstawy tworzenia infrastruktury nawigacyjnej akwenów żeglugowych; podstawy teorii określania pozycji statku za pomocą wszystkich dostępnych technik wraz z oceną dokładności linii pozycyjnych i pozycji.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
definiowanie i weryfikowanie wszystkich potencjalnych niebezpieczeństw nawigacyjnych; wykorzystywanie publikacji nautycznych; uzyskanie ze wszystkich dostępnych źródeł ostrzeżeń nawigacyjnych i pogodowych; określanie dokładności pozycji; prowadzenie bezpiecznej nawigacji; określanie i przewidywanie ruchu statku w zmiennych warunkach hydrometeorologicznych; zaplanowanie podróży statku; prowadzenie obliczeń nawigacyjnych dotyczących kursu i drogi statku, wykorzystywanie systemów nawigacyjnych.
5.2. | Przedmiot: | METEOROLOGIA I OCEANOGRAFIA | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 30 | 10 | 40 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
METEOROLOGIA 1. Analiza synoptyczna. 2. Przewidywanie zmienności warunków pogodowych na frontach atmosferycznych. 3. Meteorologia synoptyczna szerokości tropikalnych; międzyzwrotnikowa strefa zbieżności pasatów (MSZ), pasaty, monsuny. 4. Cyklony tropikalne. Budowa i obszary powstawania, warunki pogodowe. 5. Stadia rozwoju cyklonu tropikalnego, klasyfikacja prognostyczna. 6. Cyklon tropikalny jako niebezpieczeństwo nawigacyjne. Unikanie zagrożenia. Omijanie pola sztormowego. Zasady prowadzenia żeglugi w cyklonie tropikalnym. 7. Sporządzanie depesz meteorologicznych. |
6 | 2 | 8 | ||
2 |
OCEANOGRAFIA 1. Wszechocean i jego podział, charakterystyka dna morskiego, osady. 2. Właściwości fizykochemiczne wód morskich. 3. Falowanie - charakterystyka. 4. Wpływ falowania na ruch statku. 5. Prognozowanie pól falowania, interpretacja map falowania i biuletynów pogodowych. 6. Parametry prądu wiatrowego (kierunek, prędkość). 7. Wahania poziomu morza - długookresowe, sezonowe, krótkookresowe. 8. Wezbrania i obniżenia sztormowe, sejsze, tsunami. 9. Zjawiska lodowe na morzach. 10. Służba lodowa, przekazywanie informacji o zjawiskach lodowych. Bałtycki Klucz Lodowy - BKL. 11. Interpretacja map i biuletynów zlodzenia. 12. Oblodzenie statków. Przewidywanie oblodzenia statku. 13. Mapy Routeing Charts wybór trasy i opis spodziewanej pogody. 14. Wydawnictwa i pomoce hydrometeorologiczne. 15. Programy doradcze. |
24 | 8 | 32 | ||
Razem | 30 | 10 | 40 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
główne prawidłowości funkcjonowania atmosfery i oceanu i współdziałania obu podsystemów; organizacja sieci meteorologicznych i systemów nadawania prognoz pogody; zasady interpretacji danych hydrometeorologicznych (mapy, biuletyny, obserwacje własne) na potrzeby żeglugi.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
posługiwanie się nomogramami obladzania, międzynarodową terminologią lodową; interpretowanie biuletynów pogodowych; mapy: pogodowe, lodowe, falowania, analizy tropikalnej, a także publikacje nautyczne (Routeing charts, Pilot charts, ALRS); kalkulacja manewru odchodzenia od cyklonu tropikalnego i wyznaczenia sektorów zabronionych i dozwolonych przy omijaniu cyklonu; sporządzanie wiadomości zgodnie z wymaganiami prawidła 32 rozdziału V konwencji SOLAS.
5.3. | Przedmiot: | URZĄDZENIA NAWIGACYJNE | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 10 | 6 | 16 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
PODSTAWOWE SYSTEMY NAWIGACYJNE 1. Zalecenia IMO dotyczące urządzeń nawigacyjnych. |
2 | 2 | |||
2 |
SYSTEMY RADIONAWIGACYJNE 1. Nowoczesne urządzenia nawigacyjne i systemy nawigacyjne; zasady działania i wykorzystania, standardy eksploatacyjne, ograniczenia, źródła błędów, identyfikacja błędnych informacji i metody korekty, uzyskiwanie dokładnej pozycji. |
6 | 4 | 10 | ||
3 |
RADIOLOKACJA 1. Błędy i dokładność pomiarów radarowych. 2. Diagnostyka sprawności radaru i wstępna lokalizacja uszkodzeń. |
2 | 2 | 4 | ||
Razem | 10 | 6 | 16 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
systemy nawigacyjne: źródła błędów żyrokompasu i ich eliminacja; metody regulacji systemów kontroli kursu (autopilotów); błędy logów, ich źródła i metody kalibracji; błędy pomiaru głębokości, ich źródła oraz metody eliminowania; system mostka zintegrowanego IBS; zintegrowany system nawigacyjny INS; system zarządzania alarmami na mostku nawigacyjnym BAM; system identyfikacji i śledzenia dalekiego zasięgu LRIT;
satelitarne systemy radionawigacyjne: dokładność określania pozycji oraz wektora ruchu w systemach radionawigacyjnych; rodzaje i zasady technik różnicowych korekty pozycji; techniki planowania trasy oraz zapisu i wyświetlania informacji nawigacyjnej w odbiornikach systemów radionawigacyjnych;
radiolokacja: wykorzystanie pomiarów radarowych, ich błędy i dokładność; problemy wykrywania związane z zasięgiem, refrakcją, szeroko rozumianymi cieniami i kształtem charakterystyki antenowej oraz sposoby ich minimalizacji; rodzaje zniekształceń i zakłóceń, ich przyczyny i sposoby reakcji na ich obecność;
urządzenia nawigacyjne: ograniczenia i błędy urządzeń ARPA, AIS, ECDIS.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
podstawowe systemy nawigacyjne: obsługiwanie żyrokompasu, repetytora żyro, logu; interpretowanie wskazań i błędów; wprowadzanie nastaw regulacyjnych autopilotów w zależności od warunków nawigacyjnych; przeprowadzanie kalibracji i oceny dokładności echosondy nawigacyjnej.
5.4. | Przedmiot: | MANEWROWANIE STATKIEM | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 25 | 20 | 45 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
TEORIA MANEWROWANIA 1. Metody określania parametrów cyrkulacji, hamowania oraz charakterystyk napędowych dla różnych typów statków. 2. Masy towarzyszące. 3. Siły hydrodynamiczne działające na kadłub statku: opór kadłuba, siła poprzeczna i moment na kadłubie. 4. Siły generowane przez śruby okrętowe i inne pędniki, w tym boczne działanie śruby - w różnych układach napędów. 5. Podział prędkości. Sterowanie silnikiem głównym, sterowanie napędem, moc napędu. 6. Siły na sterze. 7. Manewrowanie w warunkach osiadania. 8. Sterowanie w warunkach oddziaływania efektu brzegowego i reakcji między statkami. 9. Oddziaływanie fal okrętowych na otoczenie. 10. Dryf statku przy awarii napędu, kontrola dryfu. 11. Pozostałe źródła oddziaływań na statek: kotwice, cumy, holowniki, stery strumieniowe, odbojnice. |
18 | 18 | |||
2 |
PRAKTYKA MANEWROWANIA (PROCEDURY) 1. Zwrot ze stałą prędkością kątową. 2. Manewrowanie na rzekach i akwenach ograniczonych, w warunkach wiatru i prądu niejednorodnego - reakcja na wychylenie steru, pracą śruby i pędników. 3. Podejmowanie i zdawanie pilota. Żegluga w obszarach TSS i VTS. 4. Manewry kotwiczenia i z wykorzystaniem kotwicy, wybór miejsca kotwiczenia, kotwiczenie na ograniczonej przestrzeni, ustalanie bezpiecznej długości łańcucha kotwicznego. Wykorzystanie kotwicy do poprawy sterowności statku. Awaryjne podnoszenie kotwicy. 5. Samodzielne cumowanie statkiem jednośrubowym. 6. Cumowanie dużych statków. 7. Cumowanie statkiem dwuśrubowym. 8. Holowanie portowe, współpraca z holownikami. 9. Dokowanie. Cumowanie w śluzie. 10. Manewrowanie w sztormie. 11. Opuszczanie i podnoszenie środków ratunkowych w warunkach falowania morza. Podnoszenie rozbitków. 12. Holowanie morskie. 13. Manewrowanie w lodach. |
7 | 7 | |||
3 |
PRAKTYCZNE WYKONYWANIE MANEWRÓW NA SYMULATORACH MANEWROWYCH 1. Podejmowanie pilota, systemy TSS i służby VTS. 2. Żegluga i manewrowanie w kanale i na płytkowodziu. 3. Kotwiczenie w celu postoju. 4. Podstawy samodzielnego cumowania i odcumowania statku jednośrubowego. 5. Cumowanie i odcumowanie dużych statków. Wykorzystanie holowników. 6. Sztormowanie. 7. Akcje ratownicze na otwartym morzu. 8. Manewry awaryjne. |
20 | 20 | |||
Razem | 25 | 20 | 45 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
teoria manewrowania statkiem (m.in. układ sił i momentów) oraz zalecenia (strategie) manewrowe w przypadku typowych manewrów, w zakresie umożliwiającym samodzielne rozwiązywanie problemów manewrowych w aktualnych warunkach statek - akwen - środowisko i optymalizacja tych rozwiązań.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
wykonanie manewrów we wszystkich warunkach, w szczególności: kotwiczenia, cumowania, podejmowania i zdawania pilota, współpraca z holownikami, podchodzenie do środków ratowniczych i ratunkowych; manewry awaryjne; uwzględnianie informacji z dostępnych źródeł o oddziaływaniach dynamicznych w manewrowaniu, stosowanie ewentualnej symulacji ruchu, obserwowanie stanu ruchu jednostki w czasie manewru, przewidywanie bezwładności ruchu, dobieranie czasu i wielkości nastaw napędu i wychyleń steru.
5.5. | Przedmiot: | RATOWNICTWO MORSKIE | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 15 | 10 | 5 | 30 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
RATOWANIE ŻYCIA NA MORZU 1. Organizacja Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa w Polsce i na świecie. 2. Metody ewakuacji ludzi z zagrożonych statków towarowych. 3. Metody ewakuacji ludzi z zagrożonych statków pasażerskich i promów. 4. Zachowanie się rozbitków na statkowych środkach ratunkowych. 5. Zasady przetrwania człowieka w morzu. 6. Poradnik poszukiwania i ratowania - IAMSAR. 7. Organizacja akcji poszukiwawczo-ratowniczej; IAMSAR - ćwiczenia na symulatorze. 8. Śmigłowce w ratownictwie morskim. 9. Holowanie ratownicze. 10. Procedury awaryjne stosowane w ratownictwie: - opieka nad pasażerami w sytuacjach awaryjnych, - postępowanie w wypadku kolizji lub wejścia na mieliznę, - podjęcie ludzi z wody, - asysta w niebezpieczeństwie. 11. Postępowanie w wypadku wejścia na brzeg. 12. Postępowanie w wypadku nieuchronności wejścia na mieliznę i po wejściu. 13. Zejście z mielizny z asystą lub bez. 14. Postępowanie w wypadku nieuchronności zderzenia i po zderzeniu oraz w innych przypadkach utraty wodoszczelności kadłuba. 15. Oszacowanie uszkodzeń. 16. Sterowanie awaryjne. |
15 | 5 | 20 | ||
2 |
OBLICZENIA RATOWNICZE 1. Wykorzystanie standardowej dokumentacji statku w obliczeniach ratowniczych. 2. Obliczenia zakresu uszkodzeń mające wpływ na niezatapialność. 3. Obliczenia nacisku na grunt i punktu podparcia statku na mieliźnie. 4. Sprawdzenie stateczności statku na mieliźnie. 5. Obliczenia siły koniecznej do ściągnięcia statku z mielizny. |
10 | 10 | |||
Razem | 15 | 10 | 5 | 30 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zadania, zasady prawne i organizacyjne ratownictwa życia i mienia na morzu; zasady pracy globalnych systemów i polskiego systemu poszukiwania i ratownictwa morskiego (IAMSAR, AMVER, COSPAS-SARSAT i MRCK); zasady zawierania umów ratowniczych i współdziałania z ratownikami; organizacja statkowej służby ratowniczej (ERT - Emergency Responce Team) w sytuacji bezpośredniego zagrożenia statku i załogi (mielizna, przeciek, zderzenie, poszukiwanie i ratowanie ludzi).
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
stosowanie międzynarodowych procedur współdziałania i koordynacji w ratownictwie morskim (IAMSAR), wykonywanie przypisanych funkcji na statku w sytuacjach zagrożenia; wykonywanie i wykorzystywanie obliczeń ratowniczych.
5.6. | Przedmiot: | BEZPIECZEŃSTWO NAWIGACJI | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 6 | 4 | 10 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
PROCEDURY WACHTOWE I ZARZĄDZANIE NA MOSTKU 1. Obsada wachty morskiej w zależności od warunków. 2. Zasady pełnienia wachty nawigacyjnej. Objęcie i przekazywanie wachty. 3. Zasady efektywnego komunikowania się na mostku. 4. Organizacja wachty; przydział zadań i określenie hierarchii dostępnych zasobów. 5. Wykorzystanie informacji z urządzeń nawigacyjnych w celu prowadzenia bezpiecznej wachty. 6. Rozpoznanie aktualnej i przewidywanej sytuacji statku na zadanej trasie oraz wpływu środowiska zewnętrznego. 7. Ocena sytuacji i zagrożeń, ocena efektywności podjętych działań. 8. Znajomość zasad organizacji wachty w warunkach ograniczonej widzialności. 9. Wykorzystanie technik "ślepego" pilotażu. 10. Procedury zgłaszania w systemach meldunkowych i współpraca ze służbami VTS. 11. Sytuacje awaryjne w czasie wachty - procedury. 12. Przejawianie właściwej stanowczości i asertywności. 13. Umiejętność pracy zespołowej i kierowania zespołem (cechy przywódcze). 14. Prowadzenie zapisów w dzienniku pokładowym i innych dokumentach. 15. Postępowanie, dokumentacja, zabezpieczenie dowodów po wypadku. 16. Międzynarodowe prawo drogi morskiej (COLREG). |
6 | 4 | 10 | ||
Razem | 6 | 4 | 10 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zasady organizacji i nadzoru wachty nawigacyjnej, sytuacje i okoliczności, w których kapitan obowiązany jest przejąć prowadzenie statku; zakres stosowania międzynarodowych i miejscowych przepisów prawa drogi morskiej; wpływ zdolności manewrowych statku na wykonanie manewru antykolizyjnego; zasady stosowania technicznych środków obserwacji i ich ograniczenia; międzynarodowe prawo drogi morskiej (COLREG).
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
organizowanie i nadzorowanie poprawności prowadzenia wachty nawigacyjnej; stosowanie przepisów prawa drogi morskiej, rozpoznawanie statku na podstawie świateł lub znaków dziennych i ocena jego możliwości manewrowych; ocena i rozwiązanie sytuacji zbliżeniowej z uwzględnieniem możliwości manewrowych statków w każdych warunkach.
5.7. | Przedmiot: | BUDOWA I STATECZNOŚĆ STATKU | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 50 | 45 | 50 | 145 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
KONSTRUKCJA KADŁUBA 1. Instytucje klasyfikacyjne - kompetencje, zakres działalności, zasady współpracy, przepisy klasyfikacyjne. 2. Wymagania konwencyjne dotyczące wodoszczelności i strugoszczelności zamknięć. 3. Wolna burta, znak wolnej burty, inspekcje wymagane przez konwencję LL. 4. Wytrzymałość kadłuba, siły tnące, momenty gnące, momenty skręcające, ugięcie kadłuba, wytrzymałość lokalna. 5. Wytrzymałość kadłuba na wzburzonym morzu. 6. Obliczanie przebiegu sił tnących i momentów gnących dla pontonu prostopadłościennego. 7. Dokumentacja i oprogramowanie komputerowe do kontroli wytrzymałości kadłuba. 8. Nazewnictwo i typowe rozwiązania węzłów konstrukcyjnych kadłuba. |
5 | 5 | 10 | ||
2 |
WIEDZA OKRĘTOWA 1. Konserwacja statku, planowanie remontów i przeglądów. 2. Ocena raportów dotyczących wad i uszkodzeń przestrzeni ładunkowych, pokryw ładowni i zbiorników balastowych oraz podejmowanie działań. 3. Unikanie szkodliwego wpływu korozji, zmęczenia materiału i niewłaściwego rozmieszczenia ładunku (w szczególności na masowcach). 4. Przygotowanie statku do dokowania. 5. Urządzenia i wyposażenie pokładowe. |
5 | 5 | |||
3 |
STATECZNOŚĆ I NIEZATAPIALNOŚĆ STATKU 1. Metody obliczania i założenia przyjmowane do obliczeń wielkości służących do oceny stateczności różnych typów statków: krzywa ramion prostujących; początkowa wysokość metacentryczna; pole powierzchni pod krzywą ramion prostujących; kąt przechyłu spowodowany naporem wiatru, cyrkulacją, zgromadzeniem się pasażerów przy jednej burcie, przesypaniem się ziarna. 2. Kryterium pogody. 3. Kodeks IS. 4. Zagrożenia wynikające z ujemnej początkowej wysokości metacentrycznej. 5. Dokumentacja statecznościowa statku. Informacja o stateczności dla kapitana. Wykres dopuszczalnych wzniesień środka masy. 6. Metody kontroli stateczności statku w eksploatacji: - przez obliczenie, - doświadczalne - próba przechyłów i próba kołysań. 7. Planowanie stanu załadowania statku z uwzględnieniem współczynnika sztauerskiego ładunku, kryteriów stateczności, długości podróży, głębokości oraz gęstości wody w porcie wyjścia i w porcie docelowym. 8. Urządzenia i programy komputerowe wykorzystywane do obliczeń statecznościowych i do kontroli stateczności, wykorzystanie programów komputerowych do planowania, oceny i optymalizacji stanu załadowania; wykorzystanie automatycznego systemu oceny stateczności statku (ADB - Automatic Data-based Equipment). 9. Kołysanie statku na fali, zjawiska towarzyszące kołysaniu, krótkoterminowa prognoza kołysań, sposoby zapobiegania nadmiernemu kołysaniu. 10. Wpływ stanu załadowania i prędkości statku oraz stanu morza i kąta nabiegu fali na kołysanie statku na fali oraz jego stateczność. 11. Stateczność statku na fali nadążającej. Rezonans kołysania bocznego i rezonans parametryczny. 12. Wytyczne dla kapitana - unikanie sytuacji niebezpiecznych w niekorzystnych warunkach pogodowych na morzu (MSC.1/Circ.1228). 13. Stateczność statku podpartego, ocena możliwości samodzielnego zejścia statku z mielizny. 14. Stateczność awaryjna i niezatapialność statku, klasa niezatapialności, stopień zatapialności, pokład grodziowy, współczynniki podziału grodziowego, standardowe rozmiary uszkodzeń, wymagania konwencji SOLAS, konwencji LL oraz przepisów klasyfikacyjnych. 15. Metody określania stanu równowagi statku w stanie uszkodzonym, metoda przyjętego ciężaru, metoda stałej wyporności. 16. Równowaga, stateczność i wytrzymałość statku w czasie wymiany wód balastowych. |
40 | 45 | 45 | 130 | |
Razem | 50 | 45 | 50 | 145 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie: działalność instytucji klasyfikacyjnych; ograniczenia wytrzymałościowe i statecznościowe różnych typów statków; nazewnictwo i typowe rozwiązania węzłów konstrukcyjnych kadłuba; urządzenia pokładowe - zasady bezpiecznej eksploatacji, nadzoru przeglądów i remontów; podstawy teoretyczne w zakresie wytrzymałości i stateczności statków; elementy dokumentacji w zakresie konstrukcji i stateczności statków; procedury kontroli stateczności oraz wytrzymałości lokalnej i ogólnej kadłuba; wpływu korozji na stan bezpieczeństwa statku i zapobieganie ich skutkom.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie: planowanie i przeprowadzanie operacji ładunkowych z uwzględnieniem przepisów dotyczących stateczności, wytrzymałości i niezatapialności; zaplanowanie i przeprowadzanie operacji balastowych; czytanie rysunków konstrukcyjnych statku i posługiwanie się nimi; obliczanie sił tnących i momentów gnących kadłuba z wykorzystaniem tablic, diagramów i urządzeń obliczeniowych; wykonywanie obliczeń związanych ze statecznością i niezatapialnością statku; właściwe interpretowanie dokumentacji statecznościowej ze szczególnym uwzględnieniem podręcznika ładowania (Loading manual) i Stability booklet, posługiwanie się programami statecznościowymi i załadunku statku, ocena stanu załadowania statku pod kątem wytrzymałości i stateczności; monitorowanie i kontrolowanie zgodności dokumentacji i działań z przepisami; interpretowanie raportów wad i uszkodzeń oraz podejmowanie stosownych działań.
5.8. | Przedmiot: | SIŁOWNIE OKRĘTOWE | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 15 | 10 | 25 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 | SIŁOWNIE OKRĘTOWE | 15 | 15 | |||
1. Miejsce i funkcja siłowni okrętowej na statku. Rozwiązania siłowni. | ||||||
2. Urządzenia główne i pomocnicze w siłowni. | ||||||
3. Rodzaje układów napędowych. | ||||||
4. Silnik spalinowy - budowa i zasada działania. | ||||||
5. Turbina parowa - budowa i zasada działania. | ||||||
6. Napędy diesel-electric, gas-electric. Silniki dwupaliwowe. | ||||||
7. Charakterystyka oporowa kadłuba. Składowe oporów: opór tarcia, kształtu, opór falowy, opór powietrza, opór dodatkowy. | ||||||
8. Pędniki okrętowe - rodzaje. | ||||||
9. Śruba, wał śrubowy, przekładnie, współpraca elementów układu ruchowego. | ||||||
10. Stery strumieniowe. | ||||||
11. Sterowanie silnika głównego (SG) z mostka, telegraf maszynowy, zabezpieczenia SG, procedury uruchomienia i zatrzymania silnika napędowego. | ||||||
12. Awaryjne sterowanie silnikiem głównym, manewrowanie statkiem w stanach awaryjnych. | ||||||
13. Budowa i zasady działania maszyny sterowej, sterów strumieniowych. | ||||||
14. Wytwarzanie i dystrybucja energii elektrycznej na statku. | ||||||
15. Układy napędowe z prądnicą wałową. Agregaty prądotwórcze, zasilanie awaryjne. | ||||||
16. Urządzenia i mechanizmy pomocnicze (pompy, sprężarki, urządzenia do produkcji wody słodkiej). | ||||||
17. Mechanizmy pokładowe - budowa i zasada działania. | ||||||
18. System balastowy - budowa i zasada działania. | ||||||
19. System wody słodkiej i sanitarnej - budowa i zasada działania. | ||||||
20. System zęzowy - budowa i zasada działania. | ||||||
21. Książki zapisów olejowych. | ||||||
22. System paliwowy, budowa systemu, typy paliw żeglugowych, metody oczyszczania paliw, plan bunkrowania. | ||||||
23. Urządzenia do ochrony środowiska (separator wód zaolejonych, spalarka odpadów, oczyszczalnia ścieków, instalacje do redukcji SOx i NOx w spalinach). | ||||||
24. Chłodnia i klimatyzacja - zasady eksploatacji. | ||||||
2 | LABORATORIUM/SYMULATOR SIŁOWNI OKRĘTOWYCH | 10 | 10 | |||
1. Zasady eksploatacji pomp i systemów pompowych. | ||||||
2. Procedura przygotowania silnika głównego do ruchu - wymagania, ograniczenia. | ||||||
3. Pole pracy silnika spalinowego, zapotrzebowanie mocy. | ||||||
4. Wpływ warunków żeglugi na zapotrzebowanie mocy przez śrubę. | ||||||
5. Awaryjne hamowanie silnikiem (manewr CN-CW). | ||||||
6. Ekologiczne i ekonomiczne aspekty eksploatacji jednostek pływających. | ||||||
7. Wpływ warunków eksploatacji na emisję szkodliwych związków w spalinach oraz zużycie paliwa. | ||||||
Razem | 15 | 10 | 25 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
rozwiązania siłowni okrętowych, okrętowych systemów napędowych oraz ich główne wady i zalety; podstawowe wiadomości o współpracy układu silnik - śruba - kadłub; zagadnienie sterowania napędami okrętowymi w aspekcie różnych warunków pływania (warunki pogodowe, stan załadowania statku, porośnięcie kadłuba, głębokość akwenu); zasady eksploatacji głównych i pomocniczych instalacji okrętowych, w tym zęzowej, balastowej, paliwowej, wody słodkiej i sanitarnej i urządzeń pokładowych; zasady wytwarzania i dystrybucji energii elektrycznej na statku; podstawowe aspekty chłodnictwa i klimatyzacji statkowej.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
podejmowanie właściwych decyzji odnośnie do sposobu eksploatacji statku i siłowni w danej sytuacji i identyfikowanie zagrożeń wynikających ze zmiany aktualnego stanu eksploatacyjnego siłowni; ocena wpływu warunków eksploatacyjnych i pogodowych na pracę układu napędowego; ocena zachowania się statku i systemu napędowego podczas manewrów silnikiem głównym w odniesieniu do danego rodzaju układu napędowego.
5.9. | Przedmiot: | PRZEWOZY MORSKIE | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 40 | 25 | 65 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Ładunki niebezpieczne, kodeks IMDG, podział na klasy, opakowania i oznakowanie, zasady separacji, środki ostrożności przy przeładunku i przewozie. 2. Ochrona ładunków w transporcie morskim z uwzględnieniem ich właściwości. 3. Procedury dostawy, kontroli ilościowej i jakościowej oraz odbioru ładunku. 4. Czynniki wpływające na zmianę jakości ładunków w procesie transportowym. 5. Opieka nad ładunkiem, przygotowanie ładowni, separacja ładunkowa, zasady wentylacji ładowni. 6. Materiały sztauerskie i separacyjne, sprzęt do mocowania ładunków, zasady mocowania. 7. Statkowe urządzenia i osprzęt przeładunkowy, rodzaje i przeznaczenie, obsługa urządzeń, instrukcje BHP przy przeładunkach. 8. Zasady przewozu i mocowania ładunków pokładowych. 9. Przewóz i mocowanie sztuk ciężkich. 10. Szkody ładunkowe. 11. Przewóz ładunków niebezpiecznych. 12. Eksploatacja masowców, planowanie załadunku (kodeks IMSBC). 13. Obliczanie masy ładunku na podstawie odczytu zanurzenia statku. 14. Technologia przewozu ładunków masowych, oddziaływanie ładunków masowych na statek. 15. Przewóz ziarna luzem, planowanie załadunku, wykorzystanie formularzy obliczeniowych. 16. Eksploatacja drobnicowców, planowanie załadunku. 17. Przewóz drewna, plan załadunku. 18. Eksploatacja chłodniowców. 19. Eksploatacja kontenerowców, plan ładunkowy. 20. Eksploatacja statków poziomego ładowania, plan ładunkowy statku ro-ro. 21. Przewóz ładunków płynnych, mycie zbiorników, przepisy o ochronie środowiska. 22. Eksploatacja zbiornikowców. 23. Eksploatacja gazowców. 24. Rozliczenie przyjętego ładunku płynnego, raport ulażowy. 25. Środki ostrożności przy wchodzeniu do pomieszczeń zamkniętych lub zanieczyszczonych. 26. Wymagania dotyczące utrzymania i kontroli pokryw lukowych. 27. Zastosowanie przepisów międzynarodowych, kodeksów i poradników dotyczących bezpieczeństwa statku i ładunku. 28. Zasady planowania i przeprowadzania przeładunku oraz przewozu morzem towarów z uwzględnieniem wymagań załącznika III i V konwencji MARPOL. 29. Operacje przeładunkowe zgodnie z zaleceniami kodeksu CSS. |
40 | 25 | 65 | ||
Razem | 40 | 25 | 65 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
istota i zakres ładunkoznawstwa; klasyfikacja ładunków i szkód ładunkowych; kodeksy dotyczące przewozu towarów niebezpiecznych; problemy związane z przewozem wybranych ładunków, takich jak: zboże, drewno, węgiel, koncentraty rud, ciężkie sztuki nietypowe; terminologia związana z kontenerowym systemem transportowym; problematyka poziomego systemu załadunku statku ro-ro; zagadnienia dotyczące przewozu ładunków płynnych.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
obliczanie ilości ładunku na podstawie pomiaru zanurzenia statku; korzystanie z dostępnej dokumentacji w celu dokonania obliczeń związanych z załadunkiem, balastowaniem i wytrzymałością kadłuba statku; dokonywanie oceny zagrożenia podczas planowania przewozu ładunków niebezpiecznych; zaplanowanie załadunku statku zbożem, drewnem, rudą; sporządzanie planów ładunkowych różnych typów statków; sporządzanie algorytmu do rozliczenia ładunków płynnych na zbiornikowcach.
5.10. | Przedmiot: | ZARZĄDZANIE STATKIEM | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 30 | 15 | 45 |
Program szkolenia
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 | 1. Organizacja i dokumentacja przewozów w żegludze liniowej: umowa bukingowa, lista ładunkowa, kwit kontrolny, kwit sternika, konosament, morski list przewozowy, manifest ładunkowy. | 30 | 15 | 45 | ||
2. Interpretacja ważniejszych klauzul konosamentu liniowego i morskiego listu przewozowego. | ||||||
3. Organizacja przewozów czarterowych, dokładna charakterystyka i rodzaje czarterów. | ||||||
4. Dokumentacja przewozów czarterowych: umowa czarterowa, nota gotowości, zestawienie faktów, taśma czasu, czas dostępności (laydays, laytime), rozliczenie czasu dozwolonego. | ||||||
5. Zasady eksploatacji statku w czarterze na czas. | ||||||
6. Analiza treści i znaczenia dokumentów charakterystycznych dla podstawowych i pochodnych form eksploatacji statku oraz zasady posługiwania się tymi dokumentami. | ||||||
7. Dokumenty i certyfikaty morskiego statku transportowego wynikające z konwencji SOLAS, LL, MARPOL, TONNAGE, CLC, MLC, WHO; kodeksy: BC, IMDG, GC i inne; dokumenty legitymacyjne, klasyfikacyjne, dokumenty bezpieczeństwa, sanitarne, załogowe, ładunkowe, pasażerskie. | ||||||
8. Dzienniki i książki, ze szczególnym uwzględnieniem dziennika pokładowego. | ||||||
9. Konwencja FAL. Procedury i dokumenty związane z odprawą statku na wejściu, na wyjściu i w tranzycie. | ||||||
10. Kodeks ISM. Inspekcje statku. | ||||||
11. Współpraca statku z portem. | ||||||
12. Organizacja załogi statku, kierowanie załogą statku, warunki zatrudnienia, ocenianie pracowników. Konwencja MLC. | ||||||
13. Planowanie budżetu statku, zamówienia w poszczególnych działach, rozliczenia kosztów, prowadzenie kasy na statku. | ||||||
14. Współpraca z armatorem, agentem i czarterującym w zakresie realizacji budżetu statku. | ||||||
15. Wykorzystanie komputera do obliczeń ekonomicznych na statku. | ||||||
16. Koszty w żegludze morskiej, klasyfikacja kosztów. | ||||||
17. Ceny w żegludze morskiej - wahania cen w żegludze morskiej. | ||||||
18. Rynek frachtowy: wpływy frachtowe. | ||||||
19. Planowanie podróży i praktyczne zastosowania poszczególnych parametrów techniczno-eksploatacyjnych. | ||||||
2 | ZASADY DOWODZENIA ZESPOŁEM I WSPÓŁPRACY W ZESPOLE | |||||
1. Umiejętność rozdzielania zadań i obowiązków z uwzględnieniem: planowania i koordynacji zadań, przydziału czynności, ograniczeń czasowych i sprzętowych, osobowych, hierarchii ważności. | ||||||
2. Znajomość i umiejętność efektywnego zarządzania zespołem: przydział zadań w zespole i hierarchizacja zespołu, efektywne komunikowanie się na statku i z lądem, podejmowanie decyzji z uwzględnieniem doświadczenia zespołu, asertywność i dowodzenie z uwzględnieniem motywowania, uzyskiwanie i utrzymywanie świadomości w określonych sytuacjach. | ||||||
3. Znajomość i umiejętność stosowania technik podejmowania decyzji: ocena sytuacji i ryzyka - identyfikacja i uwzględnienie zaistniałych możliwości, wybór sposobu działania, ocena wyników. | ||||||
4. Kierowanie ludźmi na statku morskim w sytuacjach kryzysowych. | ||||||
Razem | 30 | 15 | 45 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
parametry eksploatacyjne statków, dokumentacja statku, formy eksploatacji statku, organizacja przewozów i dokumentowania przewozów, zasady współpracy statek - port, port - armator, statek - usługowcy, zasady związane z kierowaniem załogą statku; postanowienia aktów prawnych wymienionych w programie; zasady sporządzania i obiegu dokumentacji związanej z eksploatacją statku, załogą i przewożonym ładunkiem.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
interpretowanie dokumentacji statku, tworzenie i interpretowanie dokumentów związanych z eksploatacją statku oraz przewozem ludzi i ładunków, organizowanie pracy na statku.
5.11. | Przedmiot: | BEZPIECZEŃSTWO STATKU | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 15 | 10 | 25 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
BHP 1. Zagrożenia wypadkowe na statkach - przyczyny, miejsca, eliminowanie. 2. Wypadki przy pracy i choroby zawodowe - procedura postępowania. 3. Zapobieganie wypadkom w transporcie morskim. 4. Ergonomiczna analiza uciążliwości pracy. Ergonomia w kształtowaniu warunków pracy. 5. Pracoholizm i mobbing w pracy, wypalenie zawodowe. 6. Opieka medyczna, MFAG, sygnały medyczne MKS. |
5 | 5 | |||
2 |
BEZPIECZEŃSTWO STATKU I LUDZI 1. Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO). 2. Czynnik zmęczenia a bezpieczeństwo statku. 3. Obsada statku i wachty. 4. Konwencja SOLAS. Informacje ogólne, wprowadzanie poprawek. 5. Urządzenia i środki ratunkowe na statku. Wymagania zawarte w III rozdziale konwencji SOLAS. Kodeks LSA. 6. Bezpieczeństwo żeglugi. Wymagania zawarte w V rozdziale konwencji SOLAS. 7. Stosowanie kodeksu ISM. 8. Plan postępowania w sytuacjach zagrożenia (Damage Control Plan). 9. Postępowanie w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa statku (pożar, eksplozja, zalanie przedziału wodoszczelnego), opuszczenie statku. Procedury awaryjne. 10. Plan postępowania w sytuacjach zagrożenia, obowiązki alarmowe załogi. 11. Szkolenia na statku: metody szkolenia, alarmy ćwiczebne. 12. Piractwo, terroryzm i napady w transporcie morskim. 13. Środki specjalne dla podniesienia bezpieczeństwa na morzu. 14. Inspekcja państwa portu (PSC) - organizacja na świecie, cele, procedury, efekty. 15. Dodatkowe środki bezpieczeństwa dla masowców. 16. Dokumenty bezpieczeństwa statku morskiego. |
10 | 10 | 20 | ||
Razem | 15 | 10 | 25 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zasady zawierania umów o pracę na statkach, zagrożenia wypadkowe na statkach, procedury powypadkowe, procedury awaryjne, rozkłady alarmowe, procedury postępowania dowództwa statku w celu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi, statku i ładunku; akty prawne - konwencje, rezolucje, kodeksy i podstawowe wymagania z nich wynikające, kodeks ISM w odniesieniu do statku i armatora, zakres i zasady postępowania statku w czasie inspekcji państwa portu (PSC).
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
poprawne interpretowanie zapisów zawartych w konwencjach, rezolucjach i kodeksach, efektywne zarządzanie bezpieczeństwem statku, z zastosowaniem instrukcji kodeksu ISM, w tym stosowanie procedur awaryjnych; podejmowanie w każdych warunkach efektywnych działań w celu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi, statku i ładunku; przygotowanie statku do inspekcji państwa portu (PSC).
5.12. | Przedmiot: | PRAWO MORSKIE | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 40 | 40 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Polska administracja morska. 2. Morskie prawo pracy. 3. Wypadki morskie. 4. Izby morskie. Państwowa Komisja Badania Wypadków Morskich. 5. Prawa rzeczowe na statku. 6. Przewóz ładunku morzem. 7. Przewóz pasażerów drogą morską. 8. Umowy czarterowe statku. 9. Usługi agencyjne, maklerskie, holownicze oraz usługi pilotowe. 10. Ratownictwo morskie. 11. Przedmiot i zakres ubezpieczeń morskich. 12. Instytucje pomocnicze na rynku ubezpieczeń morskich. 13. Ryzyko morskie i rodzaje ubezpieczeń morskich. 14. Awaria wspólna. 15. Umowa ubezpieczenia w przepisach Kodeksu morskiego. 16. Polisa morska i jej rodzaje. 17. Prawa i obowiązki stron umowy ubezpieczenia. 18. Konwencje międzynarodowe, dyrektywy UE i krajowe akty prawne w zakresie żeglugi morskiej. |
40 | 40 | |||
Razem | 40 | 40 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
prawo morskie w zakresie niezbędnym do swobodnego poruszania się we wszystkich formach eksploatacyjnych statku; międzynarodowe konwencje, regulacje i zalecenia dotyczące bezpośrednio wykonywanych przez statek i jego załogę obowiązków i zakres odpowiedzialności członków załogi; przepisy prawne związane z bezpieczeństwem statku, załogi, pasażerów i ładunku; ochrona zdrowia załogi; wymogi dotyczące działań prewencyjnych w zakresie ochrony środowiska; podstawowe pojęcia dotyczące ubezpieczeń morskich.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
stosowanie w praktyce zawodowej przepisów prawa morskiego.
5.13. | Przedmiot: | OCHRONA ŚRODOWISKA MORSKIEGO | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 10 | 10 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Międzynarodowe umowy morskie z zakresu ochrony środowiska morskiego i różnorodności biologicznej. 2. Konwencja w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości, sporządzona w Genewie dnia 13 listopada 1979 r. (Dz. U. z 1985 r. poz. 311, 312 i 313). 3. Konwencja wiedeńska o ochronie warstwy ozonowej, sporządzona w Wiedniu dnia 22 marca 1985 r. (Dz. U. z 1992 r. poz. 488 i 489). 4. Przepisy prawne i konwencje dotyczące zanieczyszczenia morza. Konwencje: LC, INTERVENTION, CLC; normy IMO. 5. Znaczenie aktywnego działania na rzecz ochrony środowiska morskiego. 6. Konwencja MARPOL, konwencja helsińska. 7. Ramowa konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzona w Nowym Jorku dnia 9 maja 1992 r. (Dz. U. z 1996 r. poz. 238 i 239) wraz z Protokołem z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzonym w Kioto dnia 11 grudnia 1997 r. (Dz. U. z 2005 r. poz. 1684). 8. Przepisy dotyczące ochrony środowiska morskiego (krajowe i UE). 9. Zagrożenie środowiska morskiego spowodowane działalnością człowieka. 10. Środki i sposoby zwalczania zanieczyszczeń pochodzących ze statku. 11. Okrętowe urządzenia i systemy oczyszczające oraz systemy zapobiegające zanieczyszczaniu. 12. Dokumentacja statku w zakresie ochrony środowiska morskiego, wymagane certyfikaty. |
10 | 10 | |||
Razem | 10 | 10 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
podstawowe pojęcia dotyczące ekologii morza, rodzaje zanieczyszczeń powstających na statku, ilościowe źródła zanieczyszczeń; przepisy prawa dotyczące zapobiegania zanieczyszczeniom morza o zasięgu międzynarodowym, regionalnym i krajowym; zasady budowy i obsługi urządzeń okrętowych ochrony środowiska stosowanych na statkach morskich.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
stosowanie procedur zapobiegających zanieczyszczaniu morza oraz ograniczanie i usuwanie zanieczyszczeń, poprawna ocena pracy urządzeń ochrony środowiska; prowadzenie przewidzianej dla statku i wymaganej prawem dokumentacji z zakresu ochrony środowiska.
5.14. | Przedmiot: | JĘZYK ANGIELSKI | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 60 | 60 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 | 1. Zasady pisania fachowych dokumentów i zasady czytania ze zrozumieniem. | 10 | 10 | |||
2 |
JĘZYK ZAWODOWY (MORSKI) 1. Standardowe zwroty proceduralne w łączności na morzu, budowa statku, urządzenia i systemy pokładowe, spelling, sygnały wzywania pomocy w niebezpieczeństwie, sygnały pilności i bezpieczeństwa. 2. Efektywna komunikacja z załogą, innym statkiem i stacją brzegową, w sytuacjach rutynowych i awaryjnych. 3. Pilotaż - wezwanie, przyjmowanie, zdawanie pilota. SMCP w porozumiewaniu się ze służbami VTS, Ship's reporting system. 4. Komunikacja w trakcie operacji holowniczych. 5. Procedury awaryjne - komunikowanie się w sytuacjach awaryjnych. 6. Środki ratunkowe i ratownicze na statku; bezpieczeństwo załogi i pasażerów (w tym medyczne), alarmy. 7. Łączność podczas poszukiwania i ratowania - SAR. |
50 | 50 | |||
3 |
JĘZYK ZAWODOWY NA POZIOMIE ZARZĄDZANIA 1. Postój statku w porcie; ładunek i operacje przeładunkowe, awarie i uszkodzenia. Korespondencja: claims, notices, Sea Protest. 2. Dokumenty statku i załogi. Dokumenty ładunkowe. Konosament, umowa czarterowa. Korespondencja biznesowa, zamówienia. 3. Komunikacja werbalna i pisemna na tematy zawodowe związane z eksploatacją statku. |
|||||
Razem | 60 | 60 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
język angielski w stopniu umożliwiającym poprawne realizowanie zadań zawodowych, IMO SMCP.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
efektywne porozumiewanie się w języku angielskim w zakresie swoich kompetencji zawodowych w mowie i piśmie; posługiwanie się dokumentacją w języku angielskim dotyczącą statku, wyposażenia, przewożonego ładunku; posługiwanie się dostępnymi na statku przepisami międzynarodowymi i przepisami państwa bandery w języku angielskim; sporządzanie dokumentów w języku angielskim w zakresie swoich kompetencji.
Wymagania egzaminacyjne na poziomie zarządzania w dziale pokładowym w żegludze międzynarodowej
Poziom zarządzania - dział pokładowy | Forma egzaminu |
Funkcja | Przedmiot | egzamin teoretyczny | egzamin praktyczny* | ||||||
test wyboru | egzamin pisemny | egzamin ustny | symulator/statek | ||||||
liczba pytań | czas [min] | liczba zadań | czas [min] | liczba pytań | czas [min] | liczba scenariuszy praktycznych na symulatorze | czas [min] | ||
Nawigacja | Nawigacja | 30 | 75 | 1 | 60 | brak | 1 | 60 | |
Meteorologia i oceanografia | 5 | ||||||||
Urządzenia nawigacyjne | 5 | ||||||||
Manewrowanie statkiem | 10 | ||||||||
Ratownictwo morskie | 10 | ||||||||
Bezpieczeństwo nawigacji | 5 | ||||||||
Siłownie okrętowe | 10 | ||||||||
Język angielski | 10 | 10 | brak | 3 | 15 | ||||
Przeładunek i sztauowanie | Przewozy morskie | 20 | 45 | 1 | 90 | brak | 1 | 60 | |
Budowa i stateczność statku | 25 | ||||||||
Dbałość o statek i opieka nad ludźmi | Zarządzanie statkiem | 10 | 35 | 1 | 20 | brak | brak | ||
Bezpieczeństwo statku | 10 | ||||||||
Prawo morskie | 10 | ||||||||
Ochrona środowiska morskiego | 5 |
* Przeprowadzone szkolenie, zgodne z przewidzianym ramowym programem, zakończone zaliczeniem z części praktycznej, zgodnie z niniejszymi wymaganiami, uznaje się za równoważne z egzaminem praktycznym. Zaświadczenie o zaliczeniu części praktycznej wystawia morska jednostka edukacyjna, która prowadziła szkolenie.
Tematyka egzaminu ustnego:
w odniesieniu do funkcji "Nawigacja": terminologia zawodowa w języku angielskim związana z zarządzaniem i bezpieczeństwem statku.
Tematyka egzaminu pisemnego:
w odniesieniu do funkcji "Nawigacja": obliczenia ratownicze;
w odniesieniu do funkcji "Przeładunek i sztauowanie": obliczenia stateczności statku w różnych stanach eksploatacyjnych oraz obliczanie masy ładunku na podstawie odczytu zanurzenia statku;
w odniesieniu do funkcji "Dbałość o statek i opieka nad ludźmi": sporządzanie w formie pisemnej w języku angielskim wybranych dokumentów eksploatacyjnych statku.
Tematyka egzaminu na symulatorze/statku:
w odniesieniu do funkcji "Nawigacja": manewrowanie statkiem w różnych warunkach eksploatacyjnych; komunikacja z użyciem zwrotów z SMCP;
w odniesieniu do funkcji "Przeładunek i sztauowanie": załadunek statku; przygotowanie sztauplanu.
RAMOWY PROGRAM SZKOLENIA I WYMAGANIA EGZAMINACYJNE NA POZIOMIE ZARZĄDZANIA W DZIALE POKŁADOWYM W ŻEGLUDZE PRZYBRZEŻNEJ
Przedmiot | Liczba godzin | |||||
W | C | L | S | Σ | ||
I | II | III | IV | V | VI | VII |
6.1 | NAWIGACJA | 15 | 15 | 10 | 40 | |
6.2 | METEOROLOGIA I OCEANOGRAFIA | 10 | 10 | |||
6.3 | URZĄDZENIA NAWIGACYJNE | 8 | 7 | 15 | ||
6.4 | MANEWROWANIE STATKIEM | 15 | 10 | 10 | 35 | |
6.5 | RATOWNICTWO MORSKIE | 16 | 16 | |||
6.6 | ŁĄCZNOŚĆ MORSKA | 15 | 15 | 30 | ||
6.7 | BEZPIECZEŃSTWO NAWIGACJI | 15 | 8 | 7 | 30 | |
6.8 | BUDOWA I STATECZNOŚĆ STATKU | 30 | 25 | 5 | 60 | |
6.9 | SIŁOWNIE OKRĘTOWE | 15 | 4 | 4 | 23 | |
6.10 | PRZEWOZY MORSKIE | 15 | 15 | 30 | ||
6.11 | ZARZĄDZANIE STATKIEM | 20 | 10 | 30 | ||
6.12 | BEZPIECZEŃSTWO STATKU | 10 | 10 | |||
6.13 | PRAWO MORSKIE | 20 | 20 | |||
6.14 | OCHRONA ŚRODOWISKA MORSKIEGO | 10 | 10 | |||
6.15 | JĘZYK ANGIELSKI | 58 | 58 | |||
Razem | 214 | 68 | 109 | 26 | 417 |
6.1. | Przedmiot: | NAWIGACJA | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga przybrzeżna | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 15 | 15 | 10 | 40 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
ŻEGLUGA PO LOKSODROMIE 1. Problemy żeglugi po loksodromie. 2. Zliczenie matematyczne proste i złożone. |
5 | 5 | 10 | ||
2 |
OKREŚLANIE POZYCJI STATKU 1. Zastosowanie linii pozycyjnych do określania granic niebezpieczeństw nawigacyjnych. 2. Błędy pomiarów nawigacyjnych. 3. Błędy linii pozycyjnych. 4. Wyznaczanie pozycji metodami elektronicznymi i terrestrycznymi. |
5 | 5 | 10 | ||
3 |
PLANOWANIE PODRÓŻY 1. Zalecenia dotyczące planowania podróży w świetle konwencji SOLAS i rezolucji IMO. 2. Zalecenia konwencji STCW w aspekcie planowania podróży i obowiązków oficera wachtowego. 3. Źródła informacji niezbędne do opracowania kompletnego planu przejścia nawigacyjnego. 4. Proces planowania i monitorowania przejścia statku. 5. Procedury wachtowe i awaryjne. 6. Warunki hydrometeorologiczne ograniczające wybór drogi statku. 7. Żegluga statku w lodach - planowanie podróży statku w obszarach pływowych i występowania lodu. 8. Oblodzenie statku - prognozowanie możliwości oblodzenia statku. 9. Korzystanie z ośrodków lądowych pogodowego prowadzenia statków. 10. Planowanie podróży w obszarach ograniczonych. 11. Modyfikacja planu podróży w trakcie jego realizacji. Plan awaryjny. 12. Dziennik pokładowy. 13. Automatyzacja nawigacji. |
5 | 5 | 10 | ||
4 |
ECDIS 1. Nawigacja praktyczna z wykorzystaniem ECDIS i zintegrowanych systemów nawigacyjnych do prowadzenia nawigacji. |
10 | 10 | |||
Razem | 15 | 15 | 10 | 40 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
teoretyczne podstawy planowania podróży oraz zasady prowadzenia bezpiecznej i sprawnej nawigacji w różnych warunkach hydrometeorologicznych, z uwzględnieniem oddziaływania tych warunków w rejonie żeglugi przybrzeżnej; konstrukcja map nawigacyjnych i ich treść; teoretyczne podstawy prowadzenia zliczenia drogi; określanie pozycji statku za pomocą dostępnych technik wraz z oceną dokładności.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
definiowanie i weryfikowanie potencjalnych niebezpieczeństw nawigacyjnych; wykorzystywanie publikacji nautycznych; pozyskiwanie ostrzeżeń nawigacyjnych i pogodowych; prowadzenie korekty map i publikacji; wyznaczanie pozycji statku metodami terrestrycznymi i elektronicznymi; obliczanie wartość poprawki kompasów; zaplanowanie podróży statku; wykorzystywanie systemów nawigacji zintegrowanej, w tym ECDIS, stosowanie procedur w niebezpieczeństwie.
6.2. | Przedmiot: | METEOROLOGIA I OCEANOGRAFIA | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga przybrzeżna | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 10 | 10 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
METEOROLOGIA 1. Analiza synoptyczna. 2. Przewidywanie zmienności warunków pogodowych na frontach atmosferycznych. 3. Odbiór i interpretacja informacji pogodowej na statku. 4. Mapy faksymilowe. 5. Zasady prowadzenia pomiarów i obserwacji meteorologicznych. |
5 | 5 | |||
2 |
OCEANOGRAFIA 1. Właściwości fizykochemiczne wód morskich. 2. Falowanie, charakterystyka. 3. Interpretacja map falowania i biuletynów pogodowych. 4. Strefy sztormowe. 5. Obliczanie parametrów prądu wiatrowego (kierunek, prędkość). 6. Zjawiska lodowe na morzach. 7. Oblodzenie statków. Przewidywanie oblodzenia statku. 8. Wydawnictwa i pomoce hydrometeorologiczne. |
5 | 5 | |||
Razem | 10 | 10 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
procesy zachodzące w atmosferze i morzu oraz współdziałanie obu podsystemów. Sprzęt pomiarowy stosowany w obserwacjach meteorologicznych na morzu; zasady wykonywania obserwacji meteorologicznych i hydrologicznych.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
posługiwanie się sprzętem pomiarowym (psychrometry, aneroidy, anemometry, etc.), skalami obserwacyjnymi (Beauforta, stanów morza, widzialności, zwartości lodów, zachmurzenia); określanie wiatru rzeczywistego na podstawie wiatru pozornego.
6.3. | Przedmiot: | URZĄDZENIA NAWIGACYJNE | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga przybrzeżna | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 8 | 7 | 15 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
URZĄDZENIA NAWIGACYJNE 1. Usytuowanie kompasu magnetycznego na statku, wymagania dotyczące kompasu. 2. Kalibracja żyrokompasów i repetytorów, poprawka żyrokompasu. 3. Budowa i zasada działania autopilotów. 4. Logi, echosondy - eksploatacja, interpretacja wskazań. 5. Wykrywanie obiektów podwodnych w płaszczyźnie. |
8 | 7 | 15 | ||
2 |
SYSTEMY RADIONAWIGACYJNE 1. Nowoczesne urządzenia nawigacyjne; zasada działania, ograniczenia, źródła błędów, identyfikacja błędnych informacji i metody korekty, uzyskiwanie dokładnej pozycji. 2. Eksploatacja odbiorników systemów radionawigacyjnych. |
|||||
3 |
RADIOLOKACJA - WYKORZYSTANIE URZĄDZEŃ RADAROWYCH 1. Błędy i dokładność pomiarów radarowych. 2. Diagnostyka sprawności radaru i wstępna lokalizacja uszkodzeń. |
|||||
Razem | 8 | 7 | 15 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
budowa i zasada działania oraz błędy kompasów magnetycznych i żyrokompasu; metody regulacji systemów kontroli kursu (autopilotów); zasady pomiaru przebytej drogi, zasady pomiaru głębokości; cyfrowe oraz analogowe metody rejestracji danych nawigacyjnych; zastosowanie rejestratora danych z podróży w nawigacji; zasady oraz dokładność określania pozycji oraz wektora ruchu w systemach radionawigacyjnych; budowa i działanie systemu automatycznej identyfikacji AIS; błędy i dokładność pomiarów radarowych; problemy wykrywania związane z zasięgiem; rodzaje zniekształceń i zakłóceń, ich przyczyny i sposoby reakcji na ich obecność; dokładność nakresów radarowych.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
skalibrowanie żyrokompasu; interpretowanie nastawy autopilota; przeprowadzenie podstawowej kalibracji i oceny dokładności echosondy nawigacyjnej; zweryfikowanie dokładności wskazywanej za pomocą radionawigacyjnych systemów naziemnych i satelitarnych pozycji; wprowadzanie parametrów wymaganych w odbiornikach poszczególnych systemów; wprowadzanie danych punktów drogowych i zaprogramowanie trasy oraz alarmów nawigacyjnych; diagnozowanie stanu sprawności radaru; testowanie urządzenia ARPA.
6.4. | Przedmiot: | MANEWROWANIE STATKIEM | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga przybrzeżna | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 15 | 10 | 10 | 35 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
TEORIA MANEWROWANIA 1. Przestrzeń manewrowa. 2. Sterowanie silnikiem głównym, moc napędu. 3. Osiadanie statku - metody obliczeniowe. 4. Efekt brzegowy. 5. Interakcja statek - statek. 6. Standardy manewrowe. 7. Środki ostrożności podczas manewrowania w celu opuszczenia środków ratunkowych. 8. Metody podejmowania rozbitków. |
7 | 5 | 12 | ||
2 |
PRAKTYKA MANEWROWANIA 1. Podstawowe zasady manewrowania. 2. Podejmowanie i zdawanie pilota. 3. Manewry "człowiek za burtą". 4. Manewry kotwiczenia. 5. Samodzielne cumowanie/odcumowanie statkiem jednośrubowym. 6. Cumowanie i odcumowanie statkiem dwuśrubowym. 7. Holowanie portowe, współpraca z holownikami. 8. Manewrowanie w warunkach sztormowych. 9. Opuszczanie i podnoszenie środków ratunkowych w warunkach falowania morza. 10. Sterowanie awaryjne. |
8 | 5 | 10 | 23 | |
Razem | 15 | 10 | 10 | 35 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
technika manewrowania statkiem, mechanika manewrowania, zasady wykonywania typowych manewrów, metody rozwiązywania problemów manewrowych w aktualnych warunkach statek - akwen - środowisko i optymalizacja tych rozwiązań.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
podejmowanie decyzji dotyczących operacji cumowania, odcumowania i kotwiczenia na podstawie właściwej analizy charakterystyk manewrowych statku oraz jego napędu, a także spodziewanych warunków zewnętrznych, przy wykorzystaniu wszystkich dostępnych systemów, w każdych warunkach pogodowych oraz stanie załadowania statku.
6.5. | Przedmiot: | RATOWNICTWO MORSKIE | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga przybrzeżna | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 16 | 16 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
RATOWANIE ŻYCIA NA MORZU 1. Podstawy prawne poszukiwania, ratowania życia i ratownictwa na morzu. 2. Poradnik poszukiwania i ratowania IAMSAR. 3. Organizacja akcji poszukiwawczo-ratowniczej, koordynacja w miejscu akcji. 4. Ratowanie mienia. |
8 | 8 | |||
2 |
POSTĘPOWANIE W SYTUACJACH AWARYJNYCH 1. Postępowanie w wypadku nieuchronności wejścia na mieliznę i po wejściu na nią. 2. Postępowanie w wypadku nieuchronności zderzenia i po zderzeniu oraz w innych przypadkach utraty wodoszczelności kadłuba. 3. Sterowanie awaryjne. 4. Przygotowanie do holowania ratowniczego, holowanie ratownicze. 5. Opuszczanie statku. 6. Opieka medyczna. 7. Postępowanie w sytuacjach zagrożenia, ochrona życia ludzkiego. |
8 | 8 | |||
Razem | 16 | 16 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zadania, zasady prawne i organizacyjne ratowania życia i mienia na morzu; zasady pracy globalnych systemów i polskiego systemu poszukiwania i ratownictwa morskiego; podstawowe charakterystyki techniczne środków SAR; zasady zawierania umów ratowniczych i współdziałania z ratownikami; organizacja statkowej służby ratowniczej w sytuacji bezpośredniego zagrożenia statku i załogi.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
posługiwanie się międzynarodowymi procedurami współdziałania i koordynacji w ratownictwie morskim oraz zachowanie na statku w sytuacjach zagrożenia; wykonywanie obliczeń ratowniczych.
6.6. | Przedmiot: | ŁĄCZNOŚĆ MORSKA | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga przybrzeżna | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 15 | 15 | 30 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
ŁĄCZNOŚĆ MORSKA 1. Łączność w niebezpieczeństwie. 2. Łączność pilna i dla zapewnienia bezpieczeństwa. 3. Systemy transmisji morskich informacji bezpieczeństwa - MSI, odbiór z wykorzystaniem systemu NAVTEX, za pośrednictwem radioteleksu w paśmie HF. 4. Odbiór informacji pogodowych z wykorzystaniem radiofaksymili. 5. Łączność w systemach meldunkowych VTS (General Principles for Ship Reporting Systems). 6. Prowadzenie dziennika radiowego. 7. Inspekcje w radiostacji statkowej. |
7 | 7 | 14 | ||
2 |
SYMULATOR GMDSS 1. Procedury w łączności alarmowej, pilnej i bezpieczeństwa z wykorzystaniem urządzeń łączności radiowej wymaganej dla regionu A2. 2. Zabezpieczenie przed fałszywymi alarmami. |
8 | 8 | 16 | ||
Razem | 15 | 15 | 30 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zasady organizacji łączności morskiej; obowiązki radiooperatorów; dokumenty radiostacji statkowych; wydawnictwa i publikacje niezbędne do prowadzenia łączności; systemy i podsystemy składowe systemu GMDSS, Międzynarodowy Kod Sygnałowy, zasady sygnalizacji, kod Morse'a.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
posługiwanie się wydawnictwami i publikacjami niezbędnymi do prowadzenia łączności; obsługiwanie urządzeń łączności; prowadzenie łączności: w niebezpieczeństwie, dla zapewnienia bezpieczeństwa, medycznej.
6.7. | Przedmiot: | BEZPIECZEŃSTWO NAWIGACJI | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga przybrzeżna | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 15 | 8 | 7 | 30 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
ZARZĄDZENIE WACHTĄ NAWIGACYJNĄ 1. Ocena sytuacji nawigacyjnej wokół statku. 2. Odpowiedzialność za zaniedbanie przestrzegania prawideł COLREG. 3. Postępowanie, dokumentacja, zabezpieczenie dowodów w sytuacjach awaryjnych. PROCEDURY WACHTOWE 1. Wachta morska, kierowanie wachtą nawigacyjną, podział obowiązków, użycie dostępnych zasobów. 2. Obsada wachty w zależności od rodzaju wachty. 3. Współpraca między osobami pełniącymi obowiązki. 4. Zasady współpracy obsady mostka z pilotem. 5. Odpowiedzialność za pełnienie wachty. 6. Sytuacje awaryjne w czasie wachty. |
15 | 8 | 7 | 30 | |
Razem | 15 | 8 | 7 | 30 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
obowiązki oficera podczas pełnienia wachty, zakres stosowania przepisów prawa drogi, charakterystyka świateł i znaków, zasady prowadzenia obserwacji, rola i znaczenie przepisów miejscowych.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
stosowanie przepisów prawa drogi morskiej, stosowanie procedur wachtowych.
6.8. | Przedmiot: | BUDOWA I STATECZNOŚĆ STATKU | ||||
Zakres szkolenia: | Poziom zarządzania - żegluga przybrzeżna | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 30 | 25 | 5 | 60 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
KONSTRUKCJA KADŁUBA 1. Geometria kadłuba, wymiary główne, współczynniki pełnotliwości, linie teoretyczne kadłuba. 2. Podstawowe charakterystyki eksploatacyjne statku. 3. Elementy konstrukcyjne kadłuba, nazewnictwo, układy wiązań, podstawowy węzeł konstrukcyjny. 4. Konstrukcja pokładów, burt, dna, grodzi, nadbudówek, dziobu, rufy, steru i śruby. 5. Wymagania klasyfikacyjne odnośnie do wodoszczelności i strugoszczelności. 6. Plan ogólny, plan zbiorników, rysunki konstrukcyjne masowca, zbiornikowca, kontenerowca i statku ro-ro. 7. Wolna burta, znak wolnej burty, inspekcje wymagane przez konwencję LL. 8. Wytrzymałość kadłuba, siły tnące, momenty gnące, momenty skręcające, ugięcie kadłuba, wytrzymałość lokalna. |
10 | 10 | 20 | ||
2 |
WIEDZA OKRĘTOWA 1. Wyposażenie kadłuba, zamknięcia ładowni i międzypokładów, urządzenia kotwiczne, cumownicze, łańcuchy, liny zabezpieczanie kotwic, masztówki, maszty, bomy i dźwigi pokładowe. 2. Systemy: balastowy, zęzowy, odpowietrzające, sondażowe. 3. Korozja kadłuba, metody zapobiegawcze. |
5 | 5 | 10 | ||
3 |
STATECZNOŚĆ I NIEZATAPIALNOŚĆ STATKU 1. Dane hydrostatyczne statku. 2. Równowaga statku. 3. Uwzględnianie gęstości wody w obliczeniach statecznościowych, wytrzymałościowych oraz zanurzeń statku. 4. Metody obliczania przegłębienia i zanurzeń statku, weryfikacja zanurzeń po załadunku statku. 5. Metacentrum poprzeczne, poprzeczna początkowa wysokość metacentryczna. 6. Obliczanie krzywej ramion prostujących, wpływ kształtu kadłuba, położenia środka masy oraz przegłębienia statku na ramiona prostujące. 7. Poprawka na swobodne powierzchnie cieczy. 8. Obliczanie statycznego przechyłu statku. 9. Próba przechyłów. 10. Wpływ operacji balastowych na przegłębienie, przechył statku. 11. Określanie przechyłu podczas operacji pokładowymi urządzeniami przeładunkowymi. 12. Uwzględnianie oblodzenia w obliczeniach statecznościowych. 13. Stateczność dynamiczna: ramię dynamiczne, praca ramion prostujących, interpretacja fizyczna. 14. Przechylanie statku pod wpływem zewnętrznego momentu przechylającego o charakterze dynamicznym. 15. Kryteria stateczności statku nieuszkodzonego, krzywa dopuszczalnych wzniesień środka ciężkości statku. 16. Stateczność przy przewozie ziarna. 17. Próba przechyłów. 18. Informacja o stateczności dla kapitana i jej wykorzystanie. 19. Metody kontroli stateczności w eksploatacji statku, określenie wysokości metacentrycznej na podstawie okresu kołysań. 20. Ruch statku na fali i jego wpływ na stateczność statku oraz wytrzymałość kadłuba i mocowań ładunku: ruchy statku na fali, przyspieszenia, metody redukcji amplitud ruchów oraz przyśpieszeń. 21. Stateczność statku na fali: zjawiska fizyczne występujące podczas żeglugi na fali, zagrożenia statecznościowe i wytrzymałościowe, metody zapobiegania zagrożeniom. 22. Wytyczne dla kapitana - unikanie sytuacji niebezpiecznych w niekorzystnych warunkach pogodowych na morzu. 23. Planowanie stanu załadowania statku z uwzględnieniem współczynnika sztauerskiego ładunku, kryteriów stateczności, długości podróży, głębokości oraz gęstości wody w porcie wyjścia i w porcie docelowym, bezpieczeństwa statecznościowego i wytrzymałościowego. 24. Równowaga, stateczność i wytrzymałość statku w czasie wymiany wód balastowych. |
15 | 15 | 30 | ||
Razem | 30 | 25 | 5 | 60 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
podstawy teoretyczne w zakresie stateczności statków; elementy dokumentacji w zakresie konstrukcji i stateczności statków.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
czytanie i posługiwanie się dokumentacją statecznościową statku; wykonywanie obliczeń związanych ze statecznością statku; ocena stanu załadowania statku pod kątem wytrzymałości i stateczności.
6.9. | Przedmiot: | SIŁOWNIE OKRĘTOWE | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga przybrzeżna | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 15 | 4 | 4 | 23 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
SIŁOWNIE OKRĘTOWE 1. Rodzaje siłowni okrętowych, cechy charakterystyczne, ekonomiczne uzasadnienie wyboru. 2. Układy przeniesienia napędu silnik - śruba. 3. Zasada działania tłokowych silników spalinowych (z zapłonem iskrowym i samoczynnym). 4. Budowa silników spalinowych (z zapłonem iskrowym i samoczynnym) i instalacje obsługujące. 5. Eksploatacja tłokowych silników spalinowych (z zapłonem iskrowym i samoczynnym), rozruch, parametry pracy, nadzór w czasie pracy, obciążanie, smarowanie, oleje smarowe, zasilanie paliwem, rodzaje paliw, przechowywanie paliwa. 6. Pędniki, śruby, współpraca silnika ze śrubą. 7. Odbiorniki energii elektrycznej i parametry pracy. 8. Źródła energii elektrycznej na statku, uruchamianie, załączanie do sieci, podstawy eksploatacji. 9. Sieć elektryczna na statku, zabezpieczenia. 10. Pompy - typy, parametry pracy, charakterystyki, wysokość ssania i tłoczenia. 11. Urządzenia hydrauliczne, parametry pracy, ciecze hydrauliczne, podstawowe zasady eksploatacji, bezpieczna obsługa. 12. Rodzaje i podstawowe czynności obsługowe instalacji siłowni okrętowej. 13. Układy sterowania, automatyki i zabezpieczeń w siłowni okrętowej. 14. Zasady bezpiecznej pracy z urządzeniami elektrycznymi w czasie eksploatacji i remontów. 15. Zasady bezpiecznej pracy w siłowni okrętowej, odzież ochronna, transport paliw i olejów, transport dużych ciężarów. 16. Bezpieczeństwo ppoż. w siłowni. 17. Bunkrowanie paliw i olejów na statek, zasady bezpiecznej pracy, przepisy. |
15 | 4 | 4 | 23 | |
Razem | 15 | 4 | 4 | 23 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zadania i rodzaje siłowni okrętowych; układy przeniesienia napędu silnik - śruba; budowa i zasada działania spalinowego silnika tłokowego ZS i ZI; podstawowe wymagania dotyczące paliw; podstawowe wymagania dotyczące olejów smarowych, hydraulicznych i smarów plastycznych; instalacje obsługujące spalinowy silnik tłokowy i czynności obsługowe tj.: przygotowanie silnika do uruchomienia, nadzór w czasie pracy, parametry pracy, wyłączenie z ruchu, wyłączenie silnika z eksploatacji na dłuższy czas, zdalne sterowanie silnikiem; wpływ obciążenia na parametry pracy elementów układu napędowego, bezpieczeństwo napędu; rodzaje układów automatyki i zabezpieczeń w siłowni; wpływ czynników eksploatacyjnych na zużycie paliwa; układy sterowania statkiem; rodzaje i podstawowe czynności obsługowe instalacji siłowni okrętowej; zasady bezpiecznej pracy z urządzeniami elektrycznymi w czasie eksploatacji i remontów; typy pomp, zasada działania pomp wyporowych i wirowych, parametry pracy, regulacja wydajności.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
stosowanie zdobytej wiedzy w celu bezpiecznej eksploatacji statku.
6.10. | Przedmiot: | PRZEWOZY MORSKIE | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga przybrzeżna | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 15 | 15 | 30 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Konwencje i przepisy w transporcie morskim. 2. Ładunki niebezpieczne. 3. Przewóz ładunków ciężkich. 4. Wytrzymałość kadłuba. 5. Kontenerowy system przeładunkowy. 6. System poziomego ładowania statku. 7. Plany ładunkowe statków. 8. Operacje przeładunkowe, kodeks CSS. 9. Opieka nad ładunkiem, przygotowanie ładowni, separacja ładunkowa, zasady wentylacji ładowni. 10. Zasady sztauowania i mocowania ładunków. 11. Zasady przewozu i mocowania ładunków pokładowych. 12. Obliczanie masy ładunku na podstawie odczytu zanurzenia statku. 13. Technologia przewozu ładunków masowych, płynnych, gazów. 14. Eksploatacja masowców. 15. Eksploatacja zbiornikowców. 16. Eksploatacja gazowców. 17. Rozliczenie przyjętego ładunku płynnego, raport ulażowy. 18. Środki ostrożności przy wchodzeniu do pomieszczeń zamkniętych lub zanieczyszczonych. 19. Zasady komunikacji w trakcie procesów przeładunkowych pomiędzy załogą i personelem portu. 20. Inspekcja oraz raport dotyczący wad i uszkodzeń przestrzeni ładunkowych, pokryw ładowni i zbiorników balastowych. |
15 | 15 | 30 | ||
Razem | 15 | 15 | 30 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
klasyfikacja ładunków; kodeksy dotyczące przewozu towarów niebezpiecznych; problematyka przewozu ładunków.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
obliczanie ilości ładunku na podstawie pomiaru zanurzenia statku; zaplanowanie przewozu ładunków.
6.11. | Przedmiot: | ZARZĄDZANIE STATKIEM | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga przybrzeżna | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 20 | 10 | 30 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Podstawowe parametry techniczno-eksploatacyjne statków i ich cechy indywidualne. 2. Podstawowe i pochodne formy eksploatacji statku. 3. Szkody ładunkowe. 4. Organizacja i dokumentacja przewozów w żegludze liniowej: umowa bukingowa, lista ładunkowa, kwit kontrolny, kwit sternika, konosament, morski list przewozowy, manifest ładunkowy. 5. Interpretacja klauzul konosamentu liniowego i morskiego listu przewozowego. 6. Obieg dokumentów. 7. Organizacja przewozów czarterowych, rodzaje czarterów. 8. Dokumentacja przewozów czarterowych: umowa czarterowa, notisy, nota gotowości, zestawienie faktów, taśma czasu, laydays, laytime, rozliczenie czasu dozwolonego. 9. Eksploatacja statku w czarterze na czas. 10. Analiza treści i znaczenia oraz zasady posługiwania się dokumentami charakterystycznymi dla podstawowych i pochodnych form eksploatacji statku. 11. Dokumenty i certyfikaty morskiego statku transportowego. 12. Dzienniki i książki. 13. Konwencja FAL. Procedury i dokumenty związane z odprawą statku na wejściu, wyjściu i w tranzycie. 14. Kodeks ISM. Inspekcje statku. 15. Współpraca statku z portem. 16. Współpraca z armatorem, agentem i czarterującym w zakresie realizacji budżetu statku. 17. Ustawodawstwo pracy w Polsce i na świecie. 18. Konwencje MOP w kontekście zatrudniania marynarzy. 19. Czas pracy i odpoczynku marynarzy. |
15 | 5 | 20 | ||
2 |
PSYCHOLOGIA ZARZĄDZANIA 1. Przydzielanie zadań i obowiązków członkom załogi. 2. Wiedza i umiejętności w zakresie efektywnego zarządzania zespołem: przydział zadań i hierarchizacja zespołu, efektywne komunikowanie się na statku i z lądem, podejmowanie decyzji z uwzględnieniem doświadczenia zespołu, asertywność i dowodzenie z uwzględnieniem motywowania, uzyskiwanie i utrzymywanie właściwych postaw załogi stosownie do sytuacji. 3. Znajomość i umiejętność stosowania technik podejmowania decyzji: ocena sytuacji i ryzyka, identyfikacja i uwzględnienie zaistniałych możliwości, wybór sposobu działania, ocena wyników. |
5 | 5 | 10 | ||
Razem | 20 | 10 | 30 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
parametry eksploatacyjne statków, dokumentacja statku, formy eksploatacji statku, problemy organizacji przewozów i dokumentowania przewozów, problemy związane z kierowaniem załogą statku.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
interpretowanie dokumentacji statku, tworzenie i interpretowanie dokumentów związanych z przewozem, organizowanie pracy na statku.
6.12. | Przedmiot: | BEZPIECZEŃSTWO STATKU | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga przybrzeżna | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 10 | 10 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
BHP 1. Zasady BHP na statkach - akty prawne i zarządzenia armatorów. 2. Wymagania bezpieczeństwa w czasie pracy na statku. 3. Zachowanie się w sytuacjach zagrożenia. 4. Wyposażenie w środki ochrony indywidualnej. |
3 | 3 | |||
2 |
BEZPIECZEŃSTWO STATKU I LUDZI 1. Pojęcie bezpieczeństwa statku, klasyfikacja bezpieczeństwa na morzu. 2. Wpływ czynnika ludzkiego na bezpieczeństwo statku. 3. Szkolenie marynarzy (konwencja STCW), a zwłaszcza szkolenie na wypadek sytuacji awaryjnych. 4. Wymagania krajowe w zakresie szkolenia marynarzy. 5. Czynnik zmęczenia a bezpieczeństwo statku. 6. Dokumenty bezpieczeństwa statku morskiego. |
4 | 4 | |||
3 |
OPIEKA MEDYCZNA 1. Posługiwanie się morskim poradnikiem medycznym (International Medical Guide for Ships). 2. Wiedza i umiejętność użycia MKS w części medycznej. 3. Postępowanie zgodnie z poradnikiem MFAG (Medical First Aid Guide for Use in Accidents Involving Dangerous Goods). |
3 | 3 | |||
Razem | 10 | 10 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zagrożenia wypadkowe na statkach, procedury powypadkowe, procedury awaryjne, rozkłady alarmowe, procedury postępowania dowództwa statku w celu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi, statku i ładunku; akty prawne, konwencje, rezolucje, kodeksy i podstawowe wymagania z nich wynikające, kodeks ISM w odniesieniu do statku i armatora, zakres i zasady postępowania statku w czasie inspekcji państwa portu (PSC).
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
poprawne interpretowanie zapisów zawartych w konwencjach, rezolucjach i kodeksach, efektywne zarządzanie bezpieczeństwem statku, z zastosowaniem instrukcji kodeksu ISM, w tym procedur awaryjnych; podejmowanie w każdych warunkach efektywnego działania w celu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi, statku i ładunku; efektywne przygotowanie statku do inspekcji państwa portu (PSC).
6.13. | Przedmiot: | PRAWO MORSKIE | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga przybrzeżna | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 20 | 20 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Konwencje i przepisy międzynarodowe w zakresie transportu morskiego. 2. Administracja morska. 3. Izby morskie. Państwowa Komisja Badania Wypadków Morskich. 4. Przepisy Kodeksu morskiego, ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. z 2016 r. poz. 281 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 32 i 60). 5. Morskie prawo pracy. 6. Wypadki morskie. 7. Dokumentacja szkodowa. 8. Prawa rzeczowe na statku. 9. Przewóz ładunku morzem. 10. Przewóz pasażerów drogą morską. 11. Usługi agencyjne, usługi maklerskie, usługi holownicze, usługi pilotowe. 12. Ratownictwo morskie. 13. Przedmiot i zakres ubezpieczeń morskich. 14. Instytucje pomocnicze na rynku ubezpieczeń morskich. 15. Ryzyko morskie i rodzaje ubezpieczeń morskich. 16. Awaria wspólna. 17. Umowa ubezpieczenia w przepisach Kodeksu morskiego. 18. Polisa morska i jej rodzaje. 19. Prawa i obowiązki stron umowy ubezpieczenia. |
20 | 20 | |||
Razem | 20 | 20 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
podstawowe wiadomości z zakresu prawa morskiego niezbędne do eksploatacji statku, przepisy prawne związane z bezpieczeństwem statku, załogi, pasażerów i ładunku; ochrona zdrowia załogi; wymogi dotyczące działań prewencyjnych w zakresie ochrony środowiska; podstawowe pojęcia dotyczące ubezpieczeń morskich.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
prawidłowe zastosowanie posiadanej wiedzy i stosowanie przepisów prawa morskiego w praktyce morskiej.
6.14. | Przedmiot: | OCHRONA ŚRODOWISKA MORSKIEGO | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga przybrzeżna | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 10 | 10 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Abiotyczne i biotyczne elementy biosfery oceanicznej. 2. Przepisy o ochronie środowiska morskiego obejmujące Morze Bałtyckie. 3. Konwencja MARPOL, konwencja helsińska. 4. Przepisy dotyczące ochrony środowiska (krajowe i UE). 5. Portowe przepisy dotyczące ochrony środowiska. 6. Środki i sposoby zwalczania zanieczyszczeń pochodzących ze statku. 7. Okrętowe urządzenia i systemy oczyszczające oraz zapobiegające zanieczyszczaniu. 8. Dokumentacja statku w zakresie ochrony środowiska morskiego, wymagane certyfikaty. |
10 | 10 | |||
Razem | 10 | 10 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
podstawowe pojęcia dotyczące ekologii morza, rodzaje zanieczyszczeń powstających na statku, przepisy prawa dotyczące zapobieganiu zanieczyszczeniom Morza Bałtyckiego; zasady obsługi urządzeń okrętowych ochrony środowiska stosowanych na statkach morskich.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
obsługiwanie urządzeń ochrony środowiska stosowanych na statkach; poprawna ocena pracy urządzeń ochrony środowiska; prowadzenie przewidzianej dla statku i wymaganej prawem dokumentacji z zakresu ochrony środowiska.
6.15. | Przedmiot: | JĘZYK ANGIELSKI | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga przybrzeżna | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 58 | 58 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
JĘZYK ZAWODOWY (MORSKI) 1. Standardowe zwroty proceduralne w łączności na morzu, spelling, wzywanie pomocy w niebezpieczeństwie, sygnały pilności i bezpieczeństwa. 2. Zwroty używane do porozumiewania się na statku, standardowe komendy: na ster, do maszyny, komendy manewrowe, cumownicze, kotwiczenia. 3. Zwroty używane do porozumiewania się na statku: wachta nawigacyjna, portowa, przekazanie obowiązków. Informowanie o pozycji, ruchu i zanurzeniu statku. Komunikacja statek - ląd. 4. Ostrzeżenia nawigacyjne, odczytywanie prognoz pogody, warunki hydrometeorologiczne. 5. Pilotaż - wezwanie, przyjmowanie, zdawanie pilota - standardowe zwroty porozumiewania się ze służbami VTS. 6. Komunikacja w sytuacjach awaryjnych. 7. Komunikacja i łączność podczas poszukiwania i ratowania - SAR. 8. Człowiek za burtą, wzywanie pomocy; standardowe wiadomości: pilna i bezpieczeństwa. |
58 | 58 | |||
Razem | 58 | 58 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
język angielski w stopniu umożliwiającym prowadzenie efektywnej korespondencji statek - statek, statek - ląd.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
rozumienie treści informacji meteorologicznych i ostrzeżeń nawigacyjnych, prowadzenie komunikacji z innymi statkami i stacjami brzegowymi w zakresie bezpieczeństwa statku oraz akcji SAR; stosowanie SMCP.
Wymagania egzaminacyjne na poziomie zarządzania w żegludze przybrzeżnej
Poziom zarządzania - żegluga przybrzeżna | Forma egzaminu |
Funkcja | Przedmiot | egzamin teoretyczny | egzamin praktyczny* | ||||||
test wyboru | egzamin pisemny | egzamin ustny | symulator/statek | ||||||
liczba pytań | czas [min] | liczba zadań | czas [min] | liczba pytań | czas [min] | liczba scenariuszy praktycznych na symulatorze | czas [min] | ||
Nawigacja | Nawigacja | 20 | 65 | 1 | 60 | brak | 1 | 60 | |
Meteorologia i oceanografia | 5 | ||||||||
Urządzenia nawigacyjne | 5 | ||||||||
Manewrowanie statkiem | 10 | ||||||||
Ratownictwo morskie | 5 | ||||||||
Łączność morska | 5 | ||||||||
Bezpieczeństwo nawigacji | 10 | ||||||||
Siłownie okrętowe | 5 | ||||||||
Język angielski | 10 | 10 | brak | 3 | 15 | ||||
Przeładunek i sztauowanie | Przewozy morskie | 10 | 25 | 1 | 90 | brak | 1 | 60 | |
Budowa i stateczność statku | 15 | ||||||||
Dbałość o statek i opieka nad ludźmi | Zarządzanie statkiem | 10 | 25 | 1 | 20 | brak | brak | ||
Bezpieczeństwo statku | 5 | ||||||||
Prawo morskie | 5 | ||||||||
Ochrona środowiska morskiego | 5 |
* Przeprowadzone szkolenie, zgodne z przewidzianym ramowym programem, zakończone zaliczeniem z części praktycznej, zgodnie z niniejszymi wymaganiami, uznaje się za równoważne z egzaminem praktycznym. Zaświadczenie o zaliczeniu części praktycznej wystawia morska jednostka edukacyjna, która prowadziła szkolenie.
Tematyka egzaminu ustnego:
w odniesieniu do funkcji "Nawigacja": terminologia związana z zarządzaniem i bezpieczeństwem statku (elementy SMPC).
Tematyka egzaminu pisemnego:
w odniesieniu do funkcji "Nawigacja": obliczenia ratownicze;
w odniesieniu do funkcji "Przeładunek i sztauowanie": obliczenia stateczności statku w różnych stanach eksploatacyjnych oraz obliczanie masy ładunku na podstawie odczytu zanurzenia statku;
w odniesieniu do funkcji "Dbałość o statek i opieka nad ludźmi": sporządzanie w formie pisemnej w języku angielskim wybranych dokumentów eksploatacyjnych statku.
Tematyka egzaminu na symulatorze/statku:
w odniesieniu do funkcji "Nawigacja": manewrowanie statkiem w różnych warunkach eksploatacyjnych; zarządzanie obsadą mostka nawigacyjnego (z uwzględnieniem zwrotów z SMCP);
w odniesieniu do funkcji "Przeładunek i sztauowanie": załadunek statku; przygotowanie sztauplanu.
RAMOWY PROGRAM SZKOLENIA I WYMAGANIA EGZAMINACYJNE NA DYPLOM SZYPRA 1 KLASY ŻEGLUGI KRAJOWEJ
Przedmiot | Liczba godzin | |||||
W | C | L | S | Σ | ||
I | II | III | IV | V | VI | VII |
7.1 | NAWIGACJA | 10 | 15 | 25 | ||
7.2 | METEOROLOGIA I OCEANOGRAFIA | 5 | 5 | 10 | ||
7.3 | URZĄDZENIA NAWIGACYJNE | 8 | 12 | 20 | ||
7.4 | MANEWROWANIE STATKIEM | 24 | 12 | 36 | ||
7.5 | RATOWNICTWO MORSKIE | 14 | 14 | |||
7.6 | ŁĄCZNOŚĆ MORSKA | 5 | 5 | 10 | ||
7.7 | BEZPIECZEŃSTWO NAWIGACJI | 12 | 6 | 18 | ||
7.8 | BUDOWA I STATECZNOŚĆ STATKU | 15 | 15 | 30 | ||
7.9 | PRZEWOZY MORSKIE | 15 | 15 | 30 | ||
7.10 | ZARZĄDZANIE STATKIEM | 15 | 5 | 20 | ||
7.11 | BEZPIECZEŃSTWO STATKU | 12 | 4 | 16 | ||
7.12 | PRAWO MORSKIE | 12 | 12 | |||
7.13 | OCHRONA ŚRODOWISKA MORSKIEGO | 10 | 10 | |||
7.14 | JĘZYK ANGIELSKI | 26 | 26 | |||
Razem | 157 | 30 | 72 | 18 | 277 |
7.1. | Przedmiot: | NAWIGACJA | ||||
Zakres szkolenia: | szyper 1 klasy żeglugi krajowej | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 10 | 15 | 25 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Umiejętność określania pozycji obserwowanej i ocena jej dokładności. 2. Planowanie podróży i prowadzenie nawigacji na wodach przybrzeżnych, przy uwzględnieniu: - warunków meteorologicznych, - zlodzenia, - ograniczonej widzialności, - systemów rozgraniczenia ruchu. 3. Wykorzystanie pomocy nawigacyjnych do prowadzenia nawigacji. 4. Dewiacja kompasu. |
10 | 15 | 25 | ||
Razem | 10 | 15 | 25 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zasady planowania i realizacji podróży, biorąc pod uwagę: warunki hydrometeorologiczne, zlodzenie, ograniczoną widzialność, strefy separacyjne; zakres i treści szczegółowe wydawnictw nawigacyjnych; metody określania pozycji statku w każdych warunkach, ze szczególnym uwzględnieniem oceny jej dokładności; zastosowanie nowoczesnych urządzeń do prowadzenia nawigacji.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
definiowanie i weryfikowanie wszystkich potencjalnych niebezpieczeństw nawigacyjnych; wykorzystywanie publikacji nautycznych; uzyskanie ze wszystkich źródeł ostrzeżeń nawigacyjnych i pogodowych; korekta map i publikacji; określanie pozycji statku metodami terrestrycznymi i elektronicznymi; prowadzenie bezpiecznej nawigacji; określanie i przewidywanie ruchu statku w zmiennych warunkach hydrometeorologicznych; określanie wartości całkowitej poprawki kompasu; zaplanowanie podróży statku; prowadzenie obliczeń nawigacyjnych dotyczących kursu i drogi statku.
7.2. | Przedmiot: | METEOROLOGIA I OCEANOGRAFIA | ||||
Zakres szkolenia: | szyper 1 klasy żeglugi krajowej | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 5 | 5 | 10 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Sytuacja synoptyczna - zasada interpretacji. 2. Navtex - odbiór i interpretacja informacji. 3. Mapy faksymilowe - odbiór, rodzaje, rejony. 4. Strefy sztormowe niżów barycznych. 5. Zjawiska lodowe. |
5 | 5 | 10 | ||
Razem | 5 | 5 | 10 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
podstawowe zjawiska hydrometeorologiczne, zasady i metody dystrybucji ostrzeżeń pogodowych.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
odbieranie prognozy pogody, interpretowanie informacji, poprawne identyfikowanie zjawisk
hydrometeorologicznych.
7.3. | Przedmiot: | URZĄDZENIA NAWIGACYJNE | ||||
Zakres szkolenia: | szyper 1 klasy żeglugi krajowej | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 8 | 12 | 20 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
PODSTAWOWE SYSTEMY NAWIGACYJNE 1. Kompasy elektromechaniczne i elektroniczne. 2. Obsługa żyrokompasu. 3. Obsługa autopilotów. 4. Obsługa logów. 5. Echosondy - błędy wskazań, obsługa. |
8 | 12 | 20 | ||
2 |
RADIONAWIGACJA, RADIOLOKACJA 1. Systemy satelitarne - dokładności, systemy różnicowe. 2. Radar, SART. 3. Charakterystyka i przeznaczenie urządzeń AIS. |
|||||
Razem | 8 | 12 | 20 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zasady funkcjonowania systemów nawigacyjnych używanych i dostępnych w obszarze żeglugi krajowej; funkcje i ograniczenia urządzeń.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
definiowanie i weryfikowanie wskazań urządzeń nawigacyjnych; dokonywanie zmiany ustawień, wyboru funkcji.
7.4. | Przedmiot: | MANEWROWANIE STATKIEM | ||||
Zakres szkolenia: | szyper 1 klasy żeglugi krajowej | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 24 | 12 | 36 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Ogólne kryteria i problemy manewrowania. Planowanie manewru. 2. Określanie stanu ruchu jednostki. 3. Podstawy kinematyki i dynamiki manewrowania. Masy towarzyszące. 4. Siły i moment na kadłubie wskutek napływu wody. Opór ruchu. Wpływ ograniczeń akwenu. 5. Napór i moment obrotowy śruby okrętowej. Współpraca kadłub - śruba, wykorzystanie charakterystyk hydrodynamicznych śruby. Specyfika pracy, wady i zalety śruby nastawnej. 6. Siły na sterze rufowym. Wpływ strumienia zaśrubowego. 7. Zasada działania i obsługa pędników niekonwencjonalnych. Stery strumieniowe. 8. Wyznaczanie przybliżonego przebiegu cyrkulacji i hamowania. 9. Manewry awaryjne w tym podchodzenia do rozbitka ("człowiek za burtą") w różnych warunkach hydrometeorologicznych. 10. Samodzielne manewry cumownicze małych jednostek w różnych warunkach hydrometeorologicznych, wykorzystanie steru strumieniowego, szpringu, kotwicy. Cumowanie do statku w ruchu. 11. Manewry cumownicze statku o napędzie dwuśrubowym. 12. Właściwości manewrowe i zasady wykorzystania holowników portowych. 13. Aspekty manewrowe holowania morskiego. 14. Żegluga i manewrowanie w lodach. 15. Standardy manewrowe. 16. Próby manewrowe. |
24 | 12 | 36 | ||
Razem | 24 | 12 | 36 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zasady manewrowania statkiem w zakresie umożliwiającym samodzielne rozwiązywanie problemów manewrowych dla aktualnych warunków zewnętrznych.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
samodzielne manewrowanie statkiem w każdych warunkach pogodowych, wykonywanie manewrów awaryjnych.
7.5. | Przedmiot: | RATOWNICTWO MORSKIE | ||||
Zakres szkolenia: | szyper 1 klasy żeglugi krajowej | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 14 | 14 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Obowiązki państw nadbrzeżnych w podległych im obszarach odpowiedzialności SAR, organizacja polskiego ratownictwa morskiego i brzegowego SAR. 2. Prawidło 33 rozdziału V konwencji SOLAS "Sytuacje niebezpieczeństwa: obowiązki i sposoby postępowania"; zasady korzystania z IAMSAR. 3. Przepisy krajowe w zakresie wyposażenia ratunkowego. 4. Postępowanie w sytuacjach zagrożenia: osadzenie statku na brzegu lub mieliźnie, wejście na mieliznę, zderzenie, pożar i eksplozja, opuszczenie statku, awaryjne sterowanie, przygotowanie do holowania statku własnego i obcego, manewr "człowiek za burtą", ratowanie ludzi ze statku w niebezpieczeństwie, sytuacje zagrożenia w porcie, pomoc statkowi w niebezpieczeństwie. 5. Środki ostrożności przy osadzaniu statku na mieliźnie. Zejście z mielizny. 6. Postępowanie bezpośrednio przed i po zderzeniu. 7. Postępowanie w przypadku zalania przedziału wodoszczelnego. 8. Opuszczenie statku. 9. Szkolenie na statku, metody szkolenia, alarmy ćwiczebne. 10. Pierwsza pomoc medyczna. 11. Ratowanie mienia - kwalifikacja, umowa, wynagrodzenie. 12. Sposoby ratowania statku unieruchomionego na morzu i mieliźnie. 13. Morskie holowania ratownicze, przygotowanie statku do holowania. |
14 | 14 | |||
Razem | 14 | 14 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zadania, zasady prawne i organizacyjne ratownictwa życia i mienia na morzu; zasady pracy polskiego systemu poszukiwania i ratownictwa morskiego; podstawowe zasady umów ratowniczych i współdziałania z ratownikami; organizacja załogi statku w sytuacji bezpośredniego zagrożenia statku i załogi (mielizna, przeciek, zderzenie, poszukiwanie i ratowanie ludzi), postanowienia przepisów krajowych w zakresie wyposażenia ratunkowego statku.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
posługiwanie się procedurami współdziałania i koordynacji w ratownictwie morskim oraz zachowanie na statku w sytuacjach zagrożenia, dowodzenie statkiem w sytuacjach awaryjnych.
7.6. | Przedmiot: | ŁĄCZNOŚĆ MORSKA | ||||
Zakres szkolenia: | szyper 1 klasy żeglugi krajowej | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 5 | 5 | 10 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Łączność w niebezpieczeństwie - symulacja akcji ratowniczej. 2. Łączność bezpieczeństwa. 3. Łączność medyczna. 4. Jednoliterowe sygnały MKS, sygnał SOS (alfabet Morse'a). |
5 | 5 | 10 | ||
Razem | 5 | 5 | 10 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zasady łączności w czasie akcji ratowniczej, w systemach raportowania statków oraz w czasie żeglugi w obszarze VTS; sygnały jednoliterowe MKS (przekazywane flagami i alfabetem Morse'a).
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
nawiązanie łączności ze stacją brzegową w systemach raportowania statków oraz w czasie żeglugi w obszarze VTS, przekazywanie meldunków, nadawanie i rozumienie sygnałów jednoliterowych; prowadzenie łączności w zakresie pomocy medycznej.
7.7. | Przedmiot: | BEZPIECZEŃSTWO NAWIGACJI | ||||
Zakres szkolenia: | szyper 1 klasy żeglugi krajowej | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 12 | 6 | 18 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 | PRZEPISY O ZAPOBIEGANIU ZDERZENIOM NA MORZU | 12 | 6 | 18 | ||
1. Odpowiedzialność za zaniedbanie przestrzegania MPDM, zwykła praktyka morska, uwzględnienie szczególnych okoliczności danej sytuacji i możliwości manewrowych statków, odstępstwa od prawideł. | ||||||
2. Przepisy miejscowe - znaczenie, znajomość i przestrzeganie, źródła informacji. | ||||||
PROCEDURY WACHTOWE I ZARZĄDZANIE NA MOSTKU (PRAWIDŁA COLREG) | ||||||
1. Szybkość bezpieczna w różnych warunkach. | ||||||
2. Organizacja i pełnienie wachty - instrukcja dla kapitana statku: | ||||||
- kwalifikacje oficerów i załogi nieoficerskiej, | ||||||
- planowanie podróży, | ||||||
- przygotowanie statku i mostka przed wyjściem z portu lub wejściem do portu, | ||||||
- testy urządzeń nawigacyjnych, | ||||||
- zasady pełnienia wachty morskiej, kotwicznej i portowej, | ||||||
- obsada wachty w zależności od rodzaju wachty i warunków jej pełnienia, | ||||||
- objęcie i przekazywanie wachty, | ||||||
- podział obowiązków i współpraca pomiędzy: kapitanem statku, oficerem wachtowym, pilotem i pozostałą załogą nieoficerską, | ||||||
- rejestracja ruchu statku: zapisy w dzienniku pokładowym i w innych dokumentach, | ||||||
- odpowiedzialność za pełnienie wachty: kapitana statku, oficera wachtowego i pozostałej obsady nieoficerskiej, | ||||||
- wachta w systemach rozgraniczenia ruchu i VTS - składanie meldunków, | ||||||
- sytuacje awaryjne w czasie wachty - zasady postępowania, | ||||||
- postępowanie powypadkowe - dokumentacja, zabezpieczenie dowodów, | ||||||
- statki rybackie i sprzęt połowowy a bezpieczeństwo nawigacji, | ||||||
- postępowanie w przypadku "kolizji z narzędziami połowowymi". | ||||||
3. Zasady pełnienia i przekazania wachty podczas żeglugi na akwenie nieograniczonym podczas dobrej widzialności. | ||||||
4. Zasady pełnienia i przekazania wachty podczas żeglugi na akwenie ograniczonym i w systemach rozgraniczenia ruchu oraz kontroli VTS. | ||||||
5. Zasady pełnienia i przekazania wachty podczas żeglugi na akwenie nieograniczonym podczas ograniczonej widzialności. | ||||||
6. Zasady pełnienia i przekazania wachty podczas żeglugi na akwenie ograniczonym, w systemach rozgraniczenia ruchu i kontroli VTS podczas ograniczonej widzialności. | ||||||
7. Zasady pełnienia wachty w rejonie połowów i zgrupowań innych statków. | ||||||
8. Postępowanie oficera wachtowego w sytuacjach awaryjnych. | ||||||
Razem | 12 | 6 | 18 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zasady organizacji i nadzoru wachty nawigacyjnej; sytuacje i okoliczności, w których kapitan obowiązany jest przejąć prowadzenie statku; zakres stosowania międzynarodowych i miejscowych przepisów prawa drogi morskiej, wpływ zdolności manewrowych statku na wykonanie manewru antykolizyjnego, zasady stosowania technicznych środków obserwacji i ich ograniczenia; międzynarodowe prawo drogi morskiej (COLREG).
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
organizowanie i nadzorowanie poprawności prowadzenia wachty nawigacyjnej; stosowanie przepisów prawa drogi morskiej, rozpoznawanie statku na podstawie świateł lub znaków dziennych i ocena jego możliwości manewrowych; ocena rozwiązania sytuacji zbliżeniowej z uwzględnieniem możliwości manewrowych statków w każdych warunkach.
7.8. | Przedmiot: | BUDOWA I STATECZNOŚĆ STATKU | ||||
Zakres szkolenia: | szyper 1 klasy żeglugi krajowej | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 15 | 15 | 30 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
STATECZNOŚĆ 1. Arkusz krzywych hydrostatycznych, dokumentacja statecznościowa statku, pantokareny jako wykres opisujący przebieg linii działania siły wyporu. 2. Krzywa ramion prostujących, początkowa wysokość matacentryczna, krzywa dopuszczalnych wzniesień środków masy. 3. Stateczność dynamiczna statku. 4. Obliczanie kąta przechyłu. 5. Obliczanie przegłębienia statku. 6. Zmiana zanurzenia średniego i przegłębienia po przyjęciu, zdjęciu lub przesunięciu ładunku, próba przechyłów. 7. Uwzględnienie gęstości wody zaburtowej i oblodzenia w obliczeniach statecznościowych. 8. Przegląd metod kontroli stateczności stosowanych w eksploatacji statku. 9. Kryteria stateczności statku nieuszkodzonego oraz kryteria stateczności dynamicznej według instytucji klasyfikacyjnych. 10. Wykorzystanie krzywej dopuszczalnych wzniesień środków masy do oceny stateczności statku. 11. Badanie wpływu stanu załadowania statku na jego stateczność. 12. Obliczanie kąta przechyłu statku przy przeładunku. 13. Obliczanie zanurzenia dziobu i rufy w planowanym stanie załadowania. 14. Przegląd dokumentacji statecznościowej. |
10 | 10 | 20 | ||
2 |
NIEZATAPIALNOŚĆ 1. Pojęcie niezatapialności statku. 2. Plan zabezpieczania pływalności. 3. Kołysanie statku na fali. 4. Planowanie stanu załadowania statku. 5. Określenie wysokości metacentrycznej na podstawie okresu kołysań statku. 6. Wpływ stanu załadowania oraz stanu morza na bezpieczeństwo statecznościowe statku. |
5 | 5 | 10 | ||
Razem | 15 | 15 | 30 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
ograniczenia wytrzymałościowe i statecznościowe różnych typów statków; znajomość podstawowego nazewnictwa i typowych rozwiązań węzłów konstrukcyjnych kadłuba; urządzenia pokładowe - zasady bezpiecznej eksploatacji, nadzoru przeglądów i remontów; podstawy teoretyczne w zakresie wytrzymałości i stateczności statków; elementy dokumentacji w zakresie konstrukcji i stateczności statków; procedury kontroli stateczności oraz wytrzymałości lokalnej i ogólnej kadłuba.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
zaplanowanie i przeprowadzenie operacji ładunkowych z uwzględnieniem przepisów dotyczących stateczności, wytrzymałości i niezatapialności; zaplanowanie i przeprowadzenie operacji balastowych; czytanie i posługiwanie się rysunkami konstrukcyjnymi statku; obliczanie sił tnących i momentów gnących kadłuba z wykorzystaniem tablic, diagramów i urządzeń obliczeniowych; wykonywanie obliczeń związanych ze statecznością i niezatapialnością statku; interpretowanie dokumentacji statecznościowej, posługiwanie się programami statecznościowymi i załadunku statku, ocena stanu załadowania statku pod kątem wytrzymałości i stateczności; monitorowanie i kontrolowanie zgodności dokumentacji i prowadzonych działań na statku z obowiązującymi przepisami.
7.9. | Przedmiot: | PRZEWOZY MORSKIE | ||||
Zakres szkolenia: | szyper 1 klasy żeglugi krajowej | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 15 | 15 | 30 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Przepisy regulujące przewóz ładunków. 2. Zagadnienia dotyczące przewozu ładunków na statkach handlowych. 3. Przepisy dotyczące mocowania ładunku i przewozu sztuk ciężkich. 4. Uwzględnienie wytrzymałości kadłuba. 5. Kontenerowy system transportowy. 6. System poziomego ładowania statku. 7. Określanie ilości ładunku na podstawie pomiaru zanurzeń statku. 8. Planowanie załadunku statku handlowego. 9. Przewóz ładunków płynnych. |
15 | 15 | 30 | ||
Razem | 15 | 15 | 30 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
przepisy dotyczące przewozu towarów niebezpiecznych; problemy związane z przewozem ładunków, terminologia związana z kontenerowym systemem transportowym; problematyka poziomego systemu załadunku statku ro-ro; zagadnienia dotyczące przewozu ładunków płynnych.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
obliczanie ilości ładunku na podstawie zanurzenia statku; stosowanie dokumentacji i korzystanie z niej w celu dokonania obliczeń związanych z załadunkiem, balastowaniem i wytrzymałością kadłuba statku; dokonanie oceny zagrożenia podczas planowania przewozu ładunków niebezpiecznych; zaplanowanie załadunku statku; sporządzenie planu ładunkowego wybranego statku na podstawie typowych założeń.
7.10. | Przedmiot: | ZARZĄDZANIE STATKIEM | ||||
Zakres szkolenia: | szyper 1 klasy żeglugi krajowej | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 15 | 5 | 20 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
ŁADUNEK NA STATKU 1. Formy eksploatacji statku. 2. Dokumenty ładunkowe. 3. Szkody ładunkowe - dokumentacja, zabezpieczenie interesów armatora. 4. Obieg dokumentów. DOKUMENTY STATKU 1. Dokumenty bezpieczeństwa statku, dzienniki. 2. Dokumenty klasyfikacyjne. 3. Dokumenty związane z pobytem statku w porcie, inspekcje państwa bandery (FSC). 4. Współpraca z terminalem oraz z podmiotami świadczącymi usługi: agencyjne, pilotowe, holownicze, kontrolne, eksperckie, sztauerskie, współpraca z armatorem, czarterującym i firmą zarządzającą. 5. Instrukcje ogólne i na podróż, sprawozdawczość eksploatacyjna statku. 6. Monitoring czasu pracy i wypoczynku marynarzy. 7. Wpływ zmęczenia załogi na bezpieczeństwo żeglugi. |
15 | 5 | 20 | ||
Razem | 15 | 5 | 20 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
parametry eksploatacyjne statków, dokumentacja statku, formy eksploatacji statku, organizacja i dokumentacja przewozów, zasady współpracy statek - port, port - armator, statek - inne podmioty zewnętrzne.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
prowadzenie dzienników statku, sporządzanie wymaganych dokumentów eksploatacyjnych, interpretowanie dokumentów związanych z przewozem, planowanie budżetu statku.
7.11. | Przedmiot: | BEZPIECZEŃSTWO STATKU | ||||
Zakres szkolenia: | szyper 1 klasy żeglugi krajowej | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 12 | 4 | 16 |
Lp. | Treści szkolenia | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Kodeks ISM. 2. Wymagania w zakresie wyposażenia jednostek pływających w sprzęt i urządzenia ratunkowe, nawigacyjne i ppoż. 3. Dokumenty bezpieczeństwa jednostek pływających. 4. Przygotowanie jednostki do inspekcji. 5. Procedury alarmowe na statku, sygnały alarmowe, alarmy ćwiczebne. 6. Pierwsza pomoc medyczna. 7. Postępowanie w sytuacjach wystąpienia napadu lub aktu kryminalnego. 8. Zasady opieki nad pasażerami. |
12 | 4 | 16 | ||
Razem | 12 | 4 | 16 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
przepisy krajowe dotyczące bezpieczeństwa żeglugi; zasady przygotowania jednostki pływającej do inspekcji; wymagane dokumenty bezpieczeństwa; zasady prowadzenia i dokumentowania alarmów ćwiczebnych; zasady postępowania i ewidencjonowania faktów po zaistnieniu wypadków z ludźmi na statku; zasady postępowania w sytuacjach wystąpienia aktów kryminalnych na statku i napadu na statek; zasady opieki nad pasażerami.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
stosowanie obowiązujących przepisów krajowych w zakresie bezpieczeństwa żeglugi; przygotowanie jednostki pływającej do inspekcji; przeprowadzanie alarmów ćwiczebnych, opracowywanie ich scenariuszy i wymaganej dokumentacji; postępowanie w razie zaistnienia wypadku z ludźmi na statku; postępowanie w razie wystąpienia napadu lub aktu kryminalnego.
7.12. | Przedmiot: | PRAWO MORSKIE | ||||
Zakres szkolenia: | szyper 1 klasy żeglugi krajowej | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 12 | 12 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
PRAWO MORSKIE 1. Przepisy prawa polskiego z zakresu: - struktury i zadań polskiej administracji morskiej, - bezpieczeństwa morskiego, inspekcji państwa bandery (FSC), - ochrony zdrowia, - przewozu pasażerów, - pomiarów statków, - prawa pracy, - odpraw, - postępowania poawaryjnego, - ratownictwa. 2. Podstawowe krajowe akty prawne regulujące zagadnienia dotyczące: obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej i polskiej administracji morskiej, bezpieczeństwa i ochrony żeglugi, zapobiegania zanieczyszczaniu morza, pracy na statkach morskich, dokumentów statku oraz wypadków morskich. |
6 | 6 | |||
2 |
UBEZPIECZENIA MORSKIE 1. Przedmiot i zakres ubezpieczenia morskiego. 2. Prawa i obowiązki stron ubezpieczenia morskiego. 3. Rodzaje ubezpieczeń morskich. 4. Polisa i jej rodzaje. 5. Umowa ubezpieczenia morskiego w przepisach Kodeksu morskiego. 6. Instytucje pomocnicze na rynku ubezpieczeń morskich. 7. Awaria wspólna. 8. Dokumentacja szkodowa. |
6 | 6 | |||
Razem | 12 | 12 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
przepisy prawne dotyczące żeglugi krajowej w szczególności przepisy Kodeksu morskiego w zakresie dotyczącym kapitana statku, zasady działania polskiej administracji morskiej w sprawach związanych z żeglugą krajową, warunki ubezpieczenia statku i ładunku.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
poprawne stosowanie przepisów prawa krajowego w zakresie dotyczącym kapitana statku.
7.13. | Przedmiot: | OCHRONA ŚRODOWISKA MORSKIEGO | ||||
Zakres szkolenia: | szyper 1 klasy żeglugi krajowej | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 10 | 10 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Przepisy prawa UE, konwencje dotyczące zanieczyszczeń morza - konwencja helsińska i konwencja MARPOL. 2. Przepisy krajowe dotyczące ochrony środowiska morskiego. 3. Środki i sposoby, zapobiegania, ograniczania i zwalczania zanieczyszczeń pochodzących ze statków. 4. Wyposażenie statkowe z zakresu ochrony środowiska. 5. Inspekcje, dokumentacja na statku dotycząca ochrony środowiska morskiego. |
10 | 10 | |||
Razem | 10 | 10 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
rodzaje zanieczyszczeń powstających na statku i ich ilościowe źródła; przepisy prawa dotyczące zapobiegania zanieczyszczeniom morza o zasięgu krajowym; zasady budowy i obsługi urządzeń statkowych ochrony środowiska; zasady zapobiegania, ograniczania i zwalczania zanieczyszczeń środowiska.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
eksploatowanie statku zgodnie z wymaganiami przepisów o ochronie środowiska i prowadzenie dokumentacji wymaganej w tym zakresie; poprawne wykorzystanie wyposażenia statku przeznaczonego do ochrony środowiska.
7.14. | Przedmiot: | JĘZYK ANGIELSKI | ||||
Zakres szkolenia: | szyper 1 klasy żeglugi krajowej | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 26 | 26 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Standardowe zwroty wzywania pomocy. 2. Łączność w niebezpieczeństwie. 3. Łączność w zakresie bezpieczeństwa. 4. Komunikacja ze służbą VTS, raporty statkowe. |
26 | 26 | |||
Razem | 26 | 26 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
standardowe zwroty w języku angielskim z SMCP w sytuacjach zagrożenia.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
komunikowanie się w języku angielskim w sytuacjach zagrożenia, przetłumaczenie komunikatów stosowanych w systemie NAVTEX.
Wymagania egzaminacyjne na dyplom szypra 1 klasy żeglugi krajowej
Szyper 1 klasy żeglugi krajowej | Forma egzaminu |
Funkcja | Przedmiot | egzamin teoretyczny | egzamin praktyczny* | ||||||
test wyboru | egzamin pisemny | egzamin ustny | symulator/statek | ||||||
liczba pytań | czas [min] | liczba zadań | czas [min] | liczba pytań | czas [min] | liczba scenariuszy praktycznych na symulatorze | czas [min] | ||
Nawigacja | Nawigacja | 15 | 50 | brak | brak | 1 | 60 | ||
Meteorologia i oceanografia | 3 | ||||||||
Urządzenia nawigacyjne | 5 | ||||||||
Manewrowanie statkiem | 5 | ||||||||
Ratownictwo morskie | 5 | ||||||||
Łączność morska | 2 | ||||||||
Bezpieczeństwo nawigacji | 10 | ||||||||
Język angielski | 5 | ||||||||
Przeładunek i sztauowanie | Budowa i stateczność statku | 10 | 15 | 1 | 30 | brak | brak | ||
Przewozy morskie | 5 | ||||||||
Dbałość o statek i opieka nad ludźmi | Zarządzenie statkiem | 5 | 20 | brak | brak | brak | |||
Bezpieczeństwo statku | 5 | ||||||||
Prawo morskie | 5 | ||||||||
Ochrona środowiska morskiego | 5 |
* Przeprowadzone szkolenie, zgodne z przewidzianym ramowym programem, zakończone zaliczeniem z części praktycznej, zgodnie z niniejszymi wymaganiami, uznaje się za równoważne z egzaminem praktycznym. Zaświadczenie o zaliczeniu części praktycznej wystawia morska jednostka edukacyjna, która prowadziła szkolenie.
Tematyka egzaminu pisemnego:
w odniesieniu do funkcji "Przeładunek i sztauowanie": obliczanie stateczności statku, posługiwanie się dokumentacją statecznościową.
Tematy egzaminu na symulatorze/statku:
w odniesieniu do funkcji "Nawigacja": prowadzenie wachty nawigacyjnej; prowadzenie komunikacji z użyciem podstawowych zwrotów w języku angielskim.
RAMOWY PROGRAM SZKOLENIA I WYMAGANIA EGZAMINACYJNE NA DYPLOM SZYPRA 2 KLASY ŻEGLUGI KRAJOWEJ
Przedmiot | Liczba godzin | |||||
W | C | L | S | Σ | ||
I | II | III | IV | V | VI | VII |
8.1 | NAWIGACJA | 22 | 30 | 28 | 4 | 84 |
8.2 | METEOROLOGIA I OCEANOGRAFIA | 15 | 15 | |||
8.3 | URZĄDZENIA NAWIGACYJNE | 15 | 9 | 24 | ||
8.4 | MANEWROWANIE STATKIEM | 13 | 10 | 23 | ||
8.5 | RATOWNICTWO MORSKIE | 18 | 4 | 22 | ||
8.6 | ŁĄCZNOŚĆ MORSKA | 10 | 10 | 20 | ||
8.7 | BEZPIECZEŃSTWO NAWIGACJI | 15 | 15 | 15 | 45 | |
8.8 | BUDOWA I STATECZNOŚĆ STATKU | 45 | 30 | 75 | ||
8.9 | SIŁOWNIE OKRĘTOWE | 16 | 4 | 4 | 24 | |
8.10 | PRZEWOZY MORSKIE | 15 | 15 | 30 | ||
8.11 | BEZPIECZEŃSTWO STATKU | 12 | 4 | 16 | ||
8.12 | OCHRONA ŚRODOWISKA MORSKIEGO | 10 | 10 | |||
8.13 | JĘZYK ANGIELSKI | 45 | 45 | |||
Razem | 206 | 79 | 115 | 33 | 433 |
8.1. | Przedmiot: | NAWIGACJA | ||||
Zakres szkolenia: | szyper 2 klasy żeglugi krajowej | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 22 | 30 | 28 | 4 | 84 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
PODSTAWY NAWIGACJI 1. Kształt i rozmiary Ziemi, układy odniesienia i współrzędnych. 2. Horyzont i widnokrąg. 3. Morskie jednostki miary. 4. Kierunki na morzu, kursy, namiar i kąt kursowy. 5. Magnetyzm Ziemi i statku, budowa i eksploatacja kompasu magnetycznego, dewiacja, kontrola i określanie całkowitej poprawki kompasu. 6. Zamiana kierunków na morzu, uwzględnianie deklinacji, dewiacji, poprawki żyrokompasu. 7. Znaki i światła nawigacyjne, spis świateł i sygnałów mgłowych, system IALA (region A). 8. Kartografia, odwzorowanie Merkatora, mapy i wydawnictwa nawigacyjne, symbole na mapach polskich. |
22 | 22 | |||
2 |
PLANOWANIE PODRÓŻY I OKREŚLANIE POZYCJI STATKU 1. Mapa nawigacyjna, czytanie polskiej mapy morskiej. 2. Polskie pomoce nawigacyjne, zasady korzystania. 3. "Wiadomości Żeglarskie", poprawianie map i wydawnictw polskich. 4. Żegluga po loksodromie, trójkąt loksodromiczny, drogowy i Merkatora. 5. Obliczanie pozycji statku. 6. Pozycja zliczona statku, wpływ wiatru i prądu, dokładność zliczenia. 7. Praca na mapie. 8. Pozycja obserwowana statku, linie pozycyjne i ich rodzaje, wyznaczanie pozycji. 9. Podstawowe informacje na temat morskich map elektronicznych. 10. Radiowe ostrzeżenia nawigacyjne i pogodowe. 11. Dokumentowanie wachty nawigacyjnej w dzienniku pokładowym. |
30 | 28 | 4 | 62 | |
Razem | 22 | 30 | 28 | 4 | 84 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zakres i treści szczegółowe wydawnictw nawigacyjnych; zasady doboru map nawigacyjnych, zasady korekty map i wydawnictw; wyznaczanie pozycji zliczonej z uwzględnieniem działania prądu i wiatru; metody określania pozycji statku na podstawie znaków lądowych oraz oznakowania nawigacyjnego.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
określanie i weryfikowanie potencjalnych niebezpieczeństw nawigacyjnych; korzystanie z polskich publikacji nautycznych; wykorzystanie ostrzeżeń nawigacyjnych i pogodowych; korekta map i publikacji; określanie pozycji statku metodami terrestrycznymi i elektronicznymi; prowadzenie bezpiecznej żeglugi; określanie i przewidywanie ruchu statku w zmiennych warunkach z uwzględnieniem wiatru, prądu, prędkości według obrotów śruby i wskazań logu; określanie wartości całkowitej poprawki kompasu; prowadzenie obliczeń nawigacyjnych dotyczących kursu i drogi statku, prowadzenie dziennika pokładowego.
8.2. | Przedmiot: | METEOROLOGIA I OCEANOGRAFIA | ||||
Zakres szkolenia: | szyper 2 klasy żeglugi krajowej | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 15 | 15 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Atmosfera, ogólna cyrkulacja. 2. Chmury, opady atmosferyczne. 3. Układy baryczne, fronty atmosferyczne. 4. Elementy pogody mierzone i obserwowane na statku. 5. Podstawy prognozowania pogody. 6. Morska służba meteorologiczna, odbiór informacji i ostrzeżeń meteorologicznych na statku. 7. Interpretacja i wykorzystanie informacji i ostrzeżeń meteorologicznych odebranych na statku. 8. Prądy morskie. 9. Zmiany poziomu morza, falowanie wiatrowe. 10. Zjawiska lodowe. |
15 | 15 | |||
Razem | 15 | 15 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
główne prawidłowości funkcjonowania atmosfery; sprzęt pomiarowy stosowany w obserwacjach meteorologicznych na statku; zasady wykonywania obserwacji meteorologicznych i hydrologicznych; zasady wykonywania pomiarów i interpretacji danych hydrometeorologicznych (mapy, biuletyny, obserwacje własne) na potrzeby żeglugi.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
posługiwanie się sprzętem pomiarowym i interpretowanie uzyskanych danych; posługiwanie się prawidłowo skalami obserwacyjnymi; określanie wiatru rzeczywistego na podstawie wiatru pozornego; posługiwanie się terminologią lodową.
8.3. | Przedmiot: | URZĄDZENIA NAWIGACYJNE | ||||
Zakres szkolenia: | szyper 2 klasy żeglugi krajowej | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 15 | 9 | 24 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
URZĄDZENIA NAWIGACYJNE 1. Zasada działania i wykorzystanie, ograniczenia i dokładności: - kompasy magnetyczne, elektromechaniczne i elektroniczne, - żyrokompas, repetytor żyrokompasu, - autopilot, - mierniki prędkości, - echosonda, sonda ręczna. |
5 | 3 | 8 | ||
2 |
SYSTEMY RADIONAWIGACYJNE 1. Zasada działania i wykorzystanie, ograniczenia i dokładności: - satelitarne systemy nawigacyjne, - systemy AIS (klasa A i B), - transponder AIS-SART. |
5 | 3 | 8 | ||
3 |
RADIOLOKACJA 1. Zasada działania i wykorzystanie, ograniczenia i dokładności: - radar, - pomoce zakresowe, - transponder SART, - RACON, wzmacniacze ech radarowych. |
5 | 3 | 8 | ||
Razem | 15 | 9 | 24 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zasada działania i wykorzystania oraz ograniczenia i dokładność podstawowych urządzeń nawigacyjnych.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
eksploatowanie statkowego wyposażenia nawigacyjnego, interpretowanie i wykorzystanie jego wskazań, sprawdzenie poprawności danych transmitowanych przez statkowy AIS.
8.4. | Przedmiot: | MANEWROWANIE STATKIEM | ||||
Zakres szkolenia: | szyper 2 klasy żeglugi krajowej | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 13 | 10 | 23 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Wyposażenie napędowo-sterujące statków. 2. Właściwości manewrowe statku (śruba o skoku stałym i nastawna) oraz czynniki wpływające na parametry manewrowe statku, cyrkulacja, zatrzymywanie statku. 3. Informacje o właściwościach manewrowych statku. 4. Zależność prędkości statku i zużycia paliwa od prędkości obrotowej i skoku śruby, ograniczenia nastaw silnika głównego, warunków zewnętrznych - zakres obrotów krytycznych i minimalna prędkość obrotowa, prędkość sterowna. 5. Właściwości manewrowe statków na akwenach ograniczonych: płytkowodzie, tor wodny (efekt brzegowy). Osiadanie statku w ruchu. 6. Oddziaływania między statkami: mijanie, wyprzedzanie, statek zacumowany. 7. Postój statku na cumach: układ cum, obciążenia statyczne i dynamiczne lin cumowniczych - wpływ ich rodzaju oraz długości. 8. Ogólne zasady manewrów cumowania małych i dużych jednostek: działanie odbojnicy, równoległy i punktowy kontakt statku z nabrzeżem, bezpieczna prędkość poprzeczna cumowania. Klasyczne cumowanie lewą i prawą burtą małych jednostek. Wykorzystanie holowników portowych w cumowaniu dużych statków. 9. Manewry awaryjne. 10. Manewrowanie celem podjęcia pilota i manewry kotwiczenia. Wyposażenie kotwiczne - parametry techniczne. Techniki rzucania kotwicy. Prędkość statku podczas rzucania kotwicy. 11. Żegluga w sztormie: okresowość oddziaływania fali na statek, zachowanie statku na fali - zjawiska negatywne, unikanie rezonansu kołysań - manewrowanie kursem i prędkością. 12. Żegluga w lodach. |
13 | 10 | 23 | ||
Razem | 13 | 10 | 23 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
ogólne zdolności manewrowe statku; sposób uzyskiwania podstawowych informacji manewrowych; wpływ ograniczeń akwenu na ruch statku; podstawowe zasady przeprowadzania typowych manewrów.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
dobieranie właściwego momentu i wielkości nastaw sterujących (m.in. napędu i steru) w celu podążania po ustalonej trajektorii, właściwe reagowanie na zakłócenia ruchu.
8.5. | Przedmiot: | RATOWNICTWO MORSKIE | ||||
Zakres szkolenia: | szyper 2 klasy żeglugi krajowej | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 18 | 4 | 22 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Wyposażenie statku w sprzęt ratunkowy i ratowniczy. 2. Plan postępowania w sytuacjach zagrożenia. 3. Rozkłady alarmowe i obowiązki alarmowe członków załogi. Alarmy ćwiczebne. 4. Opieka nad pasażerami w sytuacjach zagrożenia. 5. Postępowanie w niebezpieczeństwie. 6. Podstawy prawne i organizacja ratownictwa życia i mienia na morzu. 7. Prawidło 33 rozdziału V konwencji SOLAS "Sytuacje niebezpieczeństwa: obowiązki i sposoby postępowania". 8. Organizacja służby SAR, współpraca statku z MRCK, procedury IAMSAR. 9. Przygotowanie statku i załogi do ratownictwa. 10. Rozkłady alarmowe, plan postępowania w sytuacjach zagrożenia. |
18 | 4 | 22 | ||
Razem | 18 | 4 | 22 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zadania, zasady prawne i organizacyjne ratowania życia i mienia na morzu; zasady działania polskiej służby SAR, zasady postępowania w sytuacji bezpośredniego zagrożenia statku i załogi (mielizna, przeciek, zderzenie, poszukiwanie i ratowanie ludzi), zasady współpracy ze służbą SAR; wyposażenie ratunkowe i ratownicze statku.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
wykonywanie przypisanych rozkładem alarmowym obowiązków w sytuacjach zagrożenia, współpraca z MRCK i prowadzenie akcji poszukiwania i ratownictwa zgodnie z zaleceniami IAMSAR.
8.6. | Przedmiot: | ŁĄCZNOŚĆ MORSKA | ||||
Zakres szkolenia: | szyper 2 klasy żeglugi krajowej | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 10 | 10 | 20 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Łączność w niebezpieczeństwie - symulacja akcji ratowniczej. 2. Łączność bezpieczeństwa. 3. Łączność medyczna. 4. Jednoliterowe sygnały MKS, sygnał wzywania pomocy. |
10 | 10 | 20 | ||
Razem | 10 | 10 | 20 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zasady nadawania i odbioru sygnałów dźwiękowych, świetlnych i za pomocą flag zgodnie z MKS; rodzaje i kolejność pierwszeństwa łączności radiowej; dokumenty i publikacje służbowe; zasady wykorzystania pasma VHF; podstawowe regulacje i procedury łączności.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
nadawanie i odbieranie sygnałów dźwiękowych, świetlnych oraz za pomocą flag zgodnie z MKS; wywoływanie radiowych stacji statkowych i nadbrzeżnych za pomocą DSC VHF; prowadzenie łączności: w niebezpieczeństwie, bezpieczeństwa i publicznej w zakresie częstotliwości VHF; uzyskiwanie morskich informacji bezpieczeństwa - MSI oraz porad i pomocy medycznej; rozliczanie korespondencji publicznej.
8.7. | Przedmiot: | BEZPIECZEŃSTWO NAWIGACJI | ||||
Zakres szkolenia: | szyper 2 klasy żeglugi krajowej | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 15 | 15 | 15 | 45 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 | 1. Pojęcie, cel i znaczenie przepisów COLREG; COLREG a przepisy lokalne. | 15 | 15 | 15 | 45 | |
2. Definicje pojęć według prawidła 3 COLREG. | ||||||
3. Światła i znaki nawigacyjne. | ||||||
4. Sygnały dźwiękowe i świetlne. | ||||||
5. Sygnały wzywania pomocy. | ||||||
6. Odpowiedzialność. | ||||||
7. Obserwacja. | ||||||
8. Szybkość bezpieczna. | ||||||
9. Ryzyko zderzenia, działanie w celu uniknięcia zderzenia. | ||||||
10. Wąskie przejścia i systemy rozgraniczenia ruchu. | ||||||
11. Statki widzące się wzajemnie. | ||||||
12. Postępowanie statku ustępującego i mającego pierwszeństwo drogi. | ||||||
13. Ograniczona widzialność. | ||||||
14. Organizacja i pełnienie wachty - instrukcja dla oficera, prowadzenie dziennika. | ||||||
15. Inspekcje bezpieczeństwa, zmęczenie załogi. | ||||||
16. Światła dzienne i znaki charakterystyczne statków. | ||||||
17. Zapoznanie z symulatorem manewrowo-nawigacyjnym. Właściwości manewrowe statku. | ||||||
18. Ryzyko zderzenia i działanie w celu uniknięcia zderzenia: ustalanie szybkości bezpiecznej, właściwa obserwacja, ćwiczenie polegające na pełnej ocenie sytuacji wokół statku, stwierdzeniu istnienia ryzyka zderzenia, podjęciu właściwego działania i sprawdzeniu jego skuteczności. | ||||||
19. Zachowanie się statków widzących się wzajemnie, żegluga przy dobrej widzialności, mijanie się statków w różnych sytuacjach. | ||||||
20. Wyprzedzanie się statków, ustalenie momentu rozpoczęcia wyprzedzania i jego zakończenia, wzajemne obowiązki statków. | ||||||
21. Systemy rozgraniczenia ruchu, podejmowanie manewrów antykolizyjnych tak, aby statek nie znalazł się poza torem. | ||||||
22. Działanie statku z pierwszeństwem drogi, spotkanie ze statkiem mającym obowiązek ustąpienia z drogi i nieustępującym. | ||||||
23. Ograniczona widzialność, zasady postępowania i manewrowania statkiem w warunkach ograniczonej widzialności na akwenie ograniczonym, umiejętność interpretacji obrazu radarowego. | ||||||
24. Postępowanie statku w rejonie połowów i zgrupowań innych statków. | ||||||
Razem | 15 | 15 | 15 | 45 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
obowiązki oficera podczas pełnienia wachty, zakres stosowania przepisów prawa drogi morskiej, charakterystyka świateł i znaków, zasady prowadzenia obserwacji, rola i znaczenie przepisów miejscowych, zdolności manewrowe statku, zastosowanie i ograniczenia urządzeń technicznych.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
stosowanie przepisów prawa drogi morskiej, rozpoznawanie statku na podstawie świateł lub znaków dziennych i ocena jego możliwości manewrowych, ocena sytuacji na podstawie słyszanych sygnałów manewrowych, ostrzegawczych i sygnałów zwrócenia uwagi; rozpoznanie statku i ocena sytuacji na podstawie słyszanych sygnałów mgłowych; prawidłowe przyjęcie i zdanie wachty nawigacyjnej, właściwe wykorzystanie dostępnych urządzeń technicznych i dokonanie prawidłowego podziału czynności wśród członków wachty, prawidłowa ocena bezpieczeństwa żeglugi podczas pełnienia wachty.
8.8. | Przedmiot: | BUDOWA I STATECZNOŚĆ STATKU | ||||
Zakres szkolenia: | szyper 2 klasy żeglugi krajowej | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 45 | 30 | 75 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
KONSTRUKCJA KADŁUBA 1. Instytucje klasyfikacyjne, klasa statku. 2. Wymiary główne statku. 3. Podstawowe charakterystyki eksploatacyjne statku. 4. Materiały do budowy kadłubów okrętowych. 5. Wybrane węzły konstrukcyjne. 6. Układy wiązań kadłuba. 7. Konstrukcja skrajników, grodzi. 8. Podział kadłuba na przedziały wodoszczelne. 9. Wytrzymałość kadłuba. 10. Plan ogólny statku. 11. Siły tnące i momenty gnące. 12. Przepisy instytucji klasyfikacyjnych w zakresie wymagań dotyczących wodoszczelności i strugoszczelności zamknięć. |
15 | 10 | 25 | ||
2 |
WIEDZA OKRĘTOWA 1. Systemy balastowe i zęzowe. 2. Łańcuchy i liny na statku. 3. Korozja kadłuba i metody zapobiegawcze. 4. Próby, obsługa i konserwacja urządzeń i wyposażenia pokładowego. 5. Pokładowa służba portowa - wskazania dobrej praktyki morskiej. 6. Książka remontów. 7. Przygotowanie statku do dokowania. |
15 | 10 | 25 | ||
3 |
STATECZNOŚĆ STATKU 1. Równowaga statku pływającego swobodnie. 2. Metody obliczania masy i współrzędnych środka masy statku. 3. Zmiana wyporu i współrzędnych środka masy po przyjęciu, zdjęciu lub przesunięciu ładunku. 4. Początkowa wysokość metacentryczna, pojęcie metacentrum, interpretacja geometryczna, procedura obliczania. 5. Równowaga statku pod działaniem zewnętrznego momentu przechylającego o charakterze statycznym: - linia działania siły wyporu i siły ciężkości, - ramię stateczności kształtu i ramię stateczności ciężaru, - ramię prostujące. 6. Poprawka wzniesienia środka ciężkości ze względu na swobodne powierzchnie cieczy. 7. Stateczność dynamiczna statku: - pojęcie pracy ramienia prostującego - ramię stateczności dynamicznej, - interpretacja fizyczna i geometryczna, - metoda obliczania krzywej ramion stateczności dynamicznej wg uznanych organizacji klasyfikacyjnych. 8. Krzywa dopuszczalnych wzniesień środków masy. 9. Kryteria stateczności według instytucji klasyfikacyjnych. 10. Stateczność wzdłużna, obliczenia przegłębienia statku. 11. Skalowanie zbiorników i ładowni, dokumentacja statecznościowa. 12. Obliczanie wyporu i współrzędnych środka masy statku. 13. Wykorzystanie arkusza krzywych hydrostatycznych i skali załadowania. 14. Odczyt ramion stateczności kształtu z pantokaren. 15. Obliczanie krzywej ramion prostujących. 16. Obliczanie krzywej ramion stateczności dynamicznej, sporządzanie wykresu. 17. Obliczanie zmiany zanurzenia po przyjęciu, zdjęciu lub przesunięciu ładunku. |
15 | 10 | 25 | ||
Razem | 45 | 30 | 75 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
charakterystyki eksploatacyjne podstawowych typów statków; podstawowe materiały używane do budowy kadłubów; nazewnictwo i typowe rozwiązania węzłów konstrukcyjnych kadłuba; urządzenia pokładowe - zasady działania i obsługi; podstawy teoretyczne w zakresie stateczności statków; dokumentacja budowy i stateczności statków w zakresie swoich kompetencji; zasady kontroli stateczności oraz stanu technicznego kadłuba statku i wyposażenia pokładowego.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
czytanie rysunków konstrukcyjnych statku i posługiwanie się nimi; wykonywanie obliczeń związanych ze statecznością statku; interpretowanie dokumentacji statecznościowej statku; kontrolowanie stateczności statku oraz stanu technicznego kadłuba statku i wyposażenia pokładowego.
8.9. | Przedmiot: | SIŁOWNIE OKRĘTOWE | ||||
Zakres szkolenia: | szyper 2 klasy żeglugi krajowej | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 16 | 4 | 4 | 24 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Rodzaje siłowni okrętowych, cechy charakterystyczne, ekonomiczne uzasadnienie wyboru. 2. Układy przeniesienia napędu silnik - śruba. 3. Zasada działania i eksploatacji tłokowych silników spalinowych (z zapłonem iskrowym i samoczynnym). 4. Budowa silników spalinowych (z zapłonem iskrowym i samoczynnym) i instalacje obsługujące. 5. Rozruch silnika, parametry pracy, nadzór w czasie pracy, obciążanie, smarowanie, oleje smarowe, zasilanie paliwem, rodzaje paliw, przechowywanie paliwa. 6. Pędniki, śruby, współpraca silnika ze śrubą. 7. Sieć elektryczna na statku, źródła i odbiorniki energii elektrycznej, uruchamianie, załączanie do sieci, zasady eksploatacji, zabezpieczenia. 8. Prądnica wałowa i podwieszona. 9. Pompy, typy, ograniczenia eksploatacyjne. 10. Pokładowe urządzenia hydrauliczne, podstawowe zasady eksploatacji, bezpieczna obsługa. 11. Rodzaje i podstawowe czynności obsługowe instalacji siłowni okrętowej, elementy sterowania na mostku. 12. Bunkrowanie i transport paliw i olejów na statek, bezpieczeństwo przeciw pożarowe w siłowni. |
16 | 4 | 4 | 24 | |
Razem | 16 | 4 | 4 | 24 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zasady bezpiecznej eksploatacji i ograniczenia układów napędowych, sterowych oraz mechanizmów pokładowych, urządzeń pomocniczych i elektrycznych. Procedury bunkrowania i transportu paliw i olejów - w zakresie swoich kompetencji.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
bezpieczne eksploatowanie układów napędowych, sterowych, mechanizmów pokładowych, urządzeń pomocniczych i elektrycznych statku; sprawowanie nadzoru nad bunkrowaniem i transportem paliw i olejów w zakresie swoich kompetencji.
8.10. | Przedmiot: | PRZEWOZY MORSKIE | ||||
Zakres szkolenia: | szyper 2 klasy żeglugi krajowej | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 15 | 15 | 30 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
ŁADUNKOZNAWSTWO: 1. Klasyfikacja ładunków, jednostki ładunkowe i opakowania. 2. Towary niebezpieczne, szkodliwe i zanieczyszczające środowisko. 3. Kodeksy ładunkowe. 4. Mikroklimat ładowni, wentylacja. 5. Szkody ładunkowe. |
7 | 7 | 15 | ||
2 |
TECHNOLOGIA PRZEWOZÓW MORSKICH 1. Separacja ładunków. 2. Mocowanie ładunku na statku, materiały sztauerskie, osprzęt do mocowania. 3. Technologia i specyfika przewozu ładunków na różnych typach statków. 4. Obliczenia ilości ładunku na podstawie zanurzenia statku. 5. Planowanie przeładunku statku. |
8 | 8 | 15 | ||
Razem | 15 | 15 | 30 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
klasyfikacja ładunków, szkody ładunkowe, kodeksy ładunkowe, zasady bezpiecznego przewozu i przeładunku towarów niebezpiecznych.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
klasyfikowanie ładunków, bezpieczne przeładowywanie i przewożenie ładunku; wykonywanie obliczeń ładunkowych, w tym określanie ilości ładunku na podstawie zanurzenia statku; ocena zagrożenia podczas przewozu i przeładunku towarów niebezpiecznych.
8.11. | Przedmiot: | BEZPIECZEŃSTWO STATKU | ||||
Zakres szkolenia: | szyper 2 klasy żeglugi krajowej | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 12 | 4 | 16 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Wymagania w zakresie wyposażenia jednostek pływających w sprzęt i urządzenia ratunkowe, nawigacyjne i przeciwpożarowe. 2. Dokumenty bezpieczeństwa jednostek pływających. 3. Przygotowanie jednostki do inspekcji. 4. Procedury alarmowe na statku, sygnały alarmowe. 5. Alarmy ćwiczebne - scenariusze, zasady przeprowadzania, i dokumentowania. 6. Pierwsza pomoc medyczna. 7. Postępowanie w sytuacjach wystąpienia napadu lub aktu kryminalnego. 8. Zmęczenie członków załogi a bezpieczeństwo statków i żeglugi. 9. Kodeks ISM. |
12 | 4 | 16 | ||
Razem | 12 | 4 | 16 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
przepisy krajowe dotyczące bezpieczeństwa żeglugi; zasady przygotowania jednostki pływającej do inspekcji; wymagane dokumenty bezpieczeństwa; zasady prowadzenia i dokumentowania alarmów ćwiczebnych; zasady postępowania i ewidencjonowania faktów po zaistnieniu wypadków z ludźmi na statku; zasady postępowania w sytuacjach wystąpienia aktów kryminalnych na statku i napadu na statek.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
stosowanie obowiązujących przepisów krajowych w zakresie bezpieczeństwa żeglugi; przygotowanie jednostki pływającej do inspekcji; przeprowadzanie alarmów ćwiczebnych - opracowywanie ich scenariuszy i wymaganej dokumentacji; postępowanie w razie zaistnienia wypadku z ludźmi na statku; postępowanie w razie wystąpienia aktu kryminalnego na statku lub napadu na statek.
8.12. | Przedmiot: | OCHRONA ŚRODOWISKA MORSKIEGO | ||||
Zakres szkolenia: | szyper 2 klasy żeglugi krajowej | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 10 | 10 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Przepisy prawa UE, konwencje dotyczące zanieczyszczenia morza: Konwencja helsińska i konwencja MARPOL. 2. Przepisy krajowe dotyczące ochrony środowiska morskiego. 3. Środki i sposoby zapobiegania, ograniczania i zwalczania zanieczyszczeń pochodzących ze statków. 4. Wyposażenie statkowe służące ochronie środowiska. 5. Inspekcje i dokumentacja na statku dotycząca ochrony środowiska morskiego. |
10 | 10 | |||
Razem: | 10 | 10 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
rodzaje zanieczyszczeń powstających na statku i ich ilościowe źródła; przepisy prawa dotyczące zapobiegania zanieczyszczaniu morza o zasięgu krajowym; zasady budowy i obsługi urządzeń statkowych służących ochronie środowiska; zasady zapobiegania, ograniczania i zwalczania zanieczyszczeń środowiska.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
eksploatowanie statku zgodnie z wymaganiami przepisów o ochronie środowiska i prowadzenie wymaganej w tym zakresie dokumentacji; skuteczne wykorzystanie wyposażenia statku przeznaczonego do ochrony środowiska.
8.13. | Przedmiot: | JĘZYK ANGIELSKI | ||||
Zakres szkolenia: | szyper 2 klasy żeglugi krajowej | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 45 | 45 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Podróże, środki transportu. 2. Zagadnienia ochrony środowiska. 3. Standardowe wiadomości: pilna i bezpieczeństwa. 4. Prognozy meteorologiczne. 5. Budowa statku, sprzęt nawigacyjny i bezpieczeństwa. 6. Standardowe zwroty wzywania pomocy. 7. Manewr "człowiek za burtą", wzywanie pomocy medycznej. 8. Standardowe zwroty w porozumiewaniu się ze służbami kontroli ruchu statków (VTS). 9. Zwroty porozumiewania się na statku (standardowe komendy na ster, obowiązki wachtowe). 10. Bezpieczeństwo na statku. 11. Zaopatrzenie statku. |
45 | 45 | |||
Razem | 45 | 45 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
język angielski w stopniu umożliwiającym poprawne porozumiewanie się w sprawach zawodowych, w tym w sytuacjach awaryjnych.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
odczytywanie i rozumienie informacji meteorologicznych i ostrzeżeń nawigacyjnych, prowadzenie komunikacji z innymi statkami i stacjami brzegowymi w zakresie bezpieczeństwa statku i w trakcie akcji SAR.
Wymagania egzaminacyjne na dyplom szypra 2 klasy żeglugi krajowej
Szyper 2 klasy żeglugi krajowej | Forma egzaminu |
Funkcja | Przedmiot | egzamin teoretyczny | egzamin praktyczny* | ||||||
test wyboru | egzamin pisemny | egzamin ustny | symulator/statek | ||||||
liczba pytań | czas [min] | liczba zadań | czas [min] | liczba pytań | czas [min] | liczba scenariuszy praktycznych na symulatorze | czas [min] | ||
Nawigacja | Nawigacja | 20 | 60 | 1 | 60 | brak | 1 | 60 | |
Meteorologia i oceanografia | 3 | ||||||||
Urządzenia nawigacyjne | 5 | ||||||||
Manewrowanie statkiem | 5 | ||||||||
Ratownictwo morskie | 5 | ||||||||
Łączność morska | 2 | ||||||||
Bezpieczeństwo nawigacji | 10 | ||||||||
Siłownie okrętowe | 5 | ||||||||
Język angielski | 5 | ||||||||
Przeładunek i sztauowanie | Budowa i stateczność statku | 10 | 15 | 1 | 30 | brak | brak | ||
Przewozy morskie | 5 | ||||||||
Dbałość o statek i opieka nad ludźmi | Bezpieczeństwo statku | 5 | 10 | brak | brak | brak | |||
Ochrona środowiska morskiego | 5 |
* Przeprowadzone szkolenie, zgodne z przewidzianym ramowym programem, zakończone zaliczeniem z części praktycznej, zgodnie z niniejszymi wymaganiami, uznaje się za równoważne z egzaminem praktycznym. Zaświadczenie o zaliczeniu części praktycznej wystawia morska jednostka edukacyjna, która prowadziła szkolenie.
Tematyka egzaminu pisemnego:
w odniesieniu do funkcji "Nawigacja": kompleksowe zadanie na mapie nawigacyjnej, w tym: elementy planowania odcinka trasy, określanie pozycji obserwowanej i zliczonej, uwzględnienie działania prądu i wiatru;
w odniesieniu do funkcji "Przeładunek i sztauowanie": elementy kontroli stateczności statku.
Tematyka egzaminu na symulatorze/statku:
w odniesieniu do funkcji "Nawigacja": pełnienie wachty nawigacyjnej (z uwzględnieniem elementów SMCP); przygotowanie mostka do wyjścia statku w morze.
RAMOWY SKRÓCONY PROGRAM SZKOLENIA ABSOLWENTÓW DLA MARYNARZY DZIAŁU POKŁADOWEGO NA POZIOMIE ZARZĄDZANIA W ŻEGLUDZE MIĘDZYNARODOWEJ
Przedmiot | Liczba godzin | |||||
W | C | L | S | Σ | ||
I | II | III | IV | V | VI | VII |
8a.1 | NAWIGACJA | 22 | 19 | 10 | 51 | |
8a.2 | METEOROLOGIA I OCEANOGRAFIA | 12 | 12 | |||
8a.3 | URZĄDZENIA NAWIGACYJNE | 5 | 5 | |||
8a.4 | MANEWROWANIE STATKIEM | 15 | 18 | 33 | ||
8a.5 | RATOWNICTWO MORSKIE | 7 | 6 | 2 | 15 | |
8a.6 | BEZPIECZEŃSTWO NAWIGACJI | 4 | 2 | 6 | ||
8a.7 | BUDOWA I STATECZNOŚĆ STATKU | 31 | 25 | 25 | 81 | |
8a.8 | SIŁOWNIE OKRĘTOWE | 6 | 4 | 10 | ||
8a.9 | PRZEWOZY MORSKIE | 20 | 10 | 5 | 35 | |
8a.10 | ZARZĄDZANIE STATKIEM | 18 | 18 | |||
8a.11 | BEZPIECZEŃSTWO STATKU | 11 | 5 | 16 | ||
8a.12 | PRAWO MORSKIE | 20 | 20 | |||
8a.13 | OCHRONA ŚRODOWISKA MORSKIEGO | 4 | 4 | |||
8a.14 | JĘZYK ANGIELSKI | 20 | 20 | |||
Razem | 175 | 85 | 25 | 41 | 326 |
8a.1. | Przedmiot: | NAWIGACJA | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 22 | 19 | 10 | 51 |
Program szkolenia
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
DEWIACJA 1. Metody określania dewiacji kompasu, krzywa dewiacji, tabela dewiacji. 2. Kompensacja dewiacji kompasu. 3. Usytuowanie kompasu na statku, wymagania dotyczące kompasu. |
4 | 4 | |||
2 |
OKREŚLANIE POZYCJI STATKU 1. Błędy pomiarów nawigacyjnych. 2. Błędy linii pozycyjnych. 3. Oceny dokładności pozycji statku. Analiza dokładności pozycji statku określonej różnymi metodami nawigacyjnymi. 4. Standardy dokładności IMO. |
3 | 3 | |||
3 |
PŁYWY I PRĄDY PŁYWOWE 1. Podział i charakterystyka pływów; syzygijne, kwadraturowe, pośrednie oraz półdobowe, dobowe, mieszane. Dobowe wykresy pływów. 2. Dynamika pływów. Rozchodzenie się fali pływowej. Wpływ konfiguracji dna morskiego i wybrzeża na zjawisko pływów. Układy amfidromiczne, fale stojące. 3. Fala pływowa na rzekach. 4. Zadania pływowe: obliczanie czasu wystąpienia żądanej wysokości pływu (okno pływu); obliczanie wysokości pływu w wyznaczonym czasie (podejście do portu, przejście nad płycizną, próba samodzielnego zejścia z mielizny, kotwiczenie, korygowanie wzniesienia świateł, wysokości podanych na mapie, pionowego prześwitu pod mostem). 5. Obliczanie wysokości pływu na morzu otwartym, co-tidal charts. 6. Prądy kołowe i zwrotne. Prądy o charakterze półdobowym, dobowym i mieszanym. 7. Wpływ konfiguracji dna morskiego i wybrzeża na zjawisko prądów pływowych. 8. Automatyzacja obliczeń pływów i prądów pływowych. |
4 | 4 | 8 | ||
4 |
ASTRONAWIGACJA 1. Dokładność astronomicznej linii pozycyjnej i pozycji obserwowanej. 2. Dobowy cykl obserwacji astronomicznych. |
1 | 2 | 3 | ||
5 |
PLANOWANIE PODRÓŻY 1. Zalecenia dotyczące planowania podróży w świetle konwencji SOLAS i rezolucji IMO (gromadzenie informacji, planowanie drogi statku od nabrzeża do nabrzeża, realizacja planu i jego monitorowanie). 2. Zalecenia konwencji STCW w aspekcie planowania podróży i obowiązków oficera wachtowego. 3. Treści i korekta morskich wydawnictw nautycznych, takich jak: locji, spisów sygnałów radiowych, Ocean Passages for the World, tablic odległości (Distance Tables), Ship's Routeing, Mariner's Handbook, Guide to Port Entry. 4. Proces planowania i monitorowania przejścia statku. 5. Wymagania dotyczące metod i częstotliwości określania pozycji na różnych etapach podróży. 6. Planowanie podróży oceanicznej i na akwenach otwartych. 7. Trasy pogodowe. 8. Żegluga statku w lodach - planowanie podróży statku w obszarach występowania lodu pochodzenia morskiego i lądowego - interpretacja map. 9. Oblodzenie statku - prognozowanie możliwości oblodzenia statku na podstawie nomogramów. 10. Programy komputerowe uwzględniające warunki pogodowe dla potrzeb planowania podróży statków. 11. Systemy meldunkowe i VTS. 12. Automatyzacja obliczeń nawigacyjnych. |
6 | 10 | 16 | ||
6 |
ECDIS 1. Aktualizacja map i danych stosownie do ustanowionych procedur. 2. Aktualizacja oprogramowania systemu ECDIS stosownie do zaleceń producenta. 3. Kontrola poprawnego funkcjonowania ECDIS, funkcje back-up. 4. Monitorowanie i rejestracja podróży zgodnie z procedurami. 5. Planowanie trasy statku zgodnie z procedurami. 6. Monitorowanie i rejestracja podróży w systemach ECDIS. Alarmy, ostrzeżenia oraz błędna interpretacja prezentowanych danych. 7. Użycie funkcji playback w celu przeglądu odbytej podróży, planowania podróży oraz analizy funkcjonowania ECDIS. |
4 | 3 | 10 | 17 | |
Razem | 22 | 19 | 10 | 51 |
Wiedza
teoretyczne podstawy planowania podróży oraz zasady prowadzenia bezpiecznej i sprawnej nawigacji we wszystkich fazach podróży, w różnych warunkach hydrometeorologicznych, z uwzględnieniem oddziaływania tych warunków (weather routeing), występujących na oceanach, morzach i wodach śródlądowych uczęszczanych przez statki morskie; podstawy tworzenia infrastruktury nawigacyjnej akwenów żeglugowych; podstawy teorii określania pozycji statku za pomocą wszystkich dostępnych technik wraz z oceną dokładności linii pozycyjnych i pozycji.
Umiejętności
definiowanie i weryfikowanie wszystkich potencjalnych niebezpieczeństw nawigacyjnych; wykorzystywanie publikacji nautycznych; uzyskanie ze wszystkich dostępnych źródeł ostrzeżeń nawigacyjnych i pogodowych; określanie dokładności pozycji; prowadzenie bezpiecznej nawigacji; określanie i przewidywanie ruchu statku w zmiennych warunkach hydrometeorologicznych; zaplanowanie podróży statku; prowadzenie obliczeń nawigacyjnych dotyczących kursu i drogi statku, wykorzystywanie systemów nawigacyjnych.
8a.2. | Przedmiot: | METEOROLOGIA I OCEANOGRAFIA | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 12 | 12 |
Program szkolenia
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
METEOROLOGIA 1. Analiza synoptyczna. 2. Przewidywanie zmienności warunków pogodowych na frontach atmosferycznych. 3. Meteorologia synoptyczna szerokości tropikalnych; międzyzwrotnikowa strefa zbieżności pasatów (MSZ), pasaty, monsuny. 4. Cyklony tropikalne. Budowa i obszary powstawania, warunki pogodowe. 5. Stadia rozwoju cyklonu tropikalnego, klasyfikacja prognostyczna. 6. Cyklon tropikalny jako niebezpieczeństwo nawigacyjne. Unikanie zagrożenia. Omijanie pola sztormowego. Zasady prowadzenia żeglugi w cyklonie tropikalnym. 7. Sporządzanie depesz meteorologicznych. |
6 | 6 | |||
2 |
OCEANOGRAFIA 1. Falowanie - charakterystyka. 2. Wpływ falowania na ruch statku. 3. Prognozowanie pól falowania, interpretacja map falowania i biuletynów pogodowych. 4. Parametry prądu wiatrowego (kierunek, prędkość). 5. Wezbrania i obniżenia sztormowe, sejsze, tsunami. 6. Zjawiska lodowe na morzach. 7. Służba lodowa, przekazywanie informacji o zjawiskach lodowych. Bałtycki Klucz Lodowy - BKL. 8. Interpretacja map i biuletynów zlodzenia. 9. Oblodzenie statków. Przewidywanie oblodzenia statku. 10. Wydawnictwa i pomoce hydrometeorologiczne. 11. Programy doradcze. |
6 | 6 | |||
Razem | 12 | 12 |
Wiedza
główne prawidłowości funkcjonowania atmosfery i oceanu i współdziałania obu podsystemów; organizacja sieci meteorologicznych i systemów nadawania prognoz pogody; zasady interpretacji danych hydrometeorologicznych (mapy, biuletyny, obserwacje własne) na potrzeby żeglugi.
Umiejętności
posługiwanie się nomogramami obladzania, międzynarodową terminologią lodową; interpretowanie biuletynów pogodowych; mapy: pogodowe, lodowe, falowania, analizy tropikalnej, a także publikacje nautyczne (Routeing charts, Pilot charts, ALRS); kalkulacja manewru odchodzenia od cyklonu tropikalnego i wyznaczenia sektorów zabronionych i dozwolonych przy omijaniu cyklonu; sporządzanie wiadomości zgodnie z wymaganiami prawidła 32 rozdziału V konwencji SOLAS.
8a.3. | Przedmiot: | URZĄDZENIA NAWIGACYJNE | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 5 | 5 |
Program szkolenia
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
PODSTAWOWE SYSTEMY NAWIGACYJNE 1. Zalecenia IMO dotyczące urządzeń nawigacyjnych. |
1 | 1 | |||
2 |
SYSTEMY RADIONAWIGACYJNE 1. Nowoczesne urządzenia nawigacyjne i systemy nawigacyjne; zasady działania i wykorzystania, standardy eksploatacyjne, ograniczenia, źródła błędów, identyfikacja błędnych informacji i metody korekty, uzyskiwanie dokładnej pozycji. |
2 | 2 | |||
3 |
RADIOLOKACJA 1. Błędy i dokładność pomiarów radarowych. 2. Diagnostyka sprawności radaru i wstępna lokalizacja uszkodzeń. |
2 | 2 | |||
Razem | 5 | 5 |
Wiedza
systemy nawigacyjne: źródła błędów żyrokompasu i ich eliminacja; metody regulacji systemów kontroli kursu (autopilotów); błędy logów, ich źródła i metody kalibracji; błędy pomiaru głębokości, ich źródła oraz metody eliminowania; system mostka zintegrowanego IBS; zintegrowany system nawigacyjny INS; system zarządzania alarmami na mostku nawigacyjnym BAM; system identyfikacji i śledzenia dalekiego zasięgu LRIT;
satelitarne systemy radionawigacyjne: dokładność określania pozycji oraz wektora ruchu w systemach radionawigacyjnych; rodzaje i zasady technik różnicowych korekty pozycji; techniki planowania trasy oraz zapisu i wyświetlania informacji nawigacyjnej w odbiornikach systemów radionawigacyjnych;
radiolokacja: wykorzystanie pomiarów radarowych, ich błędy i dokładność; problemy wykrywania związane z zasięgiem, refrakcją, szeroko rozumianymi cieniami i kształtem charakterystyki antenowej oraz sposoby ich minimalizacji; rodzaje zniekształceń i zakłóceń, ich przyczyny i sposoby reakcji na ich obecność;
urządzenia nawigacyjne: ograniczenia i błędy urządzeń ARPA, AIS, ECDIS.
Umiejętności
podstawowe systemy nawigacyjne: obsługiwanie żyrokompasu, repetytora żyro, logu; interpretowanie wskazań i błędów; wprowadzanie nastaw regulacyjnych autopilotów w zależności od warunków nawigacyjnych; przeprowadzanie kalibracji i oceny dokładności echosondy nawigacyjnej.
8a.4. | Przedmiot: | MANEWROWANIE STATKIEM | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 15 | 18 | 33 |
Program szkolenia
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
TEORIA MANEWROWANIA 1. Siły hydrodynamiczne działające na kadłub statku: opór kadłuba, siła poprzeczna i moment na kadłubie. 2. Siły generowane przez śruby okrętowe i inne pędniki, w tym boczne działanie śruby - w różnych układach napędów. 3. Manewrowanie w warunkach osiadania. 4. Sterowanie w warunkach oddziaływania efektu brzegowego i reakcji między statkami. 5. Pozostałe źródła oddziaływań na statek: kotwice, cumy, holowniki, stery strumieniowe, odbojnice. |
6 | 6 | |||
2 |
PRAKTYKA MANEWROWANIA (PROCEDURY) 1. Manewrowanie na rzekach i akwenach ograniczonych, w warunkach wiatru i prądu niejednorodnego - reakcja na wychylenie steru, pracą śruby i pędników. 2. Podejmowanie i zdawanie pilota. Żegluga w obszarach TSS i VTS. 3. Manewry kotwiczenia i z wykorzystaniem kotwicy, wybór miejsca kotwiczenia, kotwiczenie na ograniczonej przestrzeni, ustalanie bezpiecznej długości łańcucha kotwicznego. Wykorzystanie kotwicy do poprawy sterowności statku. Awaryjne podnoszenie kotwicy. 4. Samodzielne cumowanie statkiem jednośrubowym. 5. Cumowanie dużych statków. 6. Cumowanie statkiem dwuśrubowym. 7. Holowanie portowe, współpraca z holownikami. 8. Dokowanie. Cumowanie w śluzie. 9. Manewrowanie w sztormie. 10. Opuszczanie i podnoszenie środków ratunkowych w warunkach falowania morza. Podnoszenie rozbitków. 11. Holowanie morskie. 12. Manewrowanie w lodach. |
9 | 9 | |||
3 |
PRAKTYCZNE WYKONYWANIE MANEWRÓW NA SYMULATORACH MANEWROWYCH 1. Podejmowanie pilota, systemy TSS i służby VTS. 2. Żegluga i manewrowanie w kanale i na płytkowodziu. 3. Kotwiczenie w celu postoju. 4. Podstawy samodzielnego cumowania i odcumowania statku jednośrubowego. 5. Cumowanie i odcumowanie dużych statków. Wykorzystanie holowników. 6. Sztormowanie. 7. Akcje ratownicze na otwartym morzu. 8. Manewry awaryjne. |
18 | 18 | |||
Razem | 15 | 18 | 33 |
Wiedza
teoria manewrowania statkiem (m.in. układ sił i momentów) oraz zalecenia (strategie) manewrowe w przypadku typowych manewrów, w zakresie umożliwiającym samodzielne rozwiązywanie problemów manewrowych w aktualnych warunkach statek - akwen - środowisko i optymalizacja tych rozwiązań.
Umiejętności
wykonanie manewrów we wszystkich warunkach, w szczególności: kotwiczenia, cumowania, podejmowania i zdawania pilota, współpraca z holownikami, podchodzenie do środków ratowniczych i ratunkowych; manewry awaryjne; uwzględnianie informacji z dostępnych źródeł o oddziaływaniach dynamicznych w manewrowaniu, stosowanie ewentualnej symulacji ruchu, obserwowanie stanu ruchu jednostki w czasie manewru, przewidywanie bezwładności ruchu, dobieranie czasu i wielkości nastaw napędu i wychyleń steru.
8a.5. | Przedmiot: | RATOWNICTWO MORSKIE | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 7 | 6 | 2 | 15 |
Program szkolenia
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
RATOWANIE ŻYCIA NA MORZU 1. Organizacja Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa w Polsce i na świecie. 2. Metody ewakuacji ludzi z zagrożonych statków towarowych. 3. Metody ewakuacji ludzi z zagrożonych statków pasażerskich i promów. 4. Zachowanie się rozbitków na statkowych środkach ratunkowych. 5. Zasady przetrwania człowieka w morzu. 6. Poradnik poszukiwania i ratowania - IAMSAR. 7. Organizacja akcji poszukiwawczo-ratowniczej; IAMSAR - ćwiczenia na symulatorze. 8. Śmigłowce w ratownictwie morskim. 9. Holowanie ratownicze. 10. Procedury awaryjne stosowane w ratownictwie: - opieka nad pasażerami w sytuacjach awaryjnych, - postępowanie w wypadku kolizji lub wejścia na mieliznę, - podjęcie ludzi z wody, - asysta w niebezpieczeństwie. 11. Oszacowanie uszkodzeń. |
7 | 2 | 9 | ||
2 |
OBLICZENIA RATOWNICZE 1. Wykorzystanie standardowej dokumentacji statku w obliczeniach ratowniczych. 2. Obliczenia nacisku na grunt i punktu podparcia statku na mieliźnie. 3. Obliczenia siły koniecznej do ściągnięcia statku z mielizny. |
6 | 6 | |||
Razem | 7 | 6 | 2 | 15 |
Wiedza
zadania, zasady prawne i organizacyjne ratownictwa życia i mienia na morzu; zasady pracy globalnych systemów i polskiego systemu poszukiwania i ratownictwa morskiego (IAMSAR, AMVER, COSPAS-SARSAT i MRCK); zasady zawierania umów ratowniczych i współdziałania z ratownikami; organizacja statkowej służby ratowniczej (ERT - Emergency Responce Team) w sytuacji bezpośredniego zagrożenia statku i załogi (mielizna, przeciek, zderzenie, poszukiwanie i ratowanie ludzi).
Umiejętności
stosowanie międzynarodowych procedur współdziałania i koordynacji w ratownictwie morskim (IAMSAR), wykonywanie przypisanych funkcji na statku w sytuacjach zagrożenia; wykonywanie i wykorzystywanie obliczeń ratowniczych.
8a.6. | Przedmiot: | BEZPIECZEŃSTWO NAWIGACJI | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 4 | 2 | 6 |
Program szkolenia
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
PROCEDURY WACHTOWE I ZARZĄDZANIE NA MOSTKU 1. Obsada wachty morskiej w zależności od warunków. 2. Ocena sytuacji i zagrożeń, ocena efektywności podjętych działań. 3. Sytuacje awaryjne w czasie wachty - procedury. 4. Przejawianie właściwej stanowczości i asertywności. 5. Umiejętność pracy zespołowej i kierowania zespołem (cechy przywódcze). 6. Prowadzenie zapisów w dzienniku pokładowym i innych dokumentach. 7. Postępowanie, dokumentacja, zabezpieczenie dowodów po wypadku. |
4 | 2 | 6 | ||
Razem | 4 | 2 | 6 |
Wiedza
zasady organizacji i nadzoru wachty nawigacyjnej, sytuacje i okoliczności, w których kapitan obowiązany jest przejąć prowadzenie statku; zakres stosowania międzynarodowych i miejscowych przepisów prawa drogi morskiej; wpływ zdolności manewrowych statku na wykonanie manewru antykolizyjnego; zasady stosowania technicznych środków obserwacji i ich ograniczenia; międzynarodowe prawo drogi morskiej (COLREG).
Umiejętności
organizowanie i nadzorowanie poprawności prowadzenia wachty nawigacyjnej; stosowanie przepisów prawa drogi morskiej, rozpoznawanie statku na podstawie świateł lub znaków dziennych i ocena jego możliwości manewrowych; ocena i rozwiązanie sytuacji zbliżeniowej z uwzględnieniem możliwości manewrowych statków w każdych warunkach.
8a.7. | Przedmiot: | BUDOWA I STATECZNOŚĆ STATKU | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 31 | 25 | 25 | 81 |
Program szkolenia
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
KONSTRUKCJA KADŁUBA 1. Instytucje klasyfikacyjne - kompetencje, zakres działalności, zasady współpracy, przepisy klasyfikacyjne. 2. Wymagania konwencyjne dotyczące wodoszczelności i strugoszczelności zamknięć. 3. Wolna burta, znak wolnej burty, inspekcje wymagane przez konwencję LL. 4. Wytrzymałość kadłuba, siły tnące, momenty gnące, momenty skręcające, ugięcie kadłuba, wytrzymałość lokalna. 5. Wytrzymałość kadłuba na wzburzonym morzu. 6. Obliczanie przebiegu sił tnących i momentów gnących dla pontonu prostopadłościennego. 7. Nazewnictwo i typowe rozwiązania węzłów konstrukcyjnych kadłuba. |
6 | 5 | 11 | ||
2 |
WIEDZA OKRĘTOWA 1. Konserwacja statku, planowanie remontów i przeglądów. 2. Ocena raportów dotyczących wad i uszkodzeń przestrzeni ładunkowych, pokryw ładowni i zbiorników balastowych oraz podejmowanie działań. 3. Unikanie szkodliwego wpływu korozji, zmęczenia materiału, i niewłaściwego rozmieszczenia ładunku (w szczególności na masowcach). 4. Przygotowanie statku do dokowania. 5. Urządzenia i wyposażenie pokładowe. |
5 | 5 | |||
3 |
STATECZNOŚĆ I NIEZATAPIALNOŚĆ STATKU 1. Metody obliczania i założenia przyjmowane do obliczeń wielkości służących do oceny stateczności różnych typów statków: krzywa ramion prostujących; początkowa wysokość metacentryczna; pole powierzchni pod krzywą ramion prostujących; kąt przechyłu spowodowany naporem wiatru, cyrkulacją, zgromadzeniem się pasażerów przy jednej burcie, przesypaniem się ziarna. 2. Kryterium pogody. 3. Kodeks IS. 4. Zagrożenia wynikające z ujemnej początkowej wysokości metacentrycznej. 5. Dokumentacja statecznościowa statku. Informacja o stateczności dla kapitana. Wykres dopuszczalnych wzniesień środka masy. 6. Metody kontroli stateczności statku w eksploatacji: - przez obliczenie, - doświadczalne - próba przechyłów i próba kołysań. 7. Planowanie stanu załadowania statku z uwzględnieniem współczynnika sztauerskiego ładunku, kryteriów stateczności, długości podróży, głębokości oraz gęstości wody w porcie wyjścia i w porcie docelowym. 8. Kołysanie statku na fali, zjawiska towarzyszące kołysaniu, krótkoterminowa prognoza kołysań, sposoby zapobiegania nadmiernemu kołysaniu. 9. Wpływ stanu załadowania i prędkości statku oraz stanu morza i kąta nabiegu fali na kołysanie statku na fali oraz jego stateczność. 10. Stateczność statku na fali nadążającej. Rezonans kołysania bocznego i rezonans parametryczny. 11. Wytyczne dla kapitana - unikanie sytuacji niebezpiecznych w niekorzystnych warunkach pogodowych na morzu (MSC.1/Circ.1228). 12. Stateczność statku podpartego, ocena możliwości samodzielnego zejścia statku z mielizny. 13. Stateczność awaryjna i niezatapialność statku, klasa niezatapialności, stopień zatapialności, pokład grodziowy, współczynniki podziału grodziowego, standardowe rozmiary uszkodzeń, wymagania konwencji SOLAS, konwencji LL oraz przepisów klasyfikacyjnych. 14. Metody określania stanu równowagi statku w stanie uszkodzonym, metoda przyjętego ciężaru, metoda stałej wyporności. 15. Równowaga, stateczność i wytrzymałość statku w czasie wymiany wód balastowych. |
20 | 25 | 20 | 65 | |
Razem | 31 | 25 | 25 | 81 |
Wiedza
działalność instytucji klasyfikacyjnych; ograniczenia wytrzymałościowe i statecznościowe różnych typów statków; nazewnictwo i typowe rozwiązania węzłów konstrukcyjnych kadłuba; urządzenia pokładowe - zasady bezpiecznej eksploatacji, nadzoru przeglądów i remontów; podstawy teoretyczne w zakresie wytrzymałości i stateczności statków; elementy dokumentacji w zakresie konstrukcji i stateczności statków; procedury kontroli stateczności oraz wytrzymałości lokalnej i ogólnej kadłuba.
Umiejętności
planowanie i przeprowadzanie operacji ładunkowych z uwzględnieniem przepisów dotyczących stateczności, wytrzymałości i niezatapialności; zaplanowanie i przeprowadzanie operacji balastowych; czytanie rysunków konstrukcyjnych statku i posługiwanie się nimi; obliczanie sił tnących i momentów gnących kadłuba z wykorzystaniem tablic, diagramów i urządzeń obliczeniowych; wykonywanie obliczeń związanych ze statecznością i niezatapialnością statku; właściwe interpretowanie dokumentacji statecznościowej ze szczególnym uwzględnieniem podręcznika ładowania (Loading manual) i Stability booklet, posługiwanie się programami statecznościowymi i załadunku statku, ocena stanu załadowania statku pod kątem wytrzymałości i stateczności; monitorowanie i kontrolowanie zgodności dokumentacji i działań z przepisami.
8a.8. | Przedmiot: | SIŁOWNIE OKRĘTOWE | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 6 | 4 | 10 |
Program szkolenia
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
SIŁOWNIE OKRĘTOWE 1. Urządzenia główne i pomocnicze w siłowni. 2. Rodzaje układów napędowych. 3. Silnik spalinowy - budowa i zasada działania. 4. Turbina parowa - budowa i zasada działania. 5. Charakterystyka oporowa kadłuba. Składowe oporów: opór tarcia, kształtu, opór falowy, opór powietrza, opór dodatkowy. 6. Pędniki okrętowe - rodzaje. 7. Sterowanie silnika głównego (SG) z mostka, telegraf maszynowy, zabezpieczenia SG, procedury uruchomienia i zatrzymania silnika napędowego. 8. Awaryjne sterowanie silnikiem głównym, manewrowanie statkiem w stanach awaryjnych. 9. Budowa i zasady działania maszyny sterowej, sterów strumieniowych. 10. Wytwarzanie i dystrybucja energii elektrycznej na statku. 11. Urządzenia i mechanizmy pomocnicze (pompy, sprężarki, urządzenia do produkcji wody słodkiej). 12. Książki zapisów olejowych. 13. System paliwowy, budowa systemu, typy paliw żeglugowych, metody oczyszczania paliw, plan bunkrowania. 14. Urządzenia do ochrony środowiska (separator wód zaolejonych, spalarka odpadów, oczyszczalnia ścieków, instalacje do redukcji SOx i NOx w spalinach). |
6 | 6 | |||
2 |
LABORATORIUM/SYMULATOR SIŁOWNI OKRĘTOWYCH 1. Procedura przygotowania silnika głównego do ruchu - wymagania, ograniczenia. 2. Wpływ warunków żeglugi na zapotrzebowanie mocy przez śrubę. 3. Awaryjne hamowanie silnikiem (manewr CN-CW). 4. Ekologiczne i ekonomiczne aspekty eksploatacji jednostek pływających. 5. Wpływ warunków eksploatacji na emisję szkodliwych związków w spalinach oraz zużycie paliwa. |
4 | 4 | |||
Razem | 6 | 4 | 10 |
Wiedza
rozwiązania siłowni okrętowych, okrętowych systemów napędowych oraz ich główne wady i zalety; podstawowe wiadomości o współpracy układu silnik - śruba - kadłub; zagadnienie sterowania napędami okrętowymi w aspekcie różnych warunków pływania (warunki pogodowe, stan załadowania statku, porośnięcie kadłuba, głębokość akwenu); zasady eksploatacji głównych i pomocniczych instalacji okrętowych, w tym zęzowej, balastowej, paliwowej, wody słodkiej i sanitarnej i urządzeń pokładowych; zasady wytwarzania i dystrybucji energii elektrycznej na statku; podstawowe aspekty chłodnictwa i klimatyzacji statkowej.
Umiejętności
podejmowanie właściwych decyzji odnośnie do sposobu eksploatacji statku i siłowni w danej sytuacji i identyfikowanie zagrożeń wynikających ze zmiany aktualnego stanu eksploatacyjnego siłowni; ocena wpływu warunków eksploatacyjnych i pogodowych na pracę układu napędowego; ocena zachowania się statku i systemu napędowego podczas manewrów silnikiem głównym w odniesieniu do danego rodzaju układu napędowego.
8a.9. | Przedmiot: | PRZEWOZY MORSKIE | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 20 | 10 | 5 | 35 |
Program szkolenia
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Ładunki niebezpieczne, kodeks IMDG, podział na klasy, opakowania i oznakowanie, zasady separacji, środki ostrożności przy przeładunku i przewozie. 2. Ochrona ładunków w transporcie morskim z uwzględnieniem ich właściwości. 3. Opieka nad ładunkiem, przygotowanie ładowni, separacja ładunkowa, zasady wentylacji ładowni. 4. Materiały sztauerskie i separacyjne, sprzęt do mocowania ładunków, zasady mocowania. 5. Statkowe urządzenia i osprzęt przeładunkowy, rodzaje i przeznaczenie, obsługa urządzeń, instrukcje BHP przy przeładunkach. 6. Zasady przewozu i mocowania ładunków pokładowych. 7. Przewóz i mocowanie sztuk ciężkich. 8. Szkody ładunkowe. 9. Przewóz ładunków niebezpiecznych. 10. Eksploatacja masowców, planowanie załadunku (kodeks IMSBC). 11. Technologia przewozu ładunków masowych, oddziaływanie ładunków masowych na statek. 12. Przewóz ziarna luzem, planowanie załadunku, wykorzystanie formularzy obliczeniowych. 13. Eksploatacja drobnicowców, planowanie załadunku. 14. Przewóz drewna, plan załadunku. 15. Eksploatacja chłodniowców. 16. Eksploatacja kontenerowców, plan ładunkowy. 17. Eksploatacja statków poziomego ładowania, plan ładunkowy statku ro-ro. 18. Przewóz ładunków płynnych, mycie zbiorników, przepisy o ochronie środowiska. 19. Eksploatacja zbiornikowców. 20. Eksploatacja gazowców. 21. Rozliczenie przyjętego ładunku płynnego, raport ulażowy. 22. Zastosowanie przepisów międzynarodowych, kodeksów i poradników dotyczących bezpieczeństwa statku i ładunku. 23. Zasady planowania i przeprowadzania przeładunku oraz przewozu morzem towarów z uwzględnieniem wymagań załącznika III i V konwencji MARPOL. |
20 | 10 | 5 | 35 | |
Razem | 20 | 10 | 5 | 35 |
Wiedza
istota i zakres ładunkoznawstwa; klasyfikacja ładunków i szkód ładunkowych; kodeksy dotyczące przewozu towarów niebezpiecznych; problemy związane z przewozem wybranych ładunków, takich jak: zboże, drewno, węgiel, koncentraty rud, ciężkie sztuki nietypowe; terminologia związana z kontenerowym systemem transportowym; problematyka poziomego systemu załadunku statku ro-ro; zagadnienia dotyczące przewozu ładunków płynnych.
Umiejętności
obliczanie ilości ładunku na podstawie pomiaru zanurzenia statku; korzystanie z dostępnej dokumentacji w celu dokonania obliczeń związanych z załadunkiem, balastowaniem i wytrzymałością kadłuba statku; dokonywanie oceny zagrożenia podczas planowania przewozu ładunków niebezpiecznych; zaplanowanie załadunku statku zbożem, drewnem, rudą; sporządzanie planów ładunkowych różnych typów statków; sporządzanie algorytmu do rozliczenia ładunków płynnych na zbiornikowcach.
8a.10. | Przedmiot: | ZARZĄDZANIE STATKIEM | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 18 | 18 |
Program szkolenia
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Organizacja i dokumentacja przewozów w żegludze liniowej: umowa bukingowa, lista ładunkowa, kwit kontrolny, kwit sternika, konosament, morski list przewozowy, manifest ładunkowy. 2. Interpretacja ważniejszych klauzul konosamentu liniowego i morskiego listu przewozowego. 3. Organizacja przewozów czarterowych, dokładna charakterystyka i rodzaje czarterów. 4. Dokumentacja przewozów czarterowych: umowa czarterowa, nota gotowości, zestawienie faktów, taśma czasu, czas dostępności (laydays, laytime), rozliczenie czasu dozwolonego. 5. Zasady eksploatacji statku w czarterze na czas. 6. Analiza treści i znaczenia dokumentów charakterystycznych dla podstawowych i pochodnych form eksploatacji statku oraz zasady posługiwania się tymi dokumentami. 7. Dokumenty i certyfikaty morskiego statku transportowego wynikające z konwencji SOLAS, LL, MARPOL, TONNAGE, CLC, MLC, WHO; kodeksy: BC, IMDG, GC i inne; dokumenty legitymacyjne, klasyfikacyjne, dokumenty bezpieczeństwa, sanitarne, załogowe, ładunkowe, pasażerskie. 8. Dzienniki i książki, ze szczególnym uwzględnieniem dziennika pokładowego. 9. Konwencja FAL. Procedury i dokumenty związane z odprawą statku na wejściu, na wyjściu i w tranzycie. 10. Kodeks ISM. Inspekcje statku. 11. Współpraca statku z portem. 12. Organizacja załogi statku, kierowanie załogą statku, warunki zatrudnienia, ocenianie pracowników. Konwencja MLC. 13. Planowanie budżetu statku, zamówienia w poszczególnych działach, rozliczenia kosztów, prowadzenie kasy na statku. 14. Współpraca z armatorem, agentem i czarterującym w zakresie realizacji budżetu statku. 15. Koszty w żegludze morskiej, klasyfikacja kosztów. 16. Ceny w żegludze morskiej - wahania cen w żegludze morskiej. 17. Rynek frachtowy: wpływy frachtowe. 18. Planowanie podróży i praktyczne zastosowania poszczególnych parametrów techniczno-eksploatacyjnych. |
10 | 10 | |||
2 |
ZASADY DOWODZENIA ZESPOŁEM I WSPÓŁPRACY W ZESPOLE 1. Umiejętność rozdzielania zadań i obowiązków z uwzględnieniem: planowania i koordynacji zadań, przydziału czynności, ograniczeń czasowych i sprzętowych, osobowych, hierarchii ważności. 2. Znajomość i umiejętność efektywnego zarządzania zespołem: przydział zadań w zespole i hierarchizacja zespołu, efektywne komunikowanie się na statku i z lądem, podejmowanie decyzji z uwzględnieniem doświadczenia zespołu, asertywność i dowodzenie z uwzględnieniem motywowania, uzyskiwanie i utrzymywanie świadomości w określonych sytuacjach. 3. Znajomość i umiejętność stosowania technik podejmowania decyzji: ocena sytuacji i ryzyka - identyfikacja i uwzględnienie zaistniałych możliwości, wybór sposobu działania, ocena wyników. 4. Kierowanie ludźmi na statku morskim w sytuacjach kryzysowych. |
8 | 8 | |||
Razem | 18 | 18 |
Wiedza
parametry eksploatacyjne statków, dokumentacja statku, formy eksploatacji statku, organizacja przewozów i dokumentowania przewozów, zasady współpracy statek - port, port - armator, statek - usługowcy, zasady związane z kierowaniem załogą statku; postanowienia aktów prawnych wymienionych w programie; zasady sporządzania i obiegu dokumentacji związanej z eksploatacją statku, załogą i przewożonym ładunkiem.
Umiejętności
interpretowanie dokumentacji statku, tworzenie i interpretowanie dokumentów związanych z eksploatacją statku oraz przewozem ludzi i ładunków, organizowanie pracy na statku.
8a.11. | Przedmiot: | BEZPIECZEŃSTWO STATKU | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 11 | 5 | 16 |
Program szkolenia
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
BHP 1. Zagrożenia wypadkowe na statkach - przyczyny, miejsca, eliminowanie. 2. Wypadki przy pracy i choroby zawodowe - procedura postępowania. 3. Zapobieganie wypadkom w transporcie morskim. 4. Ergonomiczna analiza uciążliwości pracy. Ergonomia w kształtowaniu warunków pracy. 5. Pracoholizm i mobbing w pracy, wypalenie zawodowe. 6. Opieka medyczna, MFAG, sygnały medyczne MKS. |
2 | 2 | |||
2 |
BEZPIECZEŃSTWO STATKU I LUDZI 1. Czynnik zmęczenia a bezpieczeństwo statku. 2. Obsada statku i wachty. 3. Urządzenia i środki ratunkowe na statku. Wymagania zawarte w III rozdziale konwencji SOLAS. Kodeks LSA. 4. Bezpieczeństwo żeglugi. Wymagania zawarte w V rozdziale konwencji SOLAS. 5. Stosowanie kodeksu ISM. 6. Plan postępowania w sytuacjach zagrożenia (Damage Control Plan) 7. Postępowanie w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa statku (pożar, eksplozja, zalanie przedziału wodoszczelnego), opuszczenie statku. Procedury awaryjne. 8. Plan postępowania w sytuacjach zagrożenia, obowiązki alarmowe załogi. 9. Szkolenia na statku: metody szkolenia, alarmy ćwiczebne. 10. Piractwo, terroryzm i napady w transporcie morskim. 11. Środki specjalne dla podniesienia bezpieczeństwa na morzu. 12. Inspekcja państwa portu (PSC) - organizacja na świecie, cele, procedury, efekty. |
9 | 5 | 14 | ||
Razem | 11 | 5 | 16 |
Wiedza
zasady zawierania umów o pracę na statkach, zagrożenia wypadkowe na statkach, procedury powypadkowe, procedury awaryjne, rozkłady alarmowe, procedury postępowania dowództwa statku w celu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi, statku i ładunku; akty prawne - konwencje, rezolucje, kodeksy i podstawowe wymagania z nich wynikające, kodeks ISM w odniesieniu do statku i armatora, zakres i zasady postępowania statku w czasie inspekcji państwa portu (PSC).
Umiejętności
poprawne interpretowanie zapisów zawartych w konwencjach, rezolucjach i kodeksach, efektywne zarządzanie bezpieczeństwem statku, z zastosowaniem instrukcji kodeksu ISM, w tym stosowanie procedur awaryjnych; podejmowanie w każdych warunkach efektywnych działań w celu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi, statku i ładunku; przygotowanie statku do inspekcji państwa portu (PSC).
8a.12. | Przedmiot: | PRAWO MORSKIE | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 20 | 20 |
Program szkolenia
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Polska administracja morska. 2. Morskie prawo pracy. 3. Izby morskie. Państwowa Komisja Badania Wypadków Morskich. 4. Przewóz ładunku morzem. 5. Przewóz pasażerów drogą morską. 6. Umowy czarterowe statku. 7. Usługi agencyjne, maklerskie, holownicze oraz usługi pilotowe. 8. Ratownictwo morskie. 9. Przedmiot i zakres ubezpieczeń morskich. 10. Ryzyko morskie i rodzaje ubezpieczeń morskich. 11. Awaria wspólna. 12. Polisa morska i jej rodzaje. 13. Prawa i obowiązki stron umowy ubezpieczenia. 14. Konwencje międzynarodowe, dyrektywy UE i krajowe akty prawne w zakresie żeglugi morskiej. |
20 | 20 | |||
Razem | 20 | 20 |
Wiedza
prawo morskie w zakresie niezbędnym do swobodnego poruszania się we wszystkich formach eksploatacyjnych statku; międzynarodowe konwencje, regulacje i zalecenia dotyczące bezpośrednio wykonywanych przez statek i jego załogę obowiązków i zakres odpowiedzialności członków załogi; przepisy prawne związane z bezpieczeństwem statku, załogi, pasażerów i ładunku; ochrona zdrowia załogi; wymogi dotyczące działań prewencyjnych w zakresie ochrony środowiska; podstawowe pojęcia dotyczące ubezpieczeń morskich.
Umiejętności
stosowanie w praktyce zawodowej przepisów prawa morskiego.
8a.13. | Przedmiot: | OCHRONA ŚRODOWISKA MORSKIEGO | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 4 | 4 |
Program szkolenia
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Międzynarodowe umowy morskie z zakresu ochrony środowiska morskiego i różnorodności biologicznej. 2. Konwencja w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości, sporządzona w Genewie dnia 13 listopada 1979 r. (Dz. U. z 1985 r. poz. 311, 312 i 313). 3. Konwencja wiedeńska o ochronie warstwy ozonowej, sporządzona w Wiedniu dnia 22 marca 1985 r. (Dz. U. z 1992 r. poz. 488 i 489). 4. Przepisy prawne i konwencje dotyczące zanieczyszczenia morza. Konwencje: LC, INTERVENTION, CLC; normy IMO. 5. Znaczenie aktywnego działania na rzecz ochrony środowiska morskiego. 6. Konwencja MARPOL, konwencja helsińska. 7. Ramowa konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzona w Nowym Jorku dnia 9 maja 1992 r. (Dz. U. z 1996 r. poz. 238 i 239) wraz z Protokołem z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzonym w Kioto dnia 11 grudnia 1997 r. (Dz. U. z 2005 r. poz. 1684). 8. Przepisy dotyczące ochrony środowiska morskiego (krajowe i UE). 9. Zagrożenie środowiska morskiego spowodowane działalnością człowieka. 10. Środki i sposoby zwalczania zanieczyszczeń pochodzących ze statku. 11. Okrętowe urządzenia i systemy oczyszczające oraz systemy zapobiegające zanieczyszczaniu. 12. Dokumentacja statku w zakresie ochrony środowiska morskiego, wymagane certyfikaty. |
4 | 4 | |||
Razem | 4 | 4 |
Wiedza
podstawowe pojęcia dotyczące ekologii morza, rodzaje zanieczyszczeń powstających na statku, ilościowe źródła zanieczyszczeń; przepisy prawa dotyczące zapobiegania zanieczyszczeniom morza o zasięgu międzynarodowym, regionalnym i krajowym; zasady budowy i obsługi urządzeń okrętowych ochrony środowiska stosowanych na statkach morskich.
Umiejętności
stosowanie procedur zapobiegających zanieczyszczaniu morza oraz ograniczanie i usuwanie zanieczyszczeń, poprawna ocena pracy urządzeń ochrony środowiska; prowadzenie przewidzianej dla statku i wymaganej prawem dokumentacji z zakresu ochrony środowiska.
8a.14. | Przedmiot: | JĘZYK ANGIELSKI | ||||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 20 | 20 |
Program szkolenia
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 | 1. Zasady pisania fachowych dokumentów i zasady czytania ze zrozumieniem. | 5 | 5 | |||
2 |
JĘZYK ZAWODOWY (MORSKI) 1. Standardowe zwroty proceduralne w łączności na morzu, budowa statku, urządzenia i systemy pokładowe, spelling, sygnały wzywania pomocy w niebezpieczeństwie, sygnały pilności i bezpieczeństwa. 2. Efektywna komunikacja z załogą, innym statkiem i stacją brzegową, w sytuacjach rutynowych i awaryjnych. 3. Pilotaż - wezwanie, przyjmowanie, zdawanie pilota. SMCP w porozumiewaniu się ze służbami VTS, Ship's reporting system. 4. Komunikacja w trakcie operacji holowniczych. 5. Procedury awaryjne - komunikowanie się w sytuacjach awaryjnych. 6. Łączność podczas poszukiwania i ratowania - SAR. |
15 | 15 | |||
3 |
JĘZYK ZAWODOWY NA POZIOMIE ZARZĄDZANIA 1. Postój statku w porcie; ładunek i operacje przeładunkowe, awarie i uszkodzenia. Korespondencja: claims, notices, Sea Protest. 2. Dokumenty statku i załogi. Dokumenty ładunkowe. Konosament, umowa czarterowa. Korespondencja biznesowa, zamówienia. 3. Komunikacja werbalna i pisemna na tematy zawodowe związane z eksploatacją statku. |
|||||
Razem | 20 | 20 |
Wiedza
język angielski w stopniu umożliwiającym poprawne realizowanie zadań zawodowych, IMO SMCP.
Umiejętności
efektywne porozumiewanie się w języku angielskim w zakresie swoich kompetencji zawodowych w mowie i piśmie; posługiwanie się dokumentacją w języku angielskim dotyczącą statku, wyposażenia, przewożonego ładunku; posługiwanie się dostępnymi na statku przepisami międzynarodowymi i przepisami państwa bandery w języku angielskim; sporządzanie dokumentów w języku angielskim w zakresie swoich kompetencji.
RAMOWY PROGRAM PRAKTYCZNEGO SZKOLENIA UZUPEŁNIAJĄCEGO (SYMULATOROWEGO) DLA MARYNARZY DZIAŁU POKŁADOWEGO NA POZIOMIE ZARZĄDZANIA W ŻEGLUDZE MIĘDZYNARODOWEJ
Przedmiot | Liczba godzin | ||||
W | Ć | S | Σ | ||
I | II | III | IV | V | VI |
8b.1 | BUDOWA I STATECZNOŚĆ STATKU | 7 | 3 | 15 | 25 |
8b.2 | PRZEWOZY MORSKIE | 8 | 12 | 5 | 25 |
Razem | 15 | 15 | 20 | 50 |
8b.1 | Przedmiot: | BUDOWA I STATECZNOŚĆ STATKU | |||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | ||||
Forma zajęć: | W | Ć | S | Σ | |
Liczba godzin: | 7 | 3 | 15 | 25 |
Program szkolenia
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | |||
W | Ć | S | Σ | ||
1 |
1. Wymagania dotyczące stateczności statków handlowych. 2. Wymagania prawne. 3. Kryteria stateczności. 4. Metody oceny. 5. Odpowiedzialność prawna. |
2 | 2 | 1 | 5 |
2 |
1. Przygotowanie stanów ładunkowych statków handlowych w eksploatacji dla różnych typów statków z uwzględnieniem ograniczeń akwenu, gęstości wody i rodzajów ładunków. 2. Sekwencje ładunkowe masowców i tankowców. 3. Analiza stanu statku w czasie podróży z uwzględnieniem zużycia paliwa i wymiany wód balastowych. |
1 | 1 | 5 | 7 |
3 |
1. Stateczność statków w stanach awaryjnych. 2. Wymagania konwencji: SOLAS, LL, MARPOL w odniesieniu do różnych typów statków. 3. Konstrukcyjne zabezpieczenia niezatapialności statku. 4. Szczelność kadłuba i zamknięcia. 5. Systemy detekcji wody wewnątrz kadłuba. 6. Metody oceny stanu statku po awarii. 7. Procedury postępowania po awarii. |
2 | 3 | 5 | |
4 |
1. Wytrzymałość ogólna i lokalna statków handlowych. 2. Parametry wytrzymałości, obliczanie i interpretacja graficzna. 3. Metody redukcji obciążeń statku. |
1 | 5 | 6 | |
5 |
1. Stateczność statku w czasie żeglugi w warunkach sztormowych. 2. Zjawiska zagrażające stateczności statku. 3. Metody przewidywania i sposoby unikania zjawisk niebezpiecznych. 4. Wytyczne w zakresie unikania niebezpiecznych sytuacji w niesprzyjających warunkach pogodowych i stanach morza (MSC.1/Circ.1228). |
1 | 1 | 2 | |
Razem | 7 | 3 | 15 | 25 |
Umiejętności
8b.2 | Przedmiot: | PRZEWOZY MORSKIE | |||
Zakres szkolenia: | poziom zarządzania - żegluga międzynarodowa | ||||
Forma zajęć: | W | Ć | S | Σ | |
Liczba godzin: | 8 | 12 | 5 | 25 |
Program szkolenia
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | |||
W | Ć | S | Σ | ||
1 | 1. Międzynarodowe konwencje i przepisy międzynarodowe mające zastosowanie w morskim transporcie ładunków. | 1 | 1 | ||
2 |
1. Ładunki drobnicowe: - charakterystyka i budowa statków do przewozu ładunków drobnicowych, - charakterystyka urządzeń przeładunkowych wykorzystywanych do operacji przeładunkowych, - charakterystyka ładunków drobnicowych, w tym także ładunków ponadgabarytowych, ładunków chłodzonych, drewna, papieru i zwierząt żywych. 2. Wykorzystanie osprzętu mocującego i materiałów separacyjno-sztauerskich przy zabezpieczaniu ładunków drobnicowych i ładunków ponadgabarytowych. 3. Mikroklimat pomieszczeń ładunkowych - zasady prowadzenia wentylacji. 4. Procedury dostawy, kontroli ilościowej i jakościowej oraz odbioru ładunku, dokumentacja ładunkowa, opieka nad ładunkiem podczas transportu. 5. Przygotowanie pomieszczeń ładunkowych (ładowni i międzypokładów) do przyjęcia ładunku, kontrola szczelności pokryw lukowych, kontrola studzienek zęzowych i wyposażenia pomieszczeń ładunkowych. 6. Organizacja prac przeładunkowych, planowanie operacji ładunkowych, przygotowanie planów ładunkowych statku z uwzględnieniem |
1 | 2 | 3 | |
właściwości i parametrów przewożonych ładunków. 7. Wykorzystanie programów ładunkowych do realizacji obliczeń statecznościowo - wytrzymałościowych, uwzględniających ograniczenia w portach i terminalach przeładunkowych, gęstość wody, obowiązujące linie ładunkowe, zużycie zapasów w trakcie transportu, ograniczenie wynikające z zanurzenia i nośności statku. |
|||||
3 |
1. Jednostki kontenerowe: - charakterystyka i budowa statków do przewozu jednostek kontenerowych, - charakterystyka urządzeń przeładunkowych wykorzystywanych do operacji przeładunkowych, charakterystyka, typy, rozmiary i budowa jednostek kontenerowych, - charakterystyka, budowa i wykorzystanie osprzętu do mocowania jednostek kontenerowych. 2. Przygotowanie pokładów do przyjęcia kontenerów. 3. Kontrola szczelności pokryw lukowych. 4. Kontrola studzienek zęzowych i wyposażenia pomieszczeń ładunkowych. 5. Organizacja prac przeładunkowych, planowanie operacji ładunkowych, przygotowanie planów ładunkowych statku z uwzględnieniem rozmiarów i typów jednostek kontenerowych oraz właściwości przewożonych ładunków w kontenerach. 6. Wykorzystanie programów ładunkowych do realizacji obliczeń statecznościowo - wytrzymałościowych, uwzględniających ograniczenia w portach i terminalach przeładunkowych, gęstość wody, obowiązujące linie ładunkowe, zużycie zapasów w trakcie transportu, ograniczenie wynikające z zanurzenia i nośności statku. |
2 | 3 | 5 | |
4 |
1. Jednostki i ładunki toczne: - charakterystyka i budowa statków do przewozu wagonów kolejowych, samochodów ciężarowych i jednostek tocznych, - charakterystyka urządzeń przeładunkowych wykorzystywanych do operacji przeładunkowych, - charakterystyka, typy, rozmiary i budowa jednostek tocznych, - charakterystyka, budowa i wykorzystanie osprzętu do mocowania jednostek tocznych. 2. Przygotowanie pokładów ładunkowych do przyjęcia ładunku, kontrola szczelności ramp przeładunkowych, kontrola wyposażenia pomieszczeń ładunkowych. 3. Organizacja prac przeładunkowych, planowanie operacji ładunkowych, przygotowanie planów ładunkowych statku z uwzględnieniem właściwości i parametrów przewożonych ładunków. 4. Wykorzystanie programów ładunkowych do realizacji obliczeń statecznościowo - wytrzymałościowych, uwzględniających ograniczenia w portach i terminalach przeładunkowych, gęstość wody, obowiązujące linie ładunkowe, zużycie zapasów w trakcie transportu, ograniczenie wynikające z zanurzenia i nośności statku. |
1 | 1 | 2 | |
5 |
1. Ładunki masowe stałe: - charakterystyka i budowa statków przeznaczonych do transportu stałych ładunków masowych takich jak: rudy metali, węgiel, ziarna zbóż, - charakterystyka urządzeń przeładunkowych wykorzystywanych do operacji przeładunkowych, - charakterystyka ładunków masowych. 2. Mikroklimat pomieszczeń ładunkowych - zasady prowadzenia wentylacji. |
1 | 3 | 4 | |
3. Procedury dostawy, kontroli ilościowej i jakościowej oraz odbioru ładunku, dokumentacja ładunkowa, opieka nad ładunkiem podczas transportu. 4. Przygotowywanie ładowni do przyjęcia ładunków masowych stałych, kontrola szczelności pokryw lukowych, kontrola studzienek zęzowych i wyposażenia pomieszczeń ładunkowych. 5. Organizacja prac przeładunkowych, planowanie operacji ładunkowych, przygotowanie planów ładunkowych statku z uwzględnieniem właściwości i parametrów przewożonych ładunków. 6. Wykorzystanie programów ładunkowych do realizacji obliczeń statecznościowo - wytrzymałościowych, uwzględniających ograniczenia w portach i terminalach przeładunkowych, gęstość wody, obowiązujące linie ładunkowe, zużycie zapasów w trakcie transportu, ograniczenie wynikające z zanurzenia i nośności statku. 7. Zasady przeprowadzenia odczytu zanurzenia statku (Draft Survey) - stosowane formularze obliczeniowe. |
|||||
6 |
1. Ładunki masowe ciekłe: - charakterystyka i budowa statków przeznaczonych do transportu płynnych ładunków masowych takich jak: ropa naftowa, produkty ropopochodne i płynne chemikalia luzem, - charakterystyka urządzeń i systemów wykorzystywanych do operacji przeładunkowych, - charakterystyka ładunków płynnych. 2. Skład gazów występujących w pomieszczeniach ładunkowych - zasady prowadzenia wymiany gazów w zbiornikach ładunkowych. 3. Procedury dostawy, kontroli ilościowej i jakościowej oraz odbioru ładunku, |
1 | 2 | 3 | 6 |
dokumentacja ładunkowa, opieka nad ładunkiem podczas transportu. 4. Ładunki masowe ciekłe, przygotowanie zbiorników ładunkowych do przyjęcia ładunku, kontrola szczelności i składu gazów występujących w zbiornikach, kontrola i testowanie systemów przeładunkowych. 5. Organizacja prac przeładunkowych, planowanie operacji ładunkowych, przygotowanie planów ładunkowych statku z uwzględnieniem właściwości i parametrów przewożonych ładunków. 6. Wykorzystanie Symulatora Ładunkowego Statków do Przewozu Ładunków Ciekłych (LCHS - Liquid Cargo Handling Simulator) i programów ładunkowych do realizacji obliczeń statecznościowo-wytrzymałościowych, uwzględniających ograniczenia w portach i terminalach przeładunkowych, gęstość wody, obowiązujące linie ładunkowe, zużycie zapasów w trakcie transportu, ograniczenie wynikające z zanurzenia i nośności statku. 7. Zasady przeprowadzenia pomiaru ulażu i sondowania zbiorników (Ullage Report) - stosowane formularze obliczeniowe. |
|||||
7 |
1. Ładunki masowe gazów skroplonych luzem: - charakterystyka i budowa statków przeznaczonych do transportu skroplonych gazów luzem takich jak: LNG, LPG, NH3, charakterystyka urządzeń i systemów wykorzystywanych do operacji przeładunkowych, - charakterystyka gazów skroplonych luzem, gazów występujących w pomieszczeniach ładunkowych - zasady prowadzenia wymiany gazów w zbiornikach ładunkowych. 2. Procedury dostawy, kontroli ilościowej i jakościowej oraz odbioru ładunku, dokumentacja ładunkowa, opieka nad ładunkiem podczas transportu. |
1 | 1 | 2 | 4 |
3. Przygotowanie zbiorników ładunkowych do przyjęcia ładunku, kontrola szczelności i składu gazów występujących w zbiornikach, kontrola i testowanie systemów przeładunkowych. 4. Organizacja prac przeładunkowych, planowanie operacji ładunkowych, przygotowanie planów ładunkowych statku z uwzględnieniem właściwości i parametrów przewożonych ładunków. 5. Wykorzystanie symulatora i programów ładunkowych do realizacji obliczeń statecznościowo-wytrzymałościowych, uwzględniających ograniczenia w portach i terminalach przeładunkowych, gęstość wody, obowiązujące linie ładunkowe, zużycie zapasów w trakcie transportu, ograniczenie wynikające z zanurzenia i nośności statku. 6. Zasady wyznaczenia ilości ładunku - stosowane formularze obliczeniowe. |
|||||
Razem | 8 | 12 | 5 | 25 |
Umiejętności
RAMOWY ROZSZERZONY PROGRAM SZKOLENIA DLA MARYNARZY DZIAŁU POKŁADOWEGO*
Przedmiot | Liczba godzin | |||||
W | C | L | S | Σ | ||
I | II | III | IV | V | VI | VII |
9.1 | NAWIGACJA | 140 | 35 | 180 | 20 | 375 |
9.2 | METEOROLOGIA I OCEANOGRAFIA | 60 | 20 | 80 | ||
9.3 | URZĄDZENIA NAWIGACYJNE | 80 | 40 | 30 | 150 | |
9.4 | MANEWROWANIE STATKIEM | 40 | 25 | 65 | ||
9.5 | RATOWNICTWO MORSKIE | 30 | 10 | 5 | 45 | |
9.6 | ŁĄCZNOŚĆ MORSKA | 45 | 25 | 35 | 105 | |
9.7 | BEZPIECZEŃSTWO NAWIGACJI | 45 | 10 | 10 | 65 | |
9.8 | BUDOWA I STATECZNOŚĆ STATKU | 100 | 90 | 190 | ||
9.9 | SIŁOWNIE OKRĘTOWE | 15 | 5 | 5 | 25 | |
9.10 | PRZEWOZY MORSKIE | 75 | 30 | 105 | ||
9.11 | ZARZĄDZANIE STATKIEM | 30 | 15 | 45 | ||
9.12 | BEZPIECZEŃSTWO STATKU | 30 | 10 | 40 | ||
9.13 | PRAWO MORSKIE | 60 | 60 | |||
9.14 | OCHRONA ŚRODOWISKA MORSKIEGO | 15 | 15 | |||
9.15 | JĘZYK ANGIELSKI | 120 | 120 | |||
9.16 | INFORMATYKA | 40 | 40 | |||
Razem | 765 | 280 | 350 | 130 | 1525 |
* Program szkolenia obejmuje zagadnienia realizowane na poziomach operacyjnym i zarządzania w żegludze międzynarodowej. Szkolenie zakończone jest egzaminem. Wymagania egzaminacyjne obejmują wymagania przewidziane dla marynarzy działu pokładowego na poziomie operacyjnym w żegludze międzynarodowej.
9.1. | Przedmiot: | NAWIGACJA | ||||
Zakres szkolenia: | program rozszerzony: poziom operacyjny i zarządzania | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 140 | 35 | 180 | 20 | 375 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
PODSTAWY NAWIGACJI 1. Kształt i wymiary Ziemi, układy odniesienia i współrzędnych na kuli i elipsoidzie, horyzont i widnokrąg. 2. Morskie jednostki miar, odniesienie do układu SI. 3. Zboczenie nawigacyjne. Żegluga po południku i równoleżniku. 4. Kierunek, kurs, namiar i kąt kursowy oraz systemy ich wyrażania. 5. Oddziaływanie prądu i wiatru na statek. Pojęcia: kąt drogi nad dnem (KDd), kąt drogi po wodzie (KDw), kurs rzeczywisty (KR), dryf, znos. 6. Określanie przebytej drogi, pomiar prędkości po wodzie i nad dnem. 7. Magnetyzm Ziemi i statku, deklinacja, dewiacja, całkowita poprawka. 8. Kursy i namiary kompasowe, magnetyczne i żyrokompasowe, poprawka żyrokompasu. 9. Korzystanie ze spisu świateł. 10. Charakterystyki świateł nawigacyjnych. 11. Odległość do widnokręgu, zasięgi widoczności świateł nawigacyjnych i obiektów. |
20 | 20 | 40 | ||
2 |
DEWIACJA 1. Kompas magnetyczny. 2. Własności magnetyczne stali okrętowej, rodzaje magnetyzmu statkowego, typy stali miękkiej w kadłubie statku. 3. Dewiacja półokrężna, ćwierćokrężna i stała. 4. Wzór Archibalda Smitha, współczynniki dewiacji statku nieprzechylonego: A, B, C, D i E. 5. Dewiacja przechyłowa. 6. Metody określania dewiacji kompasu, krzywa dewiacji, tabela dewiacji. 7. Kompensacja dewiacji kompasu. 8. Usytuowanie kompasu na statku, wymagania dla kompasu. |
5 | 5 | 10 | ||
3 |
GEODEZYJNO-KARTOGRAFICZNE PODSTAWY NAWIGACJI 1. Odwzorowania walcowe (Merkatora, Gaussa-Krügera). Powiększona szerokość. 2. Odwzorowania azymutalne: normalne, ukośne oraz stereograficzne. 3. Odwzorowanie gnomoniczne. 4. Opracowanie, redagowanie i wydawanie map nawigacyjnych w wersji papierowej i cyfrowej. 5. Podstawowe wiadomości o mapach: numeracja map, tytuł, legenda, skala, datowanie map, zero mapy, poziomy odniesienia wysokości. 6. Korzystanie z map nawigacyjnych: niebezpieczeństwa nawigacyjne na mapach morskich, oznakowanie nawigacyjne, system oznakowania nawigacyjnego IALA. 7. Morskie mapy tematyczne i pomocnicze. Routeing charts. 8. Zasady korzystania z brytyjskich Wiadomości Żeglarskich (Admiralty Notices to Mariners), rocznego zestawienia Wiadomości Żeglarskich (Annual Summary of Admiralty Notices to Marines) oraz Wiadomości Żeglarskich BHMW. Ostrzeżenia nawigacyjne. 9. Korzystanie z Katalogu map Admiralicji i innych wydawnictw hydrograficznych (Catalogue of Admiralty Charts and Publications) i Katalogu map i publikacji BHWM. 10. Zasady korekty map i wydawnictw nautycznych. |
15 | 20 | 35 | ||
4 |
PODSTAWY TRYGONOMETRII SFERYCZNEJ 1. Trójkąt sferyczny. 2. Podstawowe wzory trygonometrii sferycznej. 3. Trójkąt sferyczny prostokątny. |
5 | 10 | 15 | ||
5 |
ŻEGLUGA PO LOKSODROMIE I ORTODROMIE 1. Żegluga po loksodromie. Trójkąt loksodromiczny, drogowy i Merkatora. 2. Problemy żeglugi po loksodromie. 3. Zliczenie matematyczne proste i złożone. 4. Elementy ortodromy. 5. Przebieg ortodromy i loksodromy na mapie Merkatora i na mapie gnomonicznej. 6. Wykorzystanie mapy gnomonicznej do określania elementów ortodromy. 7. Żegluga mieszana. 8. Automatyzacja obliczeń loksodromy i ortodromy. |
10 | 15 | 25 | ||
6 |
OKREŚLANIE POZYCJI STATKU 1. Zliczenie graficzne drogi statku. 2. Pozycja zliczona i estymowana statku. 3. Uwzględnianie oddziaływania wiatru i prądu podczas żeglugi. Problemy żeglugi na wietrze i prądzie. Zadania na mapie nawigacyjnej. 4. Pomiary nawigacyjne. Dokładność pomiarów nawigacyjnych. 5. Parametry nawigacyjne i ich linie pozycyjne. 6. Zasady doboru obiektów i technika wykonywania pomiarów nawigacyjnych. 7. Pozycja obserwowana statku. 8. Wykreślanie pozycji obserwowanej statku z jednego obiektu lub kilku obiektów. Kompleksowe zadania na mapie nawigacyjnej. 9. Zastosowanie linii pozycyjnych do określania granic niebezpieczeństw nawigacyjnych. 10. Błędy pomiarów nawigacyjnych. 11. Błędy linii pozycyjnych. 12. Ocena dokładności linii pozycyjnych. 13. Oceny dokładności pozycji statku. Analiza dokładności pozycji statku określonej różnymi metodami nawigacyjnymi. 14. Błędy metod i odwzorowań w nawigacji morskiej. 15. Standardy dokładności IMO. |
20 | 55 | 75 | ||
7 |
PŁYWY I PRĄDY PŁYWOWE 1. Pływy - podstawowe definicje. 2. Poziom odniesienia głębokości (zero mapy) oraz poziom odniesienia wysokości dla akwenów pływowych i bezpływowych. 3. Poziomy pływowe. 4. Krzywa pływów i jej elementy (wznoszenie, opadanie, skok, wysokość pływu, czas trwania, bezruch pływu). 5. Głębokości na mapie morskiej a aktualna głębokość akwenu. Redukcja sondy. 6. Siły pływotwórcze. Zarys statycznej teorii pływów. 7. Podział i charakterystyka pływów; syzygijne, kwadraturowe, pośrednie oraz półdobowe, dobowe, mieszane. Dobowe wykresy pływów. 8. Dynamika pływów. Rozchodzenie się fali pływowej. Wpływ konfiguracji dna morskiego i wybrzeża na zjawisko pływów. Układy amfidromiczne, fale stojące. 9. Wpływ warunków hydrometeorologicznych na zjawisko pływów. 10. Fala pływowa na rzekach. 11. Źródła informacji o pływach. Tablice pływów - przepowiednie pływów dla portów głównych i dołączonych. 12. Zadania pływowe: obliczanie czasu wystąpienia żądanej wysokości pływu (okno pływu); obliczanie wysokości pływu w wyznaczonym czasie (podejście do portu, przejście nad płycizną, próba samodzielnego zejścia z mielizny, kotwiczenie, korygowanie wzniesienia świateł, wysokości podanych na mapie, pionowego prześwitu pod mostem). 13. Uproszczona metoda analizy harmonicznej pływów (NP 159). 14. Obliczanie wysokości pływu na morzu otwartym, co-tidal charts. 15. Prądy pływowe - podstawowe definicje. 16. Prądy kołowe i zwrotne. Prądy o charakterze półdobowym, dobowym i mieszanym. 17. Wpływ konfiguracji dna morskiego i wybrzeża na zjawisko prądów pływowych. 18. Źródła informacji o prądach pływowych, tablice, atlasy, mapy nawigacyjne, locje. 19. Określanie parametrów prądów: kierunku i prędkości prądu, czasu trwania. Bezruch prądu. 20. Wykorzystanie Internetu w zakresie informacji o pływach i prądach pływowych (służby hydrograficzne), zastosowanie programów komputerowych do określania prognozy pływów i prądów pływowych. 21. Automatyzacja obliczeń pływów i prądów pływowych. 22. Dokładność przepowiedni pływów i prądów pływowych. |
10 | 20 | 30 | ||
8 |
ASTRONAWIGACJA 1. Wiadomości ogólne o układzie słonecznym. Sfera niebieska - pojęcia podstawowe. 2. Układy współrzędnych astronomicznych: horyzontalny, równikowy I, II (godzinny i ekwinokcjalny). 3. Rzut zenitalny i biegunowy. Rzut azymutalno-perspektywiczny. 4. Trójkąt sferyczny paralaktyczny i jego graficzne i analityczne rozwiązywanie. 5. Ruch ciał niebieskich w funkcji czasu i położenia obserwatora. 6. Czas w astronawigacji: czas gwiazdowy, równanie czasu gwiazdowego, czas słoneczny prawdziwy i średni, równanie czasu słonecznego. Czas uniwersalny, czas strefowy, strefy czasowe, linia zmiany daty. 7. Chronometr i statkowa służba czasu. 8. Morski Rocznik Astronomiczny - budowa i wykorzystanie. 9. Sekstant i pomiary wysokości ciał niebieskich (technika mierzenia, ocena i eliminacja błędów). 10. Poprawianie zmierzonych sekstantem wysokości ciał niebieskich. 11. Rzut ciała niebieskiego na powierzchnię kuli ziemskiej. Pojęcie astronomicznego okręgu pozycyjnego i astronomicznej linii pozycyjnej. 12. Metody określania astronomicznej linii pozycyjnej: wysokościowa, długościowa i szerokościowa. 13. Bezpośrednie wykreślanie okręgu pozycyjnego na mapie. 14. Budowa i wykorzystanie tablic astronawigacyjnych - HD-605. 15. Identyfikacja gwiazd i planet. Wykorzystanie tablic i identyfikatorów. 16. Przygotowanie porannej i wieczornej obserwacji astronomicznej. 17. Pozycja z jednoczesnych i niejednoczesnych obserwacji ciał niebieskich. Dokładność astronomicznej linii pozycyjnej i pozycji obserwowanej. 18. Dobowy cykl obserwacji astronomicznych. 19. Astronomiczne metody obliczania całkowitej poprawki kompasu magnetycznego i żyrokompasu. 20. Algorytmizacja obliczeń astronawigacyjnych. |
30 | 15 | 15 | 60 | |
9 |
PLANOWANIE PODRÓŻY 1. Zalecenia dotyczące planowania podróży w świetle konwencji SOLAS i rezolucji IMO (gromadzenie informacji, planowanie drogi statku "od nabrzeża do nabrzeża", realizacja planu i jego monitorowanie). 2. Zalecenia konwencji STCW w aspekcie planowania podróży i obowiązków oficera wachtowego. 3. Źródła informacji niezbędne do opracowania kompletnego planu przejścia nawigacyjnego. 4. Treści i korekta morskich wydawnictw nautycznych, takich jak: locji, spisów sygnałów radiowych, Ocean Passages for the World, tablic odległości (Distance Tables), IMO Ship's Routeing, Mariner's Handbook, Guide to Port Entry. 5. Proces planowania i monitorowania przejścia statku. 6. Obowiązki oficera wachtowego na różnych etapach realizacji podróży z uwzględnieniem aspektu ochrony środowiska. Organizacja pracy zespołowej na mostku. 7. Procedury wachtowe i awaryjne. 8. Wymagania dotyczące metod i częstotliwości określania pozycji na różnych etapach podróży. 9. Planowanie podróży oceanicznej i na akwenach otwartych. 10. Trasy pogodowe. 11. Warunki hydrometeorologiczne ograniczające wybór drogi statku. 12. Żegluga statku w lodach - planowanie podróży statku w obszarach występowania lodu pochodzenia morskiego i lądowego - interpretacja map. 13. Oblodzenie statku - prognozowanie możliwości oblodzenia statku na podstawie nomogramów. 14. Programy komputerowe uwzględniające warunki pogodowe, istotne przy planowaniu podróży statków. 15. Korzystanie z ośrodków lądowych pogodowego prowadzenia statków. 16. Planowanie podróży w obszarach ograniczonych. 17. Sposoby kontroli pozycji na wodach przybrzeżnych i pilotowych. 18. Kontrola pozycji wg współrzędnych brzegowych i torowych. 19. Modyfikacja planu podróży w trakcie jego realizacji. Plan awaryjny. 20. Systemy meldunkowe i VTS. 21. Dziennik pokładowy. 22. Automatyzacja obliczeń nawigacyjnych. |
15 | 30 | 45 | ||
10 |
ECDIS 1. Systemy informacji przestrzennej GIS. 2. Aspekty prawne, standaryzacja systemów ECDIS. 3. Charakterystyka podstawowych typów systemów map elektronicznych (ECDIS, RCDS i ECS). 4. Baza danych tworzona dla potrzeb ECDIS (WEND, ośrodki RECC). 5. Podstawowe funkcje nawigacyjne ECDIS. 6. Prezentacja danych ECDIS (ENC/SENC oraz RNC/SRNC). 7. Urządzenia i czujniki współpracujące z ECDIS. 8. Planowanie, monitorowanie i rejestracja podróży w systemach ECDIS. 9. Zobrazowanie oraz funkcje prezentacji dodatkowych informacji nawigacyjnych. 10. Aktualizacja danych, rejestracja danych nawigacyjnych, kontrola poprawnego funkcjonowania ECDIS, funkcje back-up. 11. Serwis ARCS, AVCS, TADS. 12. Alarmy, ostrzeżenia oraz błędna interpretacja prezentowanych danych 13. Nawigacja pilotowa z wykorzystaniem ECDIS. |
10 | 10 | 20 | 40 | |
Razem | 140 | 35 | 180 | 20 | 375 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
teoretyczne podstawy planowania podróży oraz zasady prowadzenia bezpiecznej i sprawnej nawigacji we wszystkich realizacji podróży, w różnych warunkach hydrometeorologicznych występujących na oceanach, morzach i wodach śródlądowych uczęszczanych przez statki morskie, z uwzględnieniem oddziaływania tych warunków; zasady konstrukcji stosowanych w nawigacji map i innych materiałów kartograficznych oraz zakres i treści szczegółowe morskich pomocy nawigacyjnych; teoretyczne podstawy prowadzenia zliczenia drogi (graficzne i analityczne) z uwzględnieniem błędów wskazań logów, kompasów oraz oddziaływania wiatru i prądu; podstawy tworzenia infrastruktury nawigacyjnej akwenów żeglugowych; podstawy teorii określania pozycji statku za pomocą wszystkich dostępnych technik oraz ocena dokładności linii pozycyjnych i pozycji; zasady i procedury pełnienia wachty nawigacyjnej i współpracy w zespole obsady mostka nawigacyjnego.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
definiowanie i weryfikowanie wszystkich potencjalnych niebezpieczeństw nawigacyjnych; wykorzystywanie publikacji nautycznych; uzyskanie ze wszystkich dostępnych źródeł ostrzeżeń nawigacyjnych i pogodowych; korekta map i publikacji; wyznaczanie pozycji statku metodami terrestrycznymi i elektronicznymi oraz określanie ich dokładności; prowadzenie bezpiecznej nawigacji; określanie i przewidywanie ruchu statku w zmiennych warunkach hydrometeorologicznych; obliczanie wartość poprawki kompasów; określanie pływów i prądów pływowych; zaplanowanie podróży statku; prowadzenie obliczeń nawigacyjnych dotyczących kursu i drogi statku, wykorzystywanie systemów nawigacji zintegrowanej, w tym ECDIS; przygotowanie raportów i uczestniczenie w systemach meldunkowych; stosowanie procedur wachty nawigacyjnej, zastosowanie procedur w niebezpieczeństwie; przygotowanie mostka nawigacyjnego do wyjścia statku w morze.
9.2. | Przedmiot: | METEOROLOGIA I OCEANOGRAFIA | ||||
Zakres szkolenia: | program rozszerzony: poziom operacyjny i zarządzania | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 60 | 20 | 80 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
METEOROLOGIA 1. Elementy pogody obserwowane i mierzone. 2. Temperatura powietrza. 3. Wilgotność powietrza. 4. Równowaga atmosfery. 5. Rodzaje chmur. 6. Opady atmosferyczne. 7. Mgły i zamglenia. 8. Widzialność. 9. Ciśnienie atmosferyczne. 10. Wiatry na kuli ziemskiej, wiatry lokalne. 11. Ogólna cyrkulacja atmosfery. 12. Niże i wyże baryczne. Frontogeneza i frontoliza. 13. Analiza synoptyczna. 14. Przewidywanie zmienności warunków pogodowych na frontach atmosferycznych. 15. Meteorologia synoptyczna szerokości tropikalnych; międzyzwrotnikowa strefa zbieżności pasatów (MSZ), pasaty, monsuny. 16. Cyklony tropikalne. Budowa i obszary powstawania, warunki pogodowe. 17. Stadia rozwoju cyklonu tropikalnego, klasyfikacja prognostyczna. 18. Cyklon tropikalny jako niebezpieczeństwo nawigacyjne. Unikanie zagrożenia. Omijanie pola sztormowego. Sztormowanie w cyklonie tropikalnym. 19. Odbiór i interpretacja informacji pogodowej na statku. 20. Statkowe urządzenia meteorologiczne. 21. Zasady prowadzenia pomiarów i obserwacji meteorologicznych. 22. Sporządzanie depesz meteorologicznych. 23. Wypełnianie dziennika pokładowego i dziennika obserwacji hydrometeorologicznych. |
30 | 10 | 40 | ||
2 |
OCEANOGRAFIA 1. Wszechocean i jego podział, charakterystyka dna morskiego, osady. 2. Właściwości fizykochemiczne wód morskich. 3. Falowanie, charakterystyka. 4. Falowanie wiatrowe. Teorie powstawania, rozwoju i zaniku. Wpływ falowania na ruch statku. 5. Prognozowanie pól falowania, interpretacja map falowania i biuletynów pogodowych. 6. Prądy morskie. Klasyfikacja, występowanie, charakterystyka. 7. Obliczanie parametrów prądu wiatrowego (kierunek, prędkość). 8. Wahania poziomu morza - długookresowe, sezonowe, krótkookresowe. 9. Wezbrania i obniżenia sztormowe, sejsze, tsunami. 10. Zjawiska lodowe na morzach. 11. Służba lodowa, przekazywanie informacji o zjawiskach lodowych. Bałtycki Klucz Lodowy - BKL. 12. Interpretacja map i biuletynów zlodzenia. 13. Oblodzenie statków. Przewidywanie oblodzenia statku. 14. Mapy Routeing Charts wybór trasy i opis spodziewanej pogody. 15. Wydawnictwa i pomoce hydrometeorologiczne. 16. Programy doradcze. |
30 | 10 | 40 | ||
Razem | 60 | 20 | 80 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
główne prawidłowości funkcjonowania atmosfery i oceanu oraz współdziałania obu podsystemów; sprzęt pomiarowy stosowany w obserwacjach meteorologicznych na morzu; zasady wykonywania obserwacji meteorologicznych i hydrologicznych; organizacja sieci meteorologicznych i systemy nadawania prognoz pogody; zasady wykonywania i interpretacji danych hydrometeorologicznych (mapy, biuletyny, obserwacje własne) na potrzeby żeglugi.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
posługiwanie się sprzętem pomiarowym (psychrometry, aneroidy, anemometry etc.); posługiwanie skalami obserwacyjnymi (Beauforta, stanów morza, widzialności, zwartości lodów, zachmurzenia, Safiro-Simpsona); określanie wiatru rzeczywistego na podstawie wiatru pozornego; obliczanie parametrów prądu wiatrowego i elementów falowania; posługiwanie się tablicami psychrometrycznymi, nomogramami obladzania, międzynarodową terminologią lodową; przeprowadzenie kompletnej obserwacji według klucza SHIP i zaszyfrowanie jej oraz posługiwanie się programem TURBOWIN; interpretowanie biuletynów pogodowych oraz map pogodowych: lodowych, falowania, analizy tropikalnej, a także publikacji nautycznych (Routeing charts, Pilot charts, ALRS); przeprowadzenie kalkulacji manewru odchodzenia od cyklonu tropikalnego i wyznaczanie sektorów zabronionych i dozwolonych przy omijaniu cyklonu.
9.3. | Przedmiot: | URZĄDZENIA NAWIGACYJNE | ||||
Zakres szkolenia: | program rozszerzony: poziom operacyjny i zarządzania | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 80 | 40 | 30 | 150 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
PODSTAWOWE SYSTEMY NAWIGACYJNE 1. Zjawiska fizyczne wykorzystywane do wyznaczania kierunku w kompasach. 2. Budowa i zasada działania żyrokompasów. 3. Budowa, zasada działania i obsługa autopilotów. 4. Pomiar prędkości statku - budowa i zasada działania logów. 5. Pomiar głębokości - budowa i zasada działania echosond. 6. Wykrywanie obiektów podwodnych w płaszczyźnie poziomej - budowa i zasada działania sonaru oraz echosondy wielowiązkowej. 7. Cyfrowe oraz analogowe metody rejestracji danych z urządzeń nawigacyjnych. Budowa i zasada działania rejestratora VDR. 8. Urządzenia nawigacji inercyjnej, zasady działania, główne zastosowania. 9. Systemy i urządzenia dynamicznego pozycjonowania. 10. Wymagania stawiane przez instytucje klasyfikacyjne dotyczące urządzeń nawigacyjnych. |
20 | 10 | 30 | ||
2 |
SYSTEMY RADIONAWIGACYJNE 1. Parametry fali elektromagnetycznej w zastosowaniu nawigacyjnym. 2. Wzorce i skale czasu w systemach radionawigacyjnych. 3. Linia pozycyjna w radionawigacji i podział systemów radionawigacyjnych. 4. Układy odniesienia pozycji. 5. Ruch sztucznego satelity w ziemskim polu grawitacyjnym. 6. System satelitarny GPS - budowa, zasada działania, dokładność. 7. System satelitarny GLONASS - budowa, zasada działania, dokładność. 8. System satelitarny Galileo - budowa, zasada działania, dokładność. 9. Wersje różnicowe GNSS (DGNSS) - metody, zasady działania, dokładność. 10. Pilotażowe systemy radionawigacyjne bliskiego zasięgu - budowa, zasady działania, dokładności. 11. System hiperboliczny Loran C - budowa, zasada działania, zasięg, dokładność, poprawki. 12. Europejski system nawigacyjny Eurofix - budowa, zasada działania, zasięg, dokładność. 13. Radionamierzanie. 14. Systemy nawigacji zintegrowanej, wykorzystanie monitorów wielofunkcyjnych. 15. System automatycznej identyfikacji (AIS). 16. System identyfikacji dalekiego zasięgu LRIT. 17. Wydawnictwa radionawigacyjne polskie i angielskie - ALRS. 18. Eksploatacja odbiorników systemów radionawigacyjnych. |
30 | 20 | 50 | ||
3 |
RADIOLOKACJA - WYKORZYSTANIE URZĄDZEŃ RADAROWYCH - SZKOLENIE NA POZIOMIE OPERACYJNYM 1. Wymagania techniczno-eksploatacyjne IMO dotyczące urządzeń radarowych. 2. Podstawowe zjawiska i problemy radiolokacji. 3. Budowa i eksploatacja morskiego radaru nawigacyjnego. 4. Interpretacja zobrazowania radarowego. 5. Błędy i dokładność pomiarów radarowych. 6. Diagnostyka sprawności radaru i wstępna lokalizacja uszkodzeń. 7. Obróbka cyfrowa ech i jej wpływ na zobrazowanie radarowe. 8. Urządzenia współpracujące z radarem nawigacyjnym. 9. Sporządzenie nakresu radarowego - meldunek radarowy, planowanie i kontrola skuteczności manewrów antykolizyjnych. 10. Wykorzystanie urządzeń radarowych do określania i kontroli pozycji statku. 11. Pomoce nakresowe EPA i ATA, zasada działania i możliwości wykorzystania. 12. Zasada działania, podstawowe funkcje, obsługa ARPA. 13. Interpretacja informacji uzyskiwanej w ARPA. 14. Testowanie, błędy i ograniczenia urządzeń ARPA. 15. Współpraca ECDIS-AIS-ARPA. 16. Wykorzystanie urządzeń radarowych z zastosowaniem przepisów COLREG w celu zapobiegania kolizji i sytuacji nadmiernego zbliżenia. |
30 | 10 | 30 | 70 | |
Razem | 80 | 40 | 30 | 150 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
podstawowe systemy nawigacyjne: budowa i zasada działania żyrokompasów i repetytorów żyro; źródła błędów żyrokompasu i ich eliminacja; budowa i zasada działania systemów kontroli kursu (autopilotów); metody regulacji systemów kontroli kursu (autopilotów); budowa i zasada działania systemów kontroli drogi; zasady pomiaru prędkości; budowa i zasada działania logów mechanicznych, ciśnieniowych, elektromagnetycznych, dopplerowskich, specjalnych; błędy logów - ich źródła i metody kalibracji; teoria dotycząca rozchodzenia się fal hydroakustycznych; zasady pomiaru głębokości z wykorzystaniem echosondy; budowa i zasady działania echosond nawigacyjnych; błędy pomiaru głębokości, ich źródła oraz metody eliminowania; cyfrowe oraz analogowe metody rejestracji danych z logów, żyrokompasów, echosond i innych urządzeń nawigacyjnych; wykorzystanie rejestratora danych z podróży (VDR) oraz jego uproszczonej wersji S-VDR; podstawowe metody wymiany informacji pomiędzy urządzeniami nawigacyjnymi - protokół NMEA; budowa, zasada działania i dokładności: żyroskopów MEMS, żyroskopów optycznych; zastosowania żyroskopów optycznych i MEMS w systemach nawigacyjnych; budowa i zastosowanie kompasów elektronicznych typu: Fluxgate, AMR; zasady działania systemów nawigacji inercyjnej; systemy dynamicznego pozycjonowania; wymogi dokładnościowe instytucji klasyfikacyjnych stawiane urządzeniom nawigacyjnym; system mostka zintegrowanego IBS (Integrated Bridge System); zintegrowany system nawigacyjny INS (Integrated Navigation System); system zarządzania alarmami na mostku nawigacyjnym BAMS (Bridge Alarm Management System); funkcjonowanie systemów dynamicznego pozycjonowania DP (Dynamic Positioning); podstawowa konfiguracja sprzętowa i programowa systemu ECDIS. Pojęcie sensorów nawigacyjnych (urządzeń zewnętrznych) i ich współpraca z systemem ECDIS; współpraca ECDIS-AIS-ARPA;
satelitarne systemy radionawigacyjne: teoria propagacji fal elektromagnetycznych; parametry fal radiowych; pojęcie czasu w radionawigacji, jego wzorce i skale; pojęcie linii pozycyjnej w radionawigacji i podział systemów radionawigacyjnych ze względu na mierzony parametr; teoria układów odniesienia pozycji; teoria radionamierzania, budowa oraz zasada działania radionawigacyjnych, naziemnych systemów stadiometrycznych i hiperbolicznych; zjawiska wpływające na ruch sztucznych satelitów oraz budowa i zasada działania satelitarnych systemów pozycjonowania; podstawowe różnice pomiędzy poszczególnymi systemami radionawigacyjnymi i stosowanymi w tych systemach metodami określania pozycji; dokładności określania pozycji oraz wektora ruchu w systemach radionawigacyjnych; rodzaje i zasady technik różnicowych korekty pozycji; parametry niezawodnościowe systemów radionawigacyjnych; wydawnictwa radionawigacyjne i ich struktura tematyczna; techniki planowania trasy oraz zapisu i wyświetlania informacji nawigacyjnej w odbiornikach systemów radionawigacyjnych; budowa i działanie systemu automatycznej identyfikacji AIS; budowa i działanie systemu identyfikacji śledzenia dalekiego zasięgu LRIT;
radiolokacja (wykorzystanie urządzeń radarowych - szkolenie na poziomie operacyjnym): właściwości propagacyjne mikrofal w stopniu pozwalającym na zrozumienie zjawisk rozchodzenia się i odbijania fal elektromagnetycznych zakresu radarowego; zasada pracy radaru według schematu blokowego w stopniu pozwalającym na zrozumienie działania jego wszystkich elementów regulacyjnych i ich wpływu na obraz radarowy; sposoby wykonywania pomiarów radarowych, ich błędy i dokładności; problemy wykrywania związane z zasięgiem, refrakcją, szeroko rozumianymi cieniami i kształtem charakterystyki antenowej oraz sposoby ich minimalizacji; rodzaje zniekształceń i zakłóceń, ich przyczyny i sposoby reakcji na ich obecność; algorytmy obróbki cyfrowej obrazu radarowego i ich ocena pod kątem nawigacyjnego wykorzystania radaru; podstawy diagnozowania i lokalizacji uszkodzeń w radarach; rodzaje i zasady działania urządzeń współpracujących z radarem; wpływ mikrofal na organizm ludzki, dokumenty związane z zakupem i eksploatacją radaru; sposoby interpretacji informacji radarowej; zasady sporządzania nakresów radarowych i ich dokładność; sposoby wykorzystania radaru w nawigacji; wymagania IMO dotyczące urządzeń radarowych i ARPA; przepisy COLREG - niebezpieczeństwo wynikające ze zbytniego zaufania do danych ARPA; podstawowe typy urządzeń; możliwości ograniczania błędów urządzeń ARPA; testy operacyjne ARPA, zasady lokalizacji uszkodzeń.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
podstawowe systemy nawigacyjne: obsługiwanie podstawowych typów żyrokompasów nawigacyjnych, autopilotów, logów i echosond nawigacyjnych; kalibrowanie żyrokompasu, repetytora żyro, logu; interpretowanie błędów żyrokompasu; wykorzystanie nastaw regulacyjnych autopilotów w zależności od warunków nawigacyjnych; interpretowanie nastaw autopilota; wprowadzenie parametrów pracy do echosondy; odczytanie głębokości z echosondy nawigacyjnej; zarejestrowanie obrazu i wartości głębokości w echosondzie; przeprowadzenie podstawowej kalibracji i oceny dokładności echosondy nawigacyjnej;
satelitarne systemy radionawigacyjne: terminologia angielska stosowana w odbiornikach systemów pozycyjnych; odczytywanie i zastosowanie informacji zawartych w wydawnictwach radionawigacyjnych, w szczególności w ALRS; określanie pozycji obserwowanej w wybranym układzie odniesienia za pomocą odbiorników radionawigacyjnych systemów naziemnych i satelitarnych; zweryfikowanie dokładności wskazywanej pozycji i jakości odbieranego sygnału; wprowadzanie parametrów wymaganych w odbiornikach poszczególnych systemów; wprowadzanie danych punktów drogowych i zaprogramowanie trasy oraz alarmów nawigacyjnych; interpretowanie informacji nawigacyjnej prezentowanej na wskaźniku odbiornika systemu pozycyjnego; prowadzenie nawigacji po zaprogramowanej trasie w odbiorniku zintegrowanym o różnej złożoności: kompas + log + odbiornik systemu radionawigacyjnego + ENC + AIS;
radiolokacja (wykorzystanie urządzeń radarowych - szkolenie na poziomie operacyjnym): włączanie i wstępne regulowanie wskaźnika radarowego; dobieranie właściwego położenia elementów regulacyjnych stosownie do wykonywanego zadania, w tym wpływanie na wykrywalność, rozmiary ech oraz rozróżnialności; sprawne identyfikowanie ech obiektów na ekranie na podstawie mapy nawigacyjnej bądź obserwacji wzrokowej; biegłe wykonywanie pomiarów radarowych dostępnymi metodami i określanie pozycji obserwowanych; poprawne interpretowanie obrazu radarowego, w tym w warunkach zniekształceń i zakłóceń z szacowaniem położenia, kursu, prędkości, odległości najmniejszego zbliżenia i czasu do osiągnięcia tej odległości; obsługiwanie funkcji nakresowych dostępnych w radarze stosując się do algorytmów postępowania podanych w instrukcji radaru; rozpoznawanie i wykorzystywanie sygnałów urządzeń współpracujących z radarem; diagnozowanie stanu sprawności radaru i wstępne lokalizowanie miejsca wystąpienia uszkodzeń; posługiwanie się dokumentami związanymi z morskim radarem nawigacyjnym; uzyskiwanie informacji o obiektach widocznych na ekranie radaru; ocena sytuacji kolizyjnej; zaplanowanie i wykonanie manewru antykolizyjnego oraz sprawdzenie skuteczności podjętych działań; wykorzystanie urządzeń radarowych do prowadzenia bezpiecznej nawigacji i unikania kolizji na różnych akwenach nawigacyjnych; zainicjowanie śledzenia obiektu; uzyskanie i właściwe interpretowanie informacji wypracowanych przez system ARPA; uwzględnianie błędów i ograniczeń urządzeń ARPA; zasymulowanie manewru antykolizyjnego; wykorzystanie dodatkowych funkcji nawigacyjnych dostępnych w ARPA; używanie ARPA i innych urządzeń nawigacyjnych w celu prowadzenia bezpiecznej nawigacji i unikania kolizji na różnych akwenach nawigacyjnych ze szczególnym uwzględnieniem wymiany informacji ARPA-AIS-ECDIS; korzystanie z ARPA i radaru z uwzględnieniem prawideł COLREG; testowanie urządzenia ARPA.
9.4. | Przedmiot: | MANEWROWANIE STATKIEM | ||||
Zakres szkolenia: | program rozszerzony: poziom operacyjny i zarządzania | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 40 | 25 | 65 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
TEORIA MANEWROWANIA 1. Pojęcie kąta dryfu, chwilowego środka obrotu, przestrzeni manewrowej. 2. Metody przybliżone określania parametrów cyrkulacji, hamowania oraz charakterystyk napędowych. 3. Wpływ wyporności, zanurzenia, przegłębienia, prędkości i zapasu wody pod stępką na cyrkulację i hamowanie. Masy towarzyszące. 4. Siły hydrodynamiczne na kadłubie statku: opór kadłuba, siła poprzeczna i moment na kadłubie. 5. Siły na śrubie okrętowej i innych pędnikach. Boczne działanie śruby, rodzaje śrub. 6. Podział prędkości. Sterowanie silnikiem głównym, sterowanie napędem, moc napędu. 7. Siły na sterze. 8. Oddziaływania wiatru, prądu i falowania. 9. Efekty płytkowodzia. Osiadanie statku w ruchu, zapas wody pod stępką. Manewrowanie w warunkach osiadania. 10. Efekt brzegowy. 11. Oddziaływania statek - statek (mijanie, wyprzedzanie, statek zacumowany). 12. Sterowanie w warunkach oddziaływania efektu brzegowego i reakcji między statkami. 13. Oddziaływanie fal okrętowych na brzeg. 14. Dryf statku przy awarii napędu, kontrola dryfu. 15. Pozostałe źródła oddziaływań: kotwice, cumy, holowniki, stery strumieniowe, odbojnice. 16. Próby manewrowe, standardy manewrowe i informacyjne, stateczność kursowa i zwrotność. |
30 | 30 | |||
2 |
PRAKTYKA MANEWROWANIA (PROCEDURY) 1. Ocena stanu ruchu jednostki. 2. Podstawowe zasady manewrowania w różnych warunkach ograniczenia akwenu. Wpływ wiatru i prądu. Zwrot ze stałą prędkością kątową. 3. Manewrowanie na rzekach i akwenach ograniczonych w warunkach wiatru i prądu niejednorodnego - reakcja na wychylenie steru. 4. Podejmowanie i zdawanie pilota. Żegluga w obszarach TSS i VTS. 5. Manewry "człowiek za burtą". 6. Manewry kotwiczenia: ogólne zasady, wybór miejsca kotwiczenia, kotwiczenie na ograniczonej przestrzeni, ustalanie bezpiecznej długości łańcucha kotwicznego. Wykorzystanie kotwicy do poprawy sterowności statku. Awaryjne podnoszenie kotwicy. 7. Samodzielne cumowanie statkiem jednośrubowym. 8. Cumowanie dużych statków. 9. Cumowanie statkiem dwuśrubowym. 10. Wpływ warunków hydrometeorologicznych na manewry cumowania. 11. Holowanie portowe, współpraca z holownikami. 12. Dokowanie. Cumowanie w śluzie. 13. Postój statku na cumach. 14. Manewrowanie w sztormie. 15. Opuszczanie i podnoszenie środków ratunkowych w warunkach falowania morza. Podejmowanie rozbitków. 16. Holowanie morskie. 17. Manewrowanie w lodach. |
10 | 10 | |||
3 |
PRAKTYCZNE WYKONYWANIE MANEWRÓW NA SYMULATORACH MANEWROWYCH 1. Charakterystyki i próby manewrowe, standardy IMO. 2. Manewry "człowiek za burtą". 3. Podejmowanie pilota, systemy TSS, służby VTS. 4. Kotwiczenie w celu postoju. 5. Żegluga kanałem płytkowodnym (chwilowy środek obrotu, efekty: brzegowy i płytkowodzia). 6. Mijanie i wyprzedzanie w kanale. 7. Podstawy samodzielnego cumowania i odcumowania statku jednośrubowego. 8. Cumowanie i odcumowanie dużych statków. Wykorzystanie holowników. 9. Sztormowanie. 10. Akcje ratownicze na otwartym morzu. |
25 | 25 | |||
Razem | 40 | 25 | 65 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
mechanika manewrowania statkiem (m.in. układ sił i momentów) oraz zalecenia (strategie) manewrowe w przypadku typowych manewrów, w zakresie umożliwiającym samodzielne rozwiązywanie problemów manewrowych dla aktualnych warunków statek - akwen - środowisko i optymalizacja tych rozwiązań.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
posługiwanie się dostępnymi źródłami o oddziaływaniach dynamicznych w manewrowaniu, stosowanie ewentualnej symulacji ruchu, obserwowanie stanu ruchu jednostki w czasie manewru, przewidywanie bezwładności ruchu, dobieranie czasu i wielkości nastaw napędu i wychyleń steru.
9.5. | Przedmiot: | RATOWNICTWO MORSKIE | ||||
Zakres szkolenia: | program rozszerzony: poziom operacyjny i zarządzania | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 30 | 10 | 5 | 45 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
RATOWANIE ŻYCIA NA MORZU 1. Podstawy prawne poszukiwania, ratowania życia i ratownictwa na morzu. 2. Organizacja Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa (służby SAR) w Polsce i na świecie. 3. Wyposażenie łodzi i tratw ratunkowych oraz łodzi ratowniczych. 4. Systemy wodowania łodzi i tratw ratunkowych oraz szybkich łodzi ratowniczych. 5. Metody ewakuacji ludzi z zagrożonych statków towarowych. 6. Metody ewakuacji ludzi z zagrożonych statków pasażerskich i promów oraz opieka nad pasażerami w sytuacjach awaryjnych. 7. Zachowanie się rozbitków na statkowych środkach ratunkowych. 8. Zasady przetrwania człowieka w morzu. 9. Poradnik poszukiwania i ratowania - IAMSAR. 10. Organizacja akcji poszukiwawczo-ratowniczej; IAMSAR - ćwiczenia na symulatorze. 11. Asysta w niebezpieczeństwie. 12. Śmigłowce w ratownictwie morskim. 13. Holowanie ratownicze. 14. Procedury awaryjne stosowane w ratownictwie: - opieka nad pasażerami w sytuacjach awaryjnych, - postępowanie w wypadku kolizji lub wejścia na mieliznę, - podjęcie ludzi z wody, - asysta w niebezpieczeństwie. 15. Postępowanie w przypadku wejścia na brzeg. 16. Postępowanie w przypadku nieuchronności wejścia na mieliznę i po wejściu na nią. 17. Zejście z mielizny samodzielne lub z asystą. 18. Postępowanie w przypadku nieuchronności zderzenia i po zderzeniu oraz w innych przypadkach utraty wodoszczelności kadłuba. 19. Oszacowanie uszkodzeń. 20. Sterowanie awaryjne. |
30 | 5 | 35 | ||
2 |
OBLICZENIA RATOWNICZE 1. Wykorzystanie standardowej dokumentacji statku w obliczeniach ratowniczych. 2. Obliczenia hydrauliczne związane z niezatapialnością. 3. Obliczenia nacisku na grunt i punktu podparcia statku na mieliźnie. 4. Sprawdzenie stateczności statku na mieliźnie. 5. Obliczenia siły koniecznej do ściągnięcia statku z mielizny. |
10 | 10 | |||
Razem | 30 | 10 | 5 | 45 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zadania, zasady prawne i organizacyjne ratownictwa życia i mienia na morzu; zasady pracy systemów globalnych i polskiego systemu poszukiwania i ratownictwa morskiego (AMVER, COSPAS-SARSAT i MRCK); podstawowe charakterystyki techniczne środków SAR; zasady zawierania umów ratowniczych i współdziałania z ratownikami; organizacja statkowej służby ratowniczej w sytuacji bezpośredniego zagrożenia statku i załogi (mielizna, przeciek, zderzenie, poszukiwanie i ratowanie ludzi).
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
posługiwanie się międzynarodowymi procedurami współdziałania i koordynacji w ratownictwie morskim oraz zachowanie się na statku w sytuacjach zagrożenia; obsługiwanie sprzętu i jednostek ratunkowych; wykonywanie obliczeń ratowniczych.
9.6. | Przedmiot: | ŁĄCZNOŚĆ MORSKA | ||||
Zakres szkolenia: | program rozszerzony: poziom operacyjny i zarządzania | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 45 | 25 | 35 | 105 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
ŁĄCZNOŚĆ MORSKA 1. Zadania służby radiowej. Przepisy radiokomunikacyjne. 2. Dokumenty i publikacje radiowe na statku. 3. Międzynarodowy Kod Sygnałowy (MKS) - sygnalizacja flagami, użycie sygnałów literowych. Łączność medyczna - wykorzystanie MKS. 4. Odbiór i nadawanie alfabetem Morse'a sygnałów świetlnych oraz świetlna sygnalizacja pojedynczych liter i znaków zgodnie z MKS. 5. Wyposażenie radiowe statku w systemie GMDSS. 6. Propagacja fal radiowych. 7. Stosowane emisje. 8. Łączność radiotelefoniczna w paśmie VHF. 9. Łączność radiotelefoniczna w paśmie MF i HF. 10. System cyfrowego selektywnego wywołania - DSC. 11. Wykorzystanie systemu cyfrowego selektywnego wywołania w paśmie VHF, MF/HF. 12. Łączność w niebezpieczeństwie w paśmie VHF, MF i HF. 13. Łączność pilna i dla zapewnienia bezpieczeństwa w paśmie VHF, MF i HF. 14. System INMARSAT. 15. Zasady łączności i procedury w systemie INMARSAT. 16. Łączność radioteleksowa - tryby ARQ i FEC. 17. Systemy transmisji morskich informacji bezpieczeństwa - MSI. Odbiór MSI z wykorzystaniem systemów: NAVTEX, EGC SafetyNET, NBDP HF. 18. Urządzenia do lokalizacji w akcjach poszukiwań i ratownictwa - zasada działania i obsługa. 19. Systemy antenowe. 20. Urządzenia zasilające. 21. Utrzymanie konserwacja i testowanie statkowych urządzeń GMDSS. 22. Personel radiowy. 23. Prowadzenie dziennika radiowego. 24. Inspekcje w radiostacji okrętowej. |
45 | 25 | 70 | ||
2. |
SYMULATOR GMDSS 1. Procedury w łączności alarmowej, pilnej i bezpieczeństwa z wykorzystaniem wszystkich urządzeń łączności radiowej. 2. Zabezpieczenie przed fałszywymi alarmami. 3. Procedury w łączności rutynowej z wykorzystaniem wszystkich urządzeń łączności radiowej. |
35 | 35 | |||
Razem | 45 | 25 | 35 | 105 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zasady organizacji łączności morskiej; propagacja fal radiowych; systemy antenowe; stosowane emisje i ich oznaczenia; wymagane szerokości pasm; obowiązki radiooperatorów; dokumenty radiostacji statkowych; wydawnictwa i publikacje niezbędne do prowadzenia łączności; systemy i podsystemy składowe systemu GMDSS i zasady ich pracy, Międzynarodowy Kod Sygnałowy, zasady sygnalizacji, kod Morse'a.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
posługiwanie się wydawnictwami i publikacjami niezbędnymi do prowadzenia łączności; obsługiwanie urządzeń łączności; testowanie i konserwacja sprzętu radiokomunikacyjnego; prowadzenie łączności: w niebezpieczeństwie, dla zapewnienia bezpieczeństwa, medycznej, eksploatacyjnej, ogólnej.
9.7. | Przedmiot: | BEZPIECZEŃSTWO NAWIGACJI | ||||
Zakres szkolenia: | program rozszerzony: poziom operacyjny i zarządzania | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 45 | 10 | 10 | 65 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 | PRZEPISY O ZAPOBIEGANIU ZDERZENIOM NA MORZU | 45 | 10 | 55 | ||
1. Międzynarodowe prawo drogi morskiej (COLREG) - postanowienia ogólne, definicje i określenia. | ||||||
2. Odpowiedzialność za zaniedbanie przestrzegania COLREG. | ||||||
3. Zwykła praktyka morska, uwzględnienie okoliczności i możliwości manewrowych statków, odstępstwa od prawideł. | ||||||
4. Przepisy miejscowe - znaczenie, znajomość i konieczność przestrzegania, źródła informacji. | ||||||
COLREG - ŚWIATŁA I ZNAKI | ||||||
1. Zakres zastosowania, sektory pionowe i poziome, barwa, zasięg widzialności, rozmieszczenie pionowe i poziome. | ||||||
2. Statki o napędzie mechanicznym w drodze. | ||||||
3. Holowanie i pchanie. | ||||||
4. Statki żaglowe i wiosłowe w drodze. | ||||||
5. Statki zajęte połowem w drodze i na kotwicy, dodatkowe światła statków łowiących blisko siebie. | ||||||
6. Statki o ograniczonej zdolności manewrowej i statki nie odpowiadające za swoje ruchy. | ||||||
7. Statki ograniczone zanurzeniem. | ||||||
8. Statki pilotowe. | ||||||
9. Statki zakotwiczone i na mieliźnie. | ||||||
10. Światła pozycyjne. Ćwiczenia na symulatorze świateł, rozpoznawanie statków na podstawie widzianych świateł - rodzaj statku, wykonywana czynność, wielkość, kąt widzenia. | ||||||
11. Znaki dzienne, ich znaczenie i rozmieszczenie. Rozpoznawanie statków na podstawie znaków dziennych. | ||||||
COLREG - SYGNAŁY DŹWIĘKOWE I ŚWIETLNE | ||||||
1. Wyposażenie statku w środki do sygnalizacji dźwiękowej i świetlnej. | ||||||
2. Znaczenie sygnałów i sposób ich nadawania, postępowanie po odebraniu sygnału. | ||||||
3. Sygnały statków widzących się wzajemnie. | ||||||
4. Sygnały statków w warunkach ograniczonej widzialności. | ||||||
5. Sygnały manewrowe i ostrzegawcze. | ||||||
6. Sygnały zwrócenia uwagi. | ||||||
7. Sygnały mgłowe. | ||||||
8. Sygnały wzywania pomocy. | ||||||
COLREG - PRAWIDŁA | ||||||
1. Obserwacja. Cel, zakres, rodzaje i sposoby prowadzenia obserwacji w różnych warunkach widzialności. | ||||||
2. Szybkość bezpieczna, czynniki warunkujące jej wartość, ustalanie wartości liczbowej w zależności od okoliczności. | ||||||
3. Ryzyko zderzenia, działanie w celu uniknięcia zderzenia. | ||||||
4. Sposoby ustalania i ocena istnienia ryzyka zderzenia w różnych warunkach widzialności. | ||||||
5. Charakterystyka działania podjętego w celu uniknięcia zderzenia, sprawdzenie skuteczności tego działania. | ||||||
6. Manewry zapobiegające zderzeniu w zależności od stopnia zagrożenia i rodzaju spotkań statków, działanie zdecydowane i wykonane wystarczająco wcześnie. | ||||||
7. Wąskie przejścia i systemy rozgraniczenia ruchu. | ||||||
8. Pojęcie i elementy składowe systemu rozgraniczenia ruchu, reguły zachowania się, stosowanie prawideł wymijania. | ||||||
9. Zasady poruszania się, przecinania, włączania się do ruchu, pierwszeństwa drogi, ustępowania. | ||||||
10. Statki widzące się wzajemnie. Warunki stosowania prawideł wymijania statków widzących się wzajemnie. | ||||||
11. Zasada ograniczonego zaufania, działanie skoordynowane, ocena zdolności manewrowych. | ||||||
12. Rodzaje spotkań statków, stosowanie odpowiednich prawideł wymijania w zależności od rodzaju spotkania, ustalenie pierwszeństwa drogi. | ||||||
13. Postępowanie statku ustępującego i mającego pierwszeństwo drogi. | ||||||
14. Obowiązek utrzymywania parametrów ruchu, obowiązki na poszczególnych etapach, obowiązek podjęcia działania antykolizyjnego. | ||||||
15. Ograniczona widzialność, zasady zachowania się statków. | ||||||
16. Postępowanie w zależności od położenia echa wykrytego statku za pomocą radaru lub po usłyszeniu sygnału mgłowego, sytuacja nadmiernego zbliżenia. | ||||||
17. Nakresy radarowe. | ||||||
18. Manewrowanie kursem i szybkością. | ||||||
PROCEDURY WACHTOWE I ZARZĄDZANIE NA MOSTKU | ||||||
1. Wachta morska, kierowanie wachtą nawigacyjną, podział obowiązków. | ||||||
2. Obsada wachty morskiej w zależności od warunków. | ||||||
3. Zasady pełnienia wachty nawigacyjnej. Objęcie i przekazywanie wachty. | ||||||
4. Zasady efektywnego komunikowania się na mostku. | ||||||
5. Organizacja wachty - przydział zadań i określenie hierarchii dostępnych zasobów. | ||||||
6. Wykorzystanie informacji z urządzeń nawigacyjnych w celu prowadzenia bezpiecznej wachty. | ||||||
7. Rozpoznanie aktualnej i przewidywanej sytuacji statku na zadanej trasie oraz wpływu środowiska zewnętrznego. | ||||||
8. Ocena sytuacji i zagrożeń, ocena efektywności podjętych działań. | ||||||
9. Znajomość zasad organizacji wachty w ograniczonej widzialności. | ||||||
10. Wykorzystanie technik "ślepego" pilotażu. | ||||||
11. Procedury zgłaszania w systemach meldunkowych i współpraca z VTS. | ||||||
12. Sytuacje awaryjne w czasie wachty - procedury. | ||||||
13. Przejawianie właściwej stanowczości i asertywności. | ||||||
14. Umiejętność pracy zespołowej i kierowania zespołem (cechy przywódcze). | ||||||
15. Prowadzenie zapisów w dzienniku pokładowym i innych dokumentach. | ||||||
16. Postępowanie, dokumentacja, zabezpieczenie dowodów po wypadku. |
2 | SYMULATOR MANEWROWY | 10 | 10 | |||
1. Ryzyko zderzenia i działanie w celu uniknięcia zderzenia, ustalanie szybkości bezpiecznej, właściwa obserwacja. | ||||||
2. Pełna ocena sytuacji wokół statku, stwierdzenie istnienia ryzyka zderzenia, właściwe działanie i sprawdzenie jego skuteczności. | ||||||
3. Zachowanie się statków widzących się wzajemnie. Żegluga w warunkach dobrej widzialności, mijanie się statków w różnych sytuacjach nawigacyjnych. | ||||||
4. Wyprzedzanie się statków. Ustalanie momentu rozpoczęcia wyprzedzania i jego zakończenia, wzajemne obowiązki statków. | ||||||
5. Systemy rozgraniczenia ruchu. Zachowanie statków korzystających z systemów rozgraniczenia ruchu - podejmowanie manewrów antykolizyjnych. | ||||||
6. Postępowanie statku mającego pierwszeństwo drogi. Spotkanie ze statkiem mającym obowiązek ustąpienia z drogi i niepodejmującym manewrów antykolizyjnych. | ||||||
7. Ograniczona widzialność. Zasady postępowania i manewrowania statkiem w warunkach ograniczonej widzialności na akwenie otwartym, umiejętność interpretacji obrazu radarowego. 8. Zasady postępowania i manewrowania statkiem w warunkach ograniczonej widzialności na akwenie ograniczonym. 9. Pełnienie wachty, procedury, kierowanie wachtą nawigacyjną, podział czynności (Bridge Resources Management). | ||||||
Razem | 45 | 10 | 10 | 65 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
obowiązki oficera podczas pełnienia wachty, zakres stosowania przepisów prawa drogi, charakterystyka świateł i znaków, zasady prowadzenia obserwacji, rola i znaczenie przepisów miejscowych, zdolności manewrowe statku, zastosowanie i ograniczenia urządzeń technicznych.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
stosowanie przepisów prawa drogi, rozpoznawanie statku na podstawie świateł lub znaków dziennych i ocena jego możliwości manewrowych, ocena sytuacji na podstawie słyszanych sygnałów manewrowych, ostrzegawczych i sygnałów zwrócenia uwagi, rozpoznawanie statku i ocena sytuacji na podstawie słyszanych sygnałów mgłowych, prawidłowe przyjęcie i zdanie wachty, właściwe wykorzystanie dostępnych urządzeń technicznych i prawidłowy podział czynności wśród członków wachty, prawidłowa ocena bezpieczeństwa nawigacji podczas pełnienia wachty.
9.8. | Przedmiot: | BUDOWA I STATECZNOŚĆ STATKU | ||||
Zakres szkolenia: | program rozszerzony: poziom operacyjny i zarządzania | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 100 | 90 | 190 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
KONSTRUKCJA KADŁUBA 1. Instytucje klasyfikacyjne, zakres działalności, wydawnictwa. 2. Geometria kadłuba, wymiary główne, współczynniki pełnotliwości, linie teoretyczne kadłuba. 3. Podstawowe charakterystyki eksploatacyjne statku. 4. Materiały stosowane do budowy kadłubów okrętowych, rodzaje, zasady użycia, wymagania klasyfikacyjne. 5. Elementy konstrukcyjne kadłuba, nazewnictwo, układy wiązań, podstawowy węzeł konstrukcyjny. 6. Konstrukcja pokładów, burt, dna, grodzi, nadbudówek, dziobu, rufy, steru i śruby. 7. Wymagania klasyfikacyjne odnośnie do wodoszczelności i strugoszczelności zamknięć. 8. Podział statków, indywidualne cechy rozplanowania przestrzennego w zależności od przeznaczenia statku: masowiec, zbiornikowiec, kontenerowiec, drobnicowiec, statek ro-ro. 9. Plan ogólny, plan zbiorników, rysunki konstrukcyjne masowca, zbiornikowca, kontenerowca i statku ro-ro. 10. Wolna burta, znak wolnej burty, inspekcje wymagane przez konwencję LL. 11. Wytrzymałość kadłuba, siły tnące, momenty gnące, momenty skręcające, ugięcie kadłuba, wytrzymałość lokalna. 12. Wytrzymałość kadłuba na wzburzonym morzu. 13. Obliczanie przebiegu sił tnących i momentów gnących dla pontonu prostopadłościennego. 14. Dokumentacja i oprogramowanie komputerowe do kontroli wytrzymałości kadłuba. |
45 | 45 | |||
2 |
WIEDZA OKRĘTOWA 1. Technologia prac spawalniczych, przygotowanie materiału, nadzór towarzystw klasyfikacyjnych. 2. Wyposażenie kadłuba, zamknięcia ładowni i międzypokładów, urządzenia kotwiczne, cumownicze, łańcuchy, liny zabezpieczanie kotwic, masztówki, maszty, bomy i dźwigi pokładowe. 3. Systemy: balastowy, zęzowy, systemy odpowietrzające i sondażowe. 4. Korozja kadłuba, metody zapobiegawcze. 5. Konserwacja statku, planowanie remontów i przeglądów. 6. Przygotowanie statku do dokowania. 7. Znajomość węzłów marynarskich, szplajsów, stoperów, użycia marszpikla.* |
10 | 10 | |||
3 |
STATECZNOŚĆ I NIEZATAPIALNOŚĆ STATKU 1. Warunki równowagi statku. 2. Ciężar i współrzędne środka masy statku, metoda obliczania, pojęcie momentu statycznego ciężaru. 3. Środek wyporu, linia działania siły wyporu. 4. Ramię stateczności kształtu, ramię stateczności ciężaru, ramię prostujące. 5. Charakterystyki geometrii kadłuba, krzywe hydrostatyczne, pantokareny. 6. Zmiana wyporu i współrzędnych środka masy statku po przyjęciu, zdjęciu lub przesunięciu ładunku. 7. Poprawka na swobodne powierzchnie cieczy, wpływ ładunków podwieszonych, wpływ oblodzenia na zmianę położenia środka masy statku. 8. Metacentrum poprzeczne, poprzeczna początkowa wysokość metacentryczna. 9. Obliczanie kąta przechyłu. 10. Stateczność dynamiczna: ramię dynamiczne, praca ramion prostujących, interpretacja fizyczna. 11. Przechylanie statku pod wpływem zewnętrznego momentu przechylającego o charakterze dynamicznym. Praca ramienia prostującego. 12. Standardy stateczności statku nieuszkodzonego, krzywa dopuszczalnych wzniesień środka masy statku. 13. Kodeks IS. 14. Stateczność przy przewozie ziarna. 15. Próba przechyłów. 16. Obliczanie przegłębienia statku oraz zanurzeń na dziobie i rufie, wykorzystanie arkusza krzywych hydrostatycznych, arkusza Firsowa. 17. Zmiana przechyłu, przegłębienia i zanurzeń podczas operacji ładunkowych i balastowych. 18. Wpływ gęstości wody zaburtowej na położenie równowagi i stateczność statku. 19. Metody kontroli stateczności podczas eksploatacji statku, określenie wysokości metacentrycznej na podstawie okresu kołysań. 20. Informacja o stateczności dla kapitana i jej wykorzystanie. 21. Planowanie stanu załadowania statku z uwzględnieniem współczynnika sztauerskiego ładunku, kryteriów stateczności, długości podróży, głębokości oraz gęstości wody w porcie wyjścia i w porcie docelowym. 22. Urządzenia i programy komputerowe wykorzystywane do obliczeń statecznościowych i do kontroli stateczności, wykorzystanie programów komputerowych do planowania, oceny i optymalizacji stanu załadowania. 23. Kołysanie statku na fali, zjawiska towarzyszące kołysaniu, krótkoterminowa prognoza kołysań, sposoby zapobiegania nadmiernemu kołysaniu. 24. Wpływ stanu załadowania i prędkości statku oraz stanu morza i kąta nabiegu fali na kołysanie statku na fali oraz jego stateczność - analiza z wykorzystaniem programu komputerowego. 25. Stateczność statku na fali nadążającej. Rezonans kołysań bocznych i rezonans parametryczny. 26. Wytyczne dla kapitana - unikanie sytuacji niebezpiecznych w niekorzystnych warunkach pogodowych na morzu (MSC.1/Circ.1228) 27. Stateczność statku podpartego, ocena możliwości samodzielnego zejścia statku z mielizny. 28. Stateczność awaryjna i niezatapialność statku, klasa niezatapialności, stopień zatapialności, pokład grodziowy, współczynnik podziału grodziowego, standardowe rozmiary uszkodzeń, wymagania konwencji SOLAS, LL oraz przepisów klasyfikacyjnych (w tym PRS). 29. Metody określania stanu równowagi statku w stanie uszkodzonym, metoda przyjętego ciężaru, metoda stałej wyporności. 30. Równowaga, stateczność i wytrzymałość statku w czasie wymiany wód balastowych. |
45 | 90 | 135 | ||
Razem | 100 | 90 | 190 |
* Tematyka realizowana na praktyce zawodowej na obiekcie rzeczywistym.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zasady działalności instytucji klasyfikacyjnych; charakterystyki eksploatacyjne podstawowych typów statków; podstawowe materiały używane do budowy kadłubów; nazewnictwo i typowe rozwiązania węzłów konstrukcyjnych kadłuba; urządzenia pokładowe - zasady budowy i obsługi; podstawy teoretyczne w zakresie wytrzymałości i stateczności statków; elementy dokumentacji w zakresie konstrukcji i stateczności statków; procedury kontroli stateczności oraz wytrzymałości lokalnej i ogólnej kadłuba.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
czytanie i posługiwanie się rysunkami konstrukcyjnymi statku; obliczanie przebiegów sił tnących i momentów gnących kadłuba; wykonanie obliczeń związanych ze statecznością statku; interpretowanie dokumentacji statecznościowej ze szczególnym uwzględnieniem Loading manual i Stability booklet, posługiwanie się kalkulatorem załadunku statku, ocena stanu załadowania statku pod kątem wytrzymałości i stateczności.
9.9. | Przedmiot: | SIŁOWNIE OKRĘTOWE | ||||
Zakres szkolenia: | program rozszerzony: poziom operacyjny i zarządzania | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 15 | 5 | 5 | 25 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 | SIŁOWNIE OKRĘTOWE | 15 | 15 | |||
1. Miejsce i funkcja siłowni okrętowej na statku. Rozwiązania siłowni. | ||||||
2. Urządzenia główne i pomocnicze w siłowni. | ||||||
3. Rodzaje układów napędowych. | ||||||
4. Silnik spalinowy, budowa i zasada działania. | ||||||
5. Turbina parowa, budowa i zasada działania. | ||||||
6. Napędy diesel-electric, gas-electric. Silniki dwupaliwowe. | ||||||
7. Charakterystyka oporowa kadłuba. Składowe oporów: opór tarcia, kształtu, falowy, opór powietrza, opór dodatkowy. | ||||||
8. Pędniki okrętowe, rodzaje. | ||||||
9. Śruba, wał śrubowy, przekładnie, współpraca elementów układu ruchowego. | ||||||
10. Stery strumieniowe. | ||||||
11. Sterowanie silnika głównego (SG) z mostka, telegraf maszynowy, zabezpieczenia SG, procedury uruchomienia i zatrzymania silnika napędowego. | ||||||
12. Awaryjne sterowanie silnikiem głównym, manewrowanie statkiem w stanach awaryjnych. | ||||||
13. Budowa i zasada działania maszyny sterowej, sterów strumieniowych. | ||||||
14. Wytwarzanie i dystrybucja energii elektrycznej na statku. | ||||||
15. Układy napędowe z prądnicą wałową. Agregaty prądotwórcze, zasilanie awaryjne. | ||||||
16. Urządzenia i mechanizmy pomocnicze (pompy, sprężarki, urządzenia do produkcji wody słodkiej). | ||||||
17. Mechanizmy pokładowe, budowa i zasada działania. | ||||||
18. System balastowy, budowa i zasada działania. | ||||||
19. System wody słodkiej i sanitarnej, budowa i zasada działania. | ||||||
20. System zęzowy, budowa i zasada działania. | ||||||
21. Książki zapisów olejowych. | ||||||
22. System paliwowy, budowa systemu, typy paliw żeglugowych, metody oczyszczania paliw, plan bunkrowania. | ||||||
23. Urządzenia do ochrony środowiska (separator wód zaolejonych, spalarka odpadów, oczyszczalnia ścieków, instalacje do redukcji SOx i NOx w spalinach). | ||||||
24. Chłodnia i klimatyzacja - zasady eksploatacji. | ||||||
2 | LABORATORIUM/SYMULATOR SIŁOWNI OKRĘTOWYCH | 5 | 5 | 10 | ||
1. Zasady eksploatacji pomp i systemów pompowych. | ||||||
2. Procedura przygotowania silnika głównego do ruchu - wymagania, ograniczenia. | ||||||
3. Pole pracy silnika spalinowego, zapotrzebowanie mocy. | ||||||
4. Wpływ warunków żeglugi na zapotrzebowanie mocy przez śrubę. | ||||||
5. Awaryjne hamowanie silnikiem (manewr CN-CW). | ||||||
6. Ekologiczne i ekonomiczne aspekty eksploatacji jednostek pływających. | ||||||
7. Wpływ warunków eksploatacji na emisję szkodliwych związków w spalinach oraz zużycie paliwa. | ||||||
Razem | 15 | 5 | 5 | 25 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
rozwiązania siłowni okrętowych, okrętowych systemów napędowych oraz ich główne wady i zalety; podstawowe wiadomości o współpracy układu silnik - śruba - kadłub; zagadnienia sterowania napędami okrętowymi w aspekcie różnych warunków pływania (warunki pogodowe, stan załadowania statku, porośnięcie kadłuba, głębokość akwenu); zasady eksploatacji głównych i pomocniczych instalacji okrętowych: zęzowej, balastowej, paliwowej, wody słodkiej i sanitarnej, parowej oraz hydrauliki urządzeń pokładowych; zasady wytwarzania i dystrybucji energii elektrycznej na statku; wybrane aspekty chłodnictwa i klimatyzacji.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
rozpoznawanie poszczególnych rodzajów siłowni; podejmowanie właściwych decyzji odnośnie do sposobu eksploatacji statku i siłowni w danej sytuacji; identyfikowanie zagrożeń wynikających ze zmiany aktualnego stanu eksploatacyjnego siłowni; ocena wpływu warunków eksploatacyjnych i pogodowych na pracę układu napędowego; ocena zachowania się statku i systemu napędowego przy manewrze z "całej naprzód" na "całą wstecz" dla danego rodzaju układu napędowego.
9.10. | Przedmiot: | PRZEWOZY MORSKIE | ||||
Zakres szkolenia: | program rozszerzony: poziom operacyjny i zarządzania | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 75 | 30 | 105 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 | PRZEWOZY MORSKIE | 75 | 30 | 105 | ||
1. Klasyfikacja ładunków. | ||||||
2. Charakterystyka właściwości ładunków w transporcie morskim. | ||||||
3. Jednostki ładunkowe w transporcie morskim. | ||||||
4. Ładunki niebezpieczne, kodeks IMDG, podział na klasy, opakowania i oznakowanie, zasady separacji, środki ostrożności przy przeładunku i przewozie. | ||||||
5. Ochrona ładunków w transporcie morskim z uwzględnieniem ich właściwości. | ||||||
6. Procedury dostawy, kontroli ilościowej i jakościowej oraz odbioru ładunku. | ||||||
7. Czynniki wpływające na zmianę jakości ładunków w procesie transportowym. | ||||||
8. Opieka nad ładunkiem, przygotowanie ładowni, separacja ładunkowa, zasady wentylacji ładowni. | ||||||
9. Materiały sztauerskie i separacyjne, sprzęt do mocowania ładunków, zasady mocowania. | ||||||
10. Statkowe urządzenia i osprzęt przeładunkowy, rodzaje i przeznaczenie, obsługa urządzeń, instrukcje, BHP przy przeładunkach. | ||||||
11. Zasady przewozu i mocowania ładunków pokładowych. | ||||||
12. Przewóz i mocowanie sztuk ciężkich. | ||||||
13. Szkody ładunkowe. | ||||||
14. Przewóz ładunków niebezpiecznych. | ||||||
15. Eksploatacja masowców, planowanie załadunku (kodeks IMSBC). | ||||||
16. Obliczanie masy ładunku na podstawie odczytu zanurzenia statku. | ||||||
17. Technologia przewozu ładunków masowych. | ||||||
18. Przewóz ziarna luzem, planowanie załadunku, wykorzystanie formularzy obliczeniowych. | ||||||
19. Eksploatacja drobnicowców, planowanie załadunku. | ||||||
20. Przewóz drewna, plan załadunku. | ||||||
21. Eksploatacja chłodniowców. | ||||||
22. Eksploatacja kontenerowców, plan ładunkowy. | ||||||
23. Eksploatacja statków poziomego ładowania, plan ładunkowy statku ro-ro. | ||||||
24. Przewóz ładunków płynnych, mycie zbiorników, przepisy o ochronie środowiska. | ||||||
25. Eksploatacja zbiornikowców. | ||||||
26. Eksploatacja gazowców. | ||||||
27. Rozliczenie przyjętego ładunku płynnego, raport ulażowy. | ||||||
28. Środki ostrożności przy wchodzeniu do pomieszczeń zamkniętych lub zanieczyszczonych. | ||||||
29. Wymagania dotyczące utrzymania i kontroli pokryw lukowych. | ||||||
30. Zastosowanie przepisów międzynarodowych, kodeksów i poradników dotyczących bezpieczeństwa statku i ładunku. | ||||||
31. Inspekcja oraz raport dotyczący wad i uszkodzeń przestrzeni ładunkowych, pokryw ładowni i zbiorników balastowych. | ||||||
32. Cele i zadania "Programu rozszerzonych przeglądów". | ||||||
Razem | 75 | 30 | 105 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
istota i zakres ładunkoznawstwa; klasyfikacja ładunków i szkód ładunkowych; kodeksy dotyczące przewozu towarów niebezpiecznych; problemy związane z przewozem wybranych ładunków, takich jak: zboże, drewno, węgiel, koncentraty rud, ciężkie sztuki nietypowe; terminologia związana z kontenerowym systemem transportowym; problematyka poziomego systemu załadunku statku ro-ro; zagadnienia dotyczące przewozu ładunków płynnych.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
nadzorowanie prac załadunkowych, wyładunkowych oraz przygotowanie ładowni; obliczanie ilości ładunku na podstawie pomiaru zanurzenia statku; dobranie stosownej dokumentacji i korzystanie z niej w celu dokonania obliczeń związanych z załadunkiem, balastowaniem i wytrzymałością kadłuba statku; dokonanie oceny zagrożenia podczas planowania przewozu ładunków niebezpiecznych; zaplanowanie załadunku statku zbożem, drewnem, rudą; sporządzanie planu ładunkowego wybranego statku w oparciu o typowe założenia; sporządzanie algorytmu do rozliczenia ładunków płynnych na zbiornikowcach.
9.11. | Przedmiot: | ZARZĄDZANIE STATKIEM | ||||
Zakres szkolenia: | program rozszerzony: poziom operacyjny i zarządzania | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 30 | 15 | 45 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 | 1. Podstawowe parametry techniczno-eksploatacyjne statków i ich cechy indywidualne. | 30 | 15 | 45 | ||
2. Podstawowe i pochodne formy eksploatacji statku. | ||||||
3. Organizacja i dokumentacja przewozów w żegludze liniowej: umowa bukingowa, lista ładunkowa, kwit kontrolny, kwit sternika, konosament, morski list przewozowy, manifest ładunkowy. | ||||||
4. Interpretacja ważniejszych klauzul konosamentu liniowego i morskiego listu przewozowego. | ||||||
5. Organizacja przewozów czarterowych, rodzaje czarterów. | ||||||
6. Dokumentacja przewozów czarterowych: umowa czarterowa, notisy, nota gotowości, zestawienie faktów, taśma czasu, laydays, laytime, rozliczenie czasu dozwolonego. | ||||||
7. Eksploatacja statku w czarterze na czas. | ||||||
8. Analiza treści i znaczenia oraz zasady posługiwania się dokumentami charakterystycznymi dla podstawowych i pochodnych form eksploatacji statku. | ||||||
9. Dokumenty i certyfikaty morskiego statku transportowego wynikające z konwencji SOLAS, LL, MARPOL, TONNAGE, CLC, MLC, WHO; kodeksy: BC, IMDG, GC i inne; dokumenty legitymacyjne, klasyfikacyjne, bezpieczeństwa, sanitarne, załogowe, ładunkowe, pasażerskie. | ||||||
10. Dzienniki i książki ze szczególnym uwzględnieniem dziennika pokładowego. | ||||||
11. Konwencja FAL. Procedury i dokumenty związane z odprawą statku na wejściu, wyjściu i w tranzycie. | ||||||
12. Kodeks ISM. Inspekcje statku. | ||||||
13. Współpraca statku z portem. | ||||||
14. Organizacja załogi statku, kierowanie załogą statku, warunki zatrudnienia, ocenianie pracowników. Konwencja MLC. | ||||||
15. Kierowanie ludźmi na statku morskim w sytuacjach kryzysowych. | ||||||
16. Planowanie budżetu statku, zamówienia w poszczególnych działach, rozliczenia kosztów, prowadzenie rozliczeń finansowych na statku. | ||||||
17. Współpraca z armatorem, agentem i czarterującym w zakresie realizacji budżetu statku. | ||||||
18. Wykorzystanie komputera do obliczeń ekonomicznych na statku. | ||||||
19. Koszty w żegludze morskiej, klasyfikacja kosztów. | ||||||
20. Ceny w żegludze morskiej: wahania cen w żegludze morskiej. | ||||||
21. Rynek frachtowy: wpływy frachtowe. | ||||||
22. Planowanie podróży i praktyczne zastosowania poszczególnych parametrów techniczno-eksploatacyjnych. | ||||||
Razem | 30 | 15 | 45 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
parametry eksploatacyjne statków, dokumentacja statku, formy eksploatacji statku, problemy organizacji przewozów i dokumentowania przewozów, problemy współpracy statek - port, port - armator, statek - usługowcy, problemy związane z kierowaniem załogą statku.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
interpretowanie dokumentacji statku, tworzenie i interpretowanie dokumentów związanych z przewozem, organizowanie pracy na statku.
9.12. | Przedmiot: | BEZPIECZEŃSTWO STATKU | ||||
Zakres szkolenia: | program rozszerzony: poziom operacyjny i zarządzania | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 30 | 10 | 40 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
BHP 1. Ustawodawstwo pracy w Polsce i na świecie. 2. Zakres działania i uprawnienia służby BHP i inspekcji pracy. 3. Obowiązki i uprawnienia pracowników w świetle przepisów Kodeksu pracy. 4. Umowy o pracę. 5. Instytucje powołane do rozstrzygania sporów wynikających ze stosunku pracy. 6. Konwencje MOP w kontekście zatrudniania marynarzy. 7. Kontakty z armatorami zagranicznymi. 8. ITF - działalność w zakresie obrony praw marynarzy. 9. Zasady BHP na statkach - akty prawne i zarządzenia armatorów. 10. Wymagania bezpieczeństwa w czasie pracy na statku. 11. Opieka nad pasażerami w sytuacjach zagrożenia. 12. Zachowanie się w sytuacjach zagrożenia. 13. Wyposażenie w środki ochrony indywidualnej. 14. Zagrożenia wypadkowe na statkach - przyczyny, miejsca, eliminowanie. 15. Wypadki przy pracy i choroby zawodowe - procedura postępowania. 16. Działalność zapobiegawcza w transporcie morskim. 17. Ergonomia jako nauka interdyscyplinarna. Cele ergonomii. Ergonomia koncepcyjna i korekcyjna. 18. Ergonomiczna analiza uciążliwości pracy. Ergonomia w kształtowaniu warunków pracy. 19. Pracoholizm i lobbing w pracy, wypalenie zawodowe. 20. Opieka medyczna, MFAG, sygnały medyczne MKS. |
15 | 15 | |||
2 |
BEZPIECZEŃSTWO STATKU I LUDZI 1. Pojęcie bezpieczeństwa statku, klasyfikacja bezpieczeństwa na morzu. 2. Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO). 3. Wpływ czynnika ludzkiego na bezpieczeństwo statku. 4. Szkolenie marynarzy (konwencja STCW). 5. Wymagania krajowe w zakresie szkolenia marynarzy. 6. Czynnik zmęczenia a bezpieczeństwo statku. 7. Obsada statku i wachty. 8. Konwencja SOLAS. Informacje ogólne, wprowadzanie poprawek. 9. Urządzenia i środki ratunkowe na statku. Wymagania zawarte w rozdziale III konwencji SOLAS. Kodeks LSA. 10. Bezpieczeństwo żeglugi. Wymagania zawarte w V rozdziale konwencji SOLAS. 11. Kodeks ISM - wymagania, konstrukcja, dokumentacja. 12. Postępowanie w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa statku (pożar, eksplozja, zalanie przedziału wodoszczelnego), opuszczenie statku. Procedury awaryjne. 13. Plan postępowania w sytuacjach zagrożenia, obowiązki alarmowe członków załogi. 14. Szkolenia na statku: metody szkolenia, alarmy ćwiczebne. 15. Napady na statki, piractwo, terroryzm. 16. Środki specjalne dla podniesienia bezpieczeństwa na morzu. 17. Inspekcja państwa portu (PSC); organizacja na świecie, cele, procedury, efekty. 18. Dodatkowe środki bezpieczeństwa dla masowców. 19. Dokumenty bezpieczeństwa statku morskiego. |
15 | 10 | 25 | ||
Razem | 30 | 10 | 40 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
zasady zawierania umów o pracę na statkach, zagrożenia wypadkowe na statkach, procedury powypadkowe, procedury awaryjne, rozkłady alarmowe, procedury postępowania dowództwa statku w celu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi, statku i ładunku; akty prawne - konwencje, rezolucje, kodeksy i podstawowe wymagania z nich wynikające, postanowienia kodeksu ISM w stosunku do statku i armatora; zakres i zasady postępowania statku w czasie inspekcji państwa portu (PSC).
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
poprawne interpretowanie postanowień zawartych w konwencjach, rezolucjach i kodeksach, efektywne zarządzanie bezpieczeństwem statku, z zastosowaniem wytycznych z kodeksu ISM, w tym stosowanie procedur awaryjnych; podejmowanie w każdych warunkach efektywnych działań w celu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi, statku i ładunku; efektywne przygotowanie statku do inspekcji państwa portu (PSC).
9.13. | Przedmiot: | PRAWO MORSKIE | ||||
Zakres szkolenia: | program rozszerzony: poziom operacyjny i zarządzania | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 60 | 60 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Pojęcie, przedmiot, systematyka prawa morskiego. 2. Źródła prawa morskiego: krajowego i międzynarodowego. 3. Międzynarodowe organizacje morskie. 4. Status prawny obszarów morskich. 5. Przynależność państwowa statku. 6. Rejestr okrętowy. 7. Administracja morska. 8. Izby morskie. Państwowa Komisja Badania Wypadków Morskich. 9. Morskie prawo pracy. 10. Wypadki morskie. 11. Prawa rzeczowe na statku. 12. Przewóz ładunku morzem. 13. Przewóz pasażerów drogą morską. 14. Czarter na czas. 15. Usługi: agencyjne, maklerskie, holownicze i usługi pilotowe. 16. Ratownictwo morskie. 17. Przedmiot i zakres ubezpieczeń morskich. 18. Instytucje pomocnicze na rynku ubezpieczeń morskich. 19. Ryzyko morskie i rodzaje ubezpieczeń morskich. 20. Awaria wspólna. 21. Umowa ubezpieczenia w przepisach Kodeksu morskiego. 22. Polisa morska i jej rodzaje. 23. Prawa i obowiązki stron umowy ubezpieczenia. 24. Konwencje międzynarodowe i dyrektywy UE w zakresie żeglugi morskiej. |
60 | 60 | |||
Razem | 60 | 60 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
znajomość prawa morskiego w zakresie niezbędnym do prawidłowej eksploatacji statku we wszystkich jej formach; międzynarodowe konwencje, regulacje i zalecenia dotyczące bezpośrednio wykonywanych przez statek i jego załogę obowiązków, zakres odpowiedzialności członków załogi; przepisy prawne związane z bezpieczeństwem statku, załogi, pasażerów i ładunku; ochrona zdrowia załogi; wymogi dotyczące działań prewencyjnych w zakresie ochrony środowiska; podstawowe pojęcia dotyczące ubezpieczeń morskich.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
prawidłowe stosowanie posiadanej wiedzy z zakresu prawa morskiego w praktyce zawodowej.
9.14. | Przedmiot: | OCHRONA ŚRODOWISKA MORSKIEGO | ||||
Zakres szkolenia: | program rozszerzony: poziom operacyjny i zarządzania | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 15 | 15 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Abiotyczne i biotyczne elementy biosfery oceanicznej. 2. Rodzaje i źródła zanieczyszczeń morskich według GESAMP. 3. Międzynarodowe prawo środowiska morskiego - wybrane konwencje i porozumienia, ratyfikowane przez Rzeczpospolitą Polską, mające znaczenie dla biosfery oceanu, w tym: Deklaracja sztokholmska 1972, Konferencja Narodów Zjednoczonych "Środowisko i Rozwój" (Earth Summit - Rio de Janeiro 1992); współpraca międzynarodowa w tym zakresie. 4. Konwencja w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości, sporządzona w Genewie dnia 13 listopada 1979 r. 5. Konwencja wiedeńska o ochronie warstwy ozonowej, sporządzona w Wiedniu dnia 22 marca 1985 r. 6. Przepisy prawne i konwencje dotyczące zanieczyszczenia morza. Konwencje: LC, INTERVENTION, CLC; normy IMO. 7. Rola i bieżące prace Komitetu Ochrony Środowiska Morskiego IMO dotyczące ochrony morza w skali międzynarodowej. 8. Znaczenie aktywnego działania na rzecz ochrony środowiska morskiego. 9. Konwencja MARPOL, konwencja helsińska. 10. Ramowa konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzona w Nowym Jorku dnia 9 maja 1992 r. wraz z Protokołem z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzonym w Kioto dnia 11 grudnia 1997 r. 11. Przepisy dotyczące ochrony środowiska (krajowe i UE). 12. Portowe przepisy dotyczące ochrony środowiska. 13. Zagrożenie środowiska morskiego poprzez działalność człowieka na morzu (transport morski, górnictwo morskie, rybołówstwo, rekreacja). 14. Środki i sposoby zwalczania zanieczyszczeń pochodzących ze statku. 15. Okrętowe urządzenia i systemy oczyszczające oraz zapobiegające zanieczyszczaniu. 16. Dokumentacja statku w zakresie ochrony środowiska morskiego, wymagane certyfikaty. |
15 | 15 | |||
Razem | 15 | 15 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
podstawowe pojęcia dotyczące ekologii morza, rodzaje zanieczyszczeń powstających na statku, ilościowe źródła zanieczyszczeń; przepisy prawa dotyczące zapobieganiu zanieczyszczeniom morza o zasięgu międzynarodowym, regionalnym i krajowym; zasady budowy i obsługi urządzeń okrętowych ochrony środowiska stosowanych na statkach morskich.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
obsługiwanie urządzeń służących do ochrony środowiska stosowanych na statkach; poprawna ocena pracy urządzeń do ochrony środowiska; prowadzenie przewidzianej dla statku i wymaganej prawem dokumentacji z zakresu ochrony środowiska.
9.15. | Przedmiot: | JĘZYK ANGIELSKI | ||||
Zakres szkolenia: | program rozszerzony: poziom operacyjny i zarządzania | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 120 | 120 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 | GRAMATYKA | 20 | 20 | |||
1. Czasy: Simple Present, Present Continuous, Simple Past; czasowniki modalne: can, must. | ||||||
2. Czasy: Simple Future, Present Perfect, Past Continuous. | ||||||
3. Strona bierna. | ||||||
4. Okresy warunkowe. | ||||||
5. Zasady pisania fachowych dokumentów i zasady czytania ze zrozumieniem. | ||||||
2 | JĘZYK ZAWODOWY (MORSKI) | 100 | 100 | |||
1. Standardowe zwroty proceduralne w łączności na morzu, spelling, sygnały wzywania pomocy w niebezpieczeństwie, sygnały pilności i bezpieczeństwa. | ||||||
2. Budowa statku; urządzenia i systemy pokładowe (windy cumownicze, kotwiczne, trapy, dźwigi, żurawiki, systemy: balastowy, zęzowy, paliwowy, pożarowy itp.) Typy statków. | ||||||
3. Załoga statku - dział pokładowy. | ||||||
4. Zwroty używane do porozumiewania się na statku: standardowe komendy na ster, do maszyny, komendy manewrowe i cumownicze. | ||||||
5. Zwroty używane do porozumiewania się na statku: wachta nawigacyjna, portowa - przekazanie obowiązków. Informowanie o pozycji, ruchu i zanurzeniu statku. | ||||||
6. Pomoce i urządzenia nawigacyjne. | ||||||
7. Symbole i skróty stosowane na mapach brytyjskich, stałe i pływające oznakowanie nawigacyjne. | ||||||
8. Ostrzeżenia nawigacyjne, odczytywanie prognoz pogody, warunki hydrometeorologiczne. | ||||||
9. Publikacje nautyczne: brytyjskie Wiadomości Żeglarskie (Notices to Mariners), Sailing Directions, Tablice pływów (Tide Tables), Spis sygnałów radiowych (List of Radio Signals), Spis świateł (List of Lights), Ocean Passages for the World, The Mariners Handbook; Ship's Routeing. | ||||||
10. Pilotaż - wezwanie, przyjmowanie, zdawanie pilota - standardowe zwroty porozumiewania się ze służbami VTS, Ship's reporting system. | ||||||
11. Kotwiczenie, podchodzenie do nabrzeża i odchodzenie od niego. | ||||||
12. Pomoc holowników. | ||||||
13. Procedury awaryjne - komunikowanie się w sytuacjach awaryjnych. | ||||||
14. Środki ratunkowe i ratownicze na statku; bezpieczeństwo załogi i pasażerów (w tym medyczne), alarmy. | ||||||
15. Łączność podczas poszukiwania i ratowania - SAR. | ||||||
16. Człowiek za burtą, wzywanie pomocy; standardowe wiadomości: pilna i bezpieczeństwa. | ||||||
17. Postój statku w porcie; ładunek i operacje przeładunkowe, awarie i uszkodzenia. Korespondencja: claims, notices, Sea Protest. | ||||||
18. Dokumenty statku i załogi. Dokumenty ładunkowe, konosament, umowa czarterowa. Korespondencja biznesowa, zamówienia. | ||||||
19. Ćwiczenia w prowadzeniu łączności radiowej w języku angielskim na wszystkie wyżej wymienione tematy zawodowe z użyciem zwrotów z SMCP. | ||||||
Razem | 120 | 120 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
znajomość języka angielskiego w stopniu umożliwiającym poprawne funkcjonowanie w zawodzie, tzn. w sytuacjach dnia codziennego; znajomość terminologii morskiej, zastosowanie rejestru nautycznego języka angielskiego w porozumiewaniu się w sprawach zawodowych.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
odczytywanie informacji z publikacji nautycznych, rozumienie treści informacji meteorologicznych i ostrzeżeń nawigacyjnych, prowadzenie komunikacji z innymi statkami i stacjami brzegowymi w zakresie bezpieczeństwa statku oraz akcji SAR; stosowanie zwrotów z SMCP.
9.16. | Przedmiot: | INFORMATYKA | ||||
Zakres szkolenia: | program rozszerzony: poziom operacyjny i zarządzania | |||||
Forma zajęć: | W | C | L | S | Σ | |
Liczba godzin: | 40 | 40 |
Lp. | Treści programu | Liczba godzin | ||||
W | C | L | S | Σ | ||
1 |
1. Budowa zestawu komputerowego klasy PC. 2. Obsługa i konfiguracja systemu operacyjnego. 3. Obsługa wybranych programów narzędziowych. 4. Obsługa wybranych programów użytkowych. 5. Tworzenie, modyfikowanie i korzystanie z dokumentów tekstowych, arkuszy kalkulacyjnych i baz danych. 6. Tworzenie prezentacji multimedialnych. 7. Sieci komputerowe - LAN, podstawy pracy w sieci. 8. Udostępnianie oraz korzystanie z zasobów sieciowych. 9. Korzystanie z sieci globalnej INTERNET, wyszukiwanie informacji, strony www. 10. Poczta elektroniczna. 11. Podstawy programowania - podstawy teorii algorytmów. 12. Podstawy wybranego języka programowania. |
40 | 40 | |||
Razem | 40 | 40 |
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać wiedzę w następującym zakresie:
podstawowe pojęcia, przedmiot i metody informatyki; klasyfikacja środków technicznych, budowa sprzętu komputerowego; rodzaje, zadania i możliwości wykorzystania sieci komputerowych; rodzaje, zadania i możliwość wykorzystania sieci komputerowych; rodzaje usług sieciowych; podział oprogramowania, przykłady oprogramowania systemowego i użytkowego; podstawy programowania komputerów; metody algorytmizacji; zastosowania informatyki w gospodarce morskiej.
W wyniku szkolenia osoba szkolona powinna uzyskać umiejętności w następującym zakresie:
obsługiwanie komputera i urządzeń peryferyjnych; obsługiwanie terminala lokalnej sieci komputerowej; stosowanie poleceń systemu operacyjnego; korzystanie z usług sieci komputerowych; stosowanie podstawowych technik algorytmicznych do precyzowania zapisu algorytmu; dobieranie struktury danych w zależności od rodzaju wielkości występujących w algorytmach i wykonywanych na nich operacjach; poprawne dobieranie i stosowanie podstawowych instrukcji programowania; korzystanie z podstawowych możliwości zintegrowanego systemu programowania; czytanie, analizowanie, uruchamianie i testowanie programów; obsługiwanie edytora tekstów oraz redagowanie przy jego pomocy tekstu; obsługiwanie arkusza kalkulacyjnego oraz wykonywanie przy jego pomocy obliczeń i prezentowanie wyników w postaci graficznej; obsługiwanie zintegrowanego systemu baz danych; definiowanie oraz wykonywanie podstawowych operacji na bazie danych, formułowanie zapytań, tworzenie formularzy oraz raportów; wykorzystanie poznanych oprogramowań do rozwiązania problemów; analizowanie i dobieranie metody rozwiązania problemu; ocena poprawności rozwiązania problemu.
WYMAGANIA EGZAMINACYJNE
Wymagania egzaminacyjne na dyplom kapitana żeglugi wielkiej na statkach o pojemności brutto 3000 i powyżej
Kapitan żeglugi wielkiej na statkach o pojemności brutto 3000 i powyżej | Forma egzaminu |
Funkcja | Przedmiot | egzamin teoretyczny | egzamin praktyczny | ||||||
test wyboru | egzamin pisemny | egzamin ustny | symulator/statek | ||||||
liczba pytań | czas [min] | liczba zadań | czas [min] | liczba pytań | czas [min] | liczba scenariuszy praktycznych na symulatorze | czas [min] | ||
Nawigacja | Nawigacja | 15 | 45 | 3 | 30 | brak | |||
Urządzenia nawigacyjne | 15 | ||||||||
Bezpieczeństwo nawigacji | 15 | ||||||||
Dbałość o statek i opieka nad ludźmi | Zarządzanie statkiem | 15 | 60 | 1 | 20 | brak | brak | ||
Bezpieczeństwo statku | 15 | ||||||||
Prawo morskie | 30 |
w odniesieniu do funkcji "Nawigacja": terminologia zawodowa w języku angielskim związana z zarządzaniem i bezpieczeństwem statku; zagadnienia związane z bezpieczeństwem nawigacji; zagadnienia związane z manewrowaniem w trudnych warunkach.
Tematyka egzaminu pisemnego:
w odniesieniu do funkcji "Dbałość o statek i opieka nad ludźmi": wypełnienie w formie pisemnej w języku angielskim wybranych dokumentów eksploatacyjnych statku.
Wymagania egzaminacyjne na świadectwo kucharza okrętowego
Poziom pomocniczy - kucharz okrętowy | Forma egzaminu |
Funkcja | Przedmiot | egzamin teoretyczny | egzamin praktyczny | ||||||
test wyboru | egzamin pisemny | egzamin ustny | kuchnia | ||||||
liczba pytań | czas [min] | liczba zadań | czas [min] | liczba pytań | czas [min] | liczba zadań | czas [min] | ||
Dbałość o statek i opieka nad ludźmi | Bezpieczeństwo statku | 5 | 50 | brak | brak | 1 | 240 | ||
Produkty spożywcze - przechowywanie i obrót | 20 | ||||||||
Technologia żywienia | 20 | ||||||||
Język angielski | 5 |
w odniesieniu do funkcji "Dbałość o statek i opieka nad ludźmi": obsługa urządzeń kuchennych; przygotowanie stołu, podawanie posiłków; przygotowanie śniadania; przygotowanie wybranego posiłku obiadowego; przygotowanie przystawki, deseru.
Wymagania egzaminacyjne na odnowienie dyplomu w dziale pokładowym
Odnowienie dyplomu w dziale pokładowym | Forma egzaminu |
Funkcja | Przedmiot | egzamin teoretyczny | egzamin praktyczny | ||||||
test wyboru | egzamin pisemny | egzamin ustny | symulator/statek | ||||||
liczba pytań | czas [min] | liczba zadań | czas [min] | liczba pytań | czas [min] | liczba scenariuszy praktycznych na symulatorze | czas [min] | ||
Nawigacja | - | brak | brak | 3 | 30 | brak | |||
Przeładunek i sztauowanie | - | brak | brak | 3 | 30 | brak | |||
Dbałość o statek i opieka nad ludźmi | - | brak | brak | 3 | 30 | brak |
w odniesieniu do funkcji "Nawigacja": przepisy w zakresie żeglugi międzynarodowej i krajowej;
w odniesieniu do funkcji "Przeładunek i sztauowanie": przepisy w zakresie przewozu ładunków;
w odniesieniu do funkcji "Dbałość o statek i opieka nad ludźmi": przepisy w zakresie kwalifikacji zawodowych marynarzy, ochrony środowiska oraz ochrony żeglugi.
Wymagania egzaminacyjne z polskiego prawa morskiego
Znajomość polskiego prawa morskiego | Forma egzaminu |
Funkcja | Przedmiot | egzamin teoretyczny | egzamin praktyczny | ||||||
test wyboru | egzamin pisemny | egzamin ustny | symulator/statek | ||||||
liczba pytań | czas [min] | liczba zadań | czas [min] | liczba pytań | czas [min] | liczba scenariuszy praktycznych na symulatorze | czas [min] | ||
Dbałość o statek i opieka nad ludźmi | Prawo morskie | brak | brak | 5 | 30 | brak |
w odniesieniu do funkcji "Dbałość o statek i opieka nad ludźmi": znajomość podstawowych krajowych aktów prawnych regulujących zagadnienia dotyczące: obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej i polskiej administracji morskiej, bezpieczeństwa i ochrony żeglugi, zapobiegania zanieczyszczaniu morza, pracy na statkach morskich, dokumentów statku, ubezpieczeń oraz wypadków morskich.
OBJAŚNIENIA
SKRÓTY:
Senat nie zgodził się w czwartek na zniesienie obowiązku zawierania umów o pracę z cudzoziemcami będącymi pracownikami tymczasowymi przez agencje pracy tymczasowej, ale umożliwił agencjom zawieranie umów cywilnoprawnych. Senatorowie zdecydowali natomiast o skreśleniu przepisu podnoszącego kary grzywny dla pracodawców przewidziane w kodeksie pracy. W głosowaniu przepadła też poprawka Lewicy podnosząca z 2 tys. zł do 10 tys. zł kary grzywny, jakie w postępowaniu mandatowym może nałożyć Państwowa Inspekcja Pracy.
Grażyna J. Leśniak 13.03.2025Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej nie zgodziło się na usunięcie z ustawy o zatrudnianiu cudzoziemców przepisu podnoszącego w kodeksie pracy kary dla pracodawców. Senacka Komisja Rodziny, Polityki Senioralnej i Społecznej zaakceptowała we wtorek jedynie poprawki Biura Legislacyjnego Senatu do tej ustawy. Nie można jednak wykluczyć, że na posiedzeniu Senatu inni senatorowie przejmą poprawki zgłaszane przez stronę pracodawców.
Grażyna J. Leśniak 11.03.2025Podczas ostatniego posiedzenia Sejmu, ku zaskoczeniu zarówno przedsiębiorców, jak i części posłów koalicji rządzącej, Lewica w ostatniej chwili „dorzuciła” do ustawy o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom poprawki zaostrzające kary za naruszanie przepisów prawa pracy - m.in. umożliwiające orzeczenie kary ograniczenia wolności. Jednocześnie zignorowano postulaty organizacji pracodawców, mimo wcześniejszych zapewnień rządu o ich poparciu.
Grażyna J. Leśniak 27.02.2025Już nie 30 tys. zł, a 50 tys. zł ma grozić maksymalnie pracodawcy, który zawrze umowę cywilnoprawną, choć powinien - umowę o pracę. Podobnie temu, który nie wypłaca w terminie wynagrodzenia za pracę lub innego świadczenia przysługującego pracownikowi albo uprawnionemu do tego świadczenia członkowi jego rodziny. A jeśli nie wypłaca przez okres co najmniej 3 miesięcy, to kara ma wynieść nawet 60 tys. złotych - zdecydował Sejm, przyjmując poprawkę Lewicy, zmieniającą Kodeks pracy w... ustawie dotyczącej cudzoziemców.
Grażyna J. Leśniak 25.02.2025500 zł zarobi członek obwodowej komisji wyborczej w wyborach Prezydenta RP, 600 zł - zastępca przewodniczącego, a 700 zł przewodniczący komisji wyborczej – wynika z uchwały Państwowej Komisji Wyborczej. Jeżeli odbędzie się ponownie głosowanie, zryczałtowana dieta wyniesie 75 proc. wysokości diety w pierwszej turze. Termin zgłaszania kandydatów na członków obwodowych komisji wyborczych mija 18 kwietnia
Robert Horbaczewski 20.01.20251 stycznia 2025 r. weszły w życie liczne zmiany podatkowe, m.in. nowe definicje budynku i budowli w podatku od nieruchomości, JPK CIT, globalny podatek wyrównawczy, PIT kasowy, zwolnienie z VAT dla małych firm w innych krajach UE. Dla przedsiębiorców oznacza to często nowe obowiązki sprawozdawcze i zmiany w systemach finansowo-księgowych. Firmy muszą też co do zasady przeprowadzić weryfikację nieruchomości pod kątem nowych przepisów.
Monika Pogroszewska 02.01.2025Identyfikator: | Dz.U.2023.1566 t.j. |
Rodzaj: | Rozporządzenie |
Tytuł: | Ramowe programy szkoleń i wymagań egzaminacyjnych dla marynarzy działu pokładowego. |
Data aktu: | 05/02/2014 |
Data ogłoszenia: | 09/08/2023 |
Data wejścia w życie: | 18/03/2014 |